Հակոբ Ավետիքյան. Ես լավ չտնօրինեցի «Ազգի» շահույթը

Հակոբ Ավետիքյան. Ես լավ չտնօրինեցի «Ազգի» շահույթը

Աննա Իսրայելյանը զրուցել է հայկական ժամանակակից մեդիայի հիմնադիր Հակոբ Ավետիքյանի հետ: Քննարկման թեման` լավ խմբագրի, բայց վատ ֆինանսիստի բացած քաղաքական թերթի շուկայական ճակատագիրը:

Նոր սերնդի համար անպատկերացնելի, հաստատ նաև ծիծաղելի կլինի այս խոստովանությունը. մեր կյանքը փոխվեց հեռավոր 1991-ին, երբ հիմնադրվեց «Ազգ» օրաթերթը, ու Հակոբ Ավետիքյանը մեզ բաժանեց ձայնագրիչներ ու արտասահմանյան արտադրության գրիչներ՝ մի կողմը ռետինով: Անհնար է փոխանցել՝ ինչ էինք զգում, երբ անուշահոտ սիգարը փստփստացնելով՝ խմբագրության ընդհանուր սենյակում էր հայտնվում նա ու հարցնում. «Ինչի՞ կարիք ունեք»: Ու տեսնելով մեր հուսավառ հայացքները՝պրն Ավետիքյանը ստիպված անմիջապես ճշգրտում էր. «Խմբագրության կարիքները նկատի ունեմ»: Դե՛, լինոտիպ տպագրության էինք սովոր, բայց անհատական համակարգիչներով սկսեցինք աշխատել թերթում: Սա նոր աստիճան, նոր որակ էր հայկական մամուլում: Սակայն շուտով իր 25-ամյակը բոլորող ու շաբաթաթերթ դարձած «Ազգ»-ն այժմ, ինչպես մեր տպագիր գրեթե բոլոր լրատվամիջոցները, մեղմ ասած, բարդ վիճակում է:

66-85– Պարո՛ն Ավետիքյան, հնարավո՞ր է խոսել այն մասին, թե ինչու է մեր տպագիր մամուլը վատ վիճակում: Ու մեղքը չբարդենք ավանդական հասցեատերերի վրա՝ մամուլի տարածման գործակալության, տպարանի, մարդկանց ցածր գնողունակության, այլ ասենք՝ մենք ենք մեղավոր, որովհետև…

– Իսկապես, մենք ենք մեղավոր, այսինքն՝ տպագիր մամուլի ներկայացուցիչներս, ավելի շուտ՝ ղեկավարներս: Ես անհիշելի ժամանակներից ի վեր չեմ մտաբերում որևէ ժողով, որ ունեցել ենք միասին՝ գլխավոր խմբագիրներով, տնօրեններով:

– Ի՞նչ պետք է փոխեր այդ ժողովը:

– Մեր պատմության ընթացքում մեկ անգամ ենք հավաքվել՝ այն ժամանակ, երբ կառավարությունը թերթերի կրպակների սեփականաշնորհման որոշում էր կայացրել: Հավաքվեցինք, մեկօրյա գործադուլ արեցինք՝ բացի «Հայաստանի Հանրապետություն» և «Республика Армения» թերթերից: 3 պահանջ էինք առաջադրել, որոնցից երկուսը հարգվեց: Մեկը՝ թերթերի իրացման կտրվածքով ազատվեցինք հարկերից: Դա մեծ, հսկայական օգնություն էր: Երկրորդ՝ վարձերից ազատվեցին այն թերթերը, որոնց խմբագրությունները գտնվում էին պետական շենքերում: Երրորդ պահանջն էր «Հայ մամուլ»-ի բաժնետեր դարձնել նաև թերթերի մի կազմակերպություն, բայց չընդառաջեցին:

– Ճիշտ էլ արել են: Որովհետև եթե խմբագրությունները կարողանային լավ կազմակերպել պարբերականների առևտուրը, կվաճառեին սեփական թերթերը:

– Բայց հետագա զարգացումները ցույց տվեցին, որ այն մարդիկ, որոնք թերթ են վաճառում, տարածում են թերթերը…

– Շահագրգռված չե՞ն թերթ վաճառել:

– Բացարձակապե՛ս:

– Պարո՛ն Ավետիքյան, երբ ասում էի, թե նաև մենք ենք մեղավոր, ճիշտն ասած, մի քիչ այլ բան նկատի ունեի: Ոչ թե այն, որ պիտի բողոքենք, որ կառավարությունը հարկերն իջեցնի, թեև գուցե դա էլ է պետք: Նկատի ունեմ, որ մեր օրաթերթերը տարիներ շարունակ լույս են տեսնում լղարիկ՝ ութ էջանոց ձևաչափերով: Չեն փոխում իրենց տեսքը, ձևավորումը: Էլ չեմ խոսում գույնի մասին. գրեթե բոլոր թերթերը սև-սպիտակ են: Նաև չենք ուսումնասիրում մեր լսարանը, չգիտենք մեր թիրախները, չունենք ընդհանրապես շուկայական ռազմավարություն: Ես սխալվո՞ւմ եմ:

– Ո՛չ, ընդհակառակը, շատ ճիշտ եք: Բայց այդ խնդիրները գուցե լուծվեին, եթե մենք կարողանայինք, ոչ գաղափարական, ոչ կեցվածքային, այլ կորպորատիվ շահերից ելնելով, պարբերաբար հավաքվել ու դրանց շուրջ պայմանավորվել: Տարբեր առիթներով ասել եմ՝ եկեք հավաքվենք, մի քանի հարցեր կան, քննենք: Չի եղել:

66-82

– Փետրվարին կլրանա 25 տարին, ինչ Երևանում լույս է տեսնում «Ազգ»-ը: Դուք՝ որպես այլ մշակույթ կրող, արտասահմանի մամուլը տեսած մարդ, մուտք գործեցիք մեր լրատվական դաշտ: ՀՌԱԿ-ի հովանու ներքո գտնվող «Ազգ»-ի մեկնարկային պայմանները շատ ավելի նպաստավոր էին, քան տեղական որևէ թերթում՝ գուցե բացառությամբ ՀՅԴ հովանավորությունը վայելող մամուլի: Ինչո՞ւ չհաջողվեց «Ազգը» պահպանել նույն տիրաժով, ինչ գործունեության սկզբում:

– Դե՛, այն ժամանակները, նախ, բոլորովին ուրիշ էին: Այն ժամանակ նորությունէր մարդկանց համար, զարմանում, նույնիսկ ոմանք ընդվզում էին, թե ինչպես կարելի է սրա խոսքը բերել, որպես կարծիք ներկայացնել, որովհետև այդ մարդը սրիկայի մեկն է: Այսպիսի բաներ շատ էին: Երկրորդը՝ միջազգային լուրերի բաժինը բոլորովին տարբեր էր, նորություն էր այդ ժամանակ: Երբ սկսեցինք հրապարակվել, Քուվեյթ ներխուժելու պատճառով Իրաքի դեմ միջազգային կոալիցիոն ուժերի պատերազմն էր: Ընթերցողները հարցնում էին՝ մեզնից այդքան հեռու մե՞զ ինչ, մեզ չեն հետաքըրքրում այդպիսի նյութերը: Այնուհետև, իհարկե, բոլորը հասկացան, որ աշխարհում կատարվող յուրաքանչյուր բան մեզ հետաքրքրում է և կարող է մեր վրա ներազդել: Բայց մենք մի քանի հարված ստացանք քաղաքական: Մեր թերթը, ճիշտ է, կուսակցական չի եղել, բայց միշտ որոշ շրջաններ ենք ունեցել, հատկապես ընտրություններից առաջ, երբ թերթը փոխել է իր դիմագիծը, մի քիչ չարացել, մի քիչ հարձակողական, ագրեսիվ է դարձել, կուսակցականացվել: Դրա հետևանքն էր 1996-ի հարվածը, երբ թերթը փակվեց: Դրանից առաջ եղավ մի շրջան, որ մեր բոլոր աշխատակիցներին հրավիրեցին ուրիշ տեղեր: Անհանդուրժողականությունն այն ժամանակ դրսևորվում էր ուրիշ կերպ: Հիշում եմ՝ սահմանադրություն ունենալու-չունենալու վեճեր էին 1992 թվականին: Նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը դեմ էր սահմանադրություն ունենալուն. Ելույթում ասում էր, թե տեսե՛ք՝ Իսրայելը չունի, Բրիտանիան չունի: Ես հոդված գրեցի այն ժամանակ, թե՝ պարո՛ն նախագահ, Իսրայելն այլ պատճառներով չունի, դա լավ օրինակ չէ:


[ Սեփական դաշտում ]


– Չեմ ուզում, որ մեր խոսակցությունը դուրս գա մեր սեփական դաշտից դեպի քաղաքականը, բայց, քանի որ խոսեցինք հակադրության մասին, պիտի հակառակը հիշեցնեմ: ՀՀՇ-ի և ՀՌԱԿ-ի համագործակցությունը ՀՀՇ վարչության ղեկավարը բնորոշում էր «երջանիկ համագործակցություն»: Այսինքն՝ պետք է, որ ՀՌԱԿ-ի հովանու ներքո գործող թերթը չունենար խնդիրներ:

– Կրկնում եմ՝ մենք այն ժամանակ հայտնվեցինք անհանդուրժողականության դեմ հանդիման: Թելադրում էին, որ «այսպես պետք է անեք»: ՀՀՇ-ն ուզում էր Կալիֆոռնիայում էլ մասնակցությանն էր վերաճյուղ ստեղծել: Մենք էլ ասում էինք՝ ձեր դաշնակիցն ենք, մենք կանք այնտեղ, դո՞ւք ինչ գործ ունեք, մեր միջոցով կօգտվեք: Սա կուսաբերում, բայց թերթին… Անուններ չեմ ուզում տալ, մանավանդ որ հանգուցյալ են իրենք: Բայց ՀՀՇ-ում կարևոր դիրք գրավող մեկը մեզ ասում էր՝ ինչո՞ւ եք առաջին էջում դրել այսինչ նյութը: Դա անհանդուրժելի էր մեզ համար։

66-84

– Լավ, դա պատմություն է: Բայց հիմա Դուք մի լրագրող եք, որին հարգանքով է վերաբերվում երկրի ղեկավարը: Տպագիր մամուլի եզակի ներկայացուցիչ եք, որին նա առանձին հարցազրույց է տվել: Քաղաքական աջակցությունը հաշվի առնելով՝ թվում է, թե պետք է որ գոնե այժմ խնդիրներ չունենայիք, բայց, այնուամենայնիվ, ունեք: Ստիպված էիք օրաթերթից վերածվել շաբաթաթերթի:

– Մեր սխալը, ավելի շուտ՝ իմ սխալն էր, որ երկրի ֆինանսատնտեսական փոփոխությունների հետ համաքայլ չգնացինք: Շատ լավ հիշում եմ, որ մինչև 1994 թվականը մեր թերթն ուներ գումարի ավելցուկ, շահույթով էինք աշխատում: Ես լավ չտնօրինեցի այդ գումարները: Այսինքն` դա չեմ դրել մեր թերթի զարգացման հիմքում:

– Լավ խմբագիր եք, բայց վատ ֆինանսիստ:

– Ես կասեմ՝ այո՛: Մենք դա ծախսում էինք: Գրքեր ենք հրատարակել, որոնք մեր գործը չէին թերևս: Գրողները լավ վիճակում չէին, նրանց էինք օգնում: Արցախում կռիվներ էին. մենք վառելիք էինք տալիս: Ճիշտ է, ես նախապես Վազգեն Սարգսյանին զանգահարում էի՝ այս ջոկատը եկել է, բենզին է ուզում, ի՞նչ անենք: Այդ թվականներին 300 հատ կապի միջոց ենք բերել Ամերիկայից և բաշխել: Եվ իմ «ախպարական» միամտությունն էր, թե լավ գործ ենք անում. 10 հատ սրան էի տալիս, նրան… Հետո իմանում էի, որ վաճառում են: Այսպիսի շրջաններ ենք ունեցել, որ մեր լրագրողները, իսկապես, տեղյակ չէին: Բոլոր պարագաներում Հայաստանում կատարված ֆինանսատնտեսական փոփոխությունների կանոններով չշարժվեցինք:

– Բայց Դուք կարծես թե զարկերակն ի սկզբանե շոշափել էիք: Առաջին թերթն էիք Հարավային Կովկասում, որի լրագրողները անցան համակարգչային աշխատանքի, «Ազգ»-ի կայքը 6 լեզվով էր թարմացվում, 1 միլիոն այցելուներ ուներ: Ի՞նչը չաշխատեց:

– Չաշխատեց, որովհետև մենք էլի նկատի չունեցանք առևտրային մասը: Այսինքն՝ որ պետք է անընդհատ դա աշխատեցնել, տարածել ու տիրապետող դառնալ: Ինքնավստահ էինք, որ անընդհատ մեզ կլսեն, կկարդան: Բայց չմտածեցինք նաև մեկ ուրիշ բանի մասին: 1995-96 թվականից հետո մենք հեռուստատեսություն ունեցանք, այն զարգացավ: Եվ պետք է հաշվի նստեինք, որ նրանք շատ ավելի օպերատիվ են, դիտվող: Դա բացարձակապես նկատի չունեցանք: Ճիշտ է, քայլեր կատարեցինք ավելի ուշ, բայց չստացվեց: Մենք ռադիոկայան ստեղծեցինք՝ «Լաստո»-ն: 120000 դոլար ծախսեցինք դրա համար: Եվ ՀՀՇ ներկայացուցիչները ՀՌԱԿ-ի գրասենյակ եկան ու ասացին՝ ընտրություններից առաջ ինչպե՞ս եք պատկերացնում, որ թույլ տանք, որ դուք ռադիո ունենաք: Թույլ չտվեցին: Մեզ համար բարեհաջող էին, կարելի է ասել, նախագահ Քոչարյանի պաշտոնավարման առաջին տարիները:

– «Ազգ»-ը 2008 թվականի մարտի 1-ին Ռոբերտ Քոչարյանի հայտարարած արտակարգ դրության պայմաններում էլ շարունակեց լույս տեսնել: Այդ օրերին հրատարակվող թերթերը քիչ էին: Բոլոր այն լրատվամիջոցները, որոնք հրաժարվեցին մարտի 1-ի կապակցությամբ միայն պաշտոնական լուրեր տարածել, իրենց տպագրությունը հարկադրված դադարեցրին մինչև արտակարգ դրութան ավարտը:

– Դե՛, իհարկե, «Ազգ»-ը երբեք ագրեսիվ դիրքորոշում չի ունեցել: Դա մեր ոճը չի եղել և չի էլ լինի, ինչքան ես կամ որպես խմբագիր: Ուրեմն և թերթը հանդուրժվում էր այդ իմաստով: Մանավանդ որ մենք կշռադատում էինք ամեն ինչ:

66-81

– Մարտի 1-ին «Առավոտ»-ի լույսընծայումը, երևի տեղյակ եք, ԱԱԾ-ն արգելեց միայն այն պատճառով, որ պատրաստվում էինք լույս տեսնել սպիտակ էջերով: Դա գնահատվեց գործադուլի կոչ: Այսինքն՝ նույնիսկ սպիտակ էջը չէր հանդուրժվել:

– Մենք շատ զգույշ էինք: Եվ ես իրավիճակային կարևոր հոդվածները դնում էի մշակույթի և մարզական էջերում. Այնտեղ էի մեր տեսակետները տարածում:

– Լավ, վերադառնանք հաջողությունը չպահպանելու գործոններին: Գուցե, այնուամենայնիվ, ճի՞շտ էին այն քննադատները, որոնք ասում էին, թե արտաքին քաղաքական լուրերն այդքան էլ չեն հետաքրքրում հանրությանը: Եվ այդ պատճառով թերթը, որի առյուծի բաժինը հենց արտաքին քաղաքական լուրերն են, պիտի որ չունենար առևտրային հաջողություն:

– Թերևս: Բայց յուրաքանչյուր թերթ իր առաքելությունն ունի: Մեր առաքելությունն այն էր, և առայսօր այդպես է՝ ցույց տալ, թե ինչ է կատարվում դրսում: Այստեղ կարող է մի ուրիշ բան կա։ Ճիշտ չէ, որ որևէ մեկը 25 տարի նույն թերթը ղեկավարի։ Ժամանակները փոխվեցին, մոտեցումները, ըմբըռնումները։ Ինքնաքննադատություն չէ սա, այլ չոր իրականություն։ Ղեկավարությունը պետք է փոխվի։ Նոր երիտասարդություն կա, նոր սերունդը պետք է ստանձնի պատասխանատվությունը, բայց դա չի անում։

– Բայց «Ազգ»-ում լրագրողների մի հսկայական սերունդ է եկել, անցել: Նրանցից ոմանք էլի խմբագիրներ են, առաջատար մեկնաբաններ։ Այդ ինչպե՞ս է, որ չէիք տեսնում որևէ մեկին, որին կարող էիք տեղը զիջել:

– Անշուշտ, տեսնում էի, բայց մեր աշխատակիցների մի մասին տարան։ Մի մասն էլ «Ազգ»-ի մեջ եփվելուց հետո հեռացավ: 5-6 լրատվամիջոց կա այսօր, որ լույս է տեսնում «Ազգ»-ի տղաների, աղջիկների ղեկավարությամբ։ Բացի այդ՝ մենք առնվազն 4-5 դեսպան ունենք՝ «Ազգ»-ից դուրս եկած։ Հիշում եմ՝ նաև պետական մի քանի պաշտոնյաներ կային, որոնք այն ժամանակ ինձ ասում էին՝ թերթում լույս տեսան մեր հոդվածները, ու դրանից հետո մեզ պաշտոն առաջարկեցին։ Այսինքն` լրագրողը դառնում է քաղաքական գործիչ, պետական գործիչ: Դա շատ նորմալ բան է։ Եվ դա նաև հպարտություն է պատճառում ինձ: Բայց քանի որ ֆինանսավորման աղբյուրները հետզհետե պակասեցին, ոչ ոք չուզեց թերթի ծանր պարտականություններն իր վրա վերցնել: Սա է ընդամենը: Ճիշտ է, առաջարկ չի եղել, բայց հեռանկարային իմաստով՝ եթե որևէ մեկը գար, ասեր՝ գիտե՞ս՝ ինչ է, դու արդեն ժամանցված ես, պարո՛ն Ավետիքյան, ես հիմա ուզում եմ ինքս տնօրինել այս ամբողջը:

– Այս ընթացքում փոխվեցին թերթի բաժնետերերը, որոնք գործարար մարդիկ են: Նրանք չե՞ն առաջադրում այն, ինչի մասին խոսում ենք՝ նոր, թարմ մոտեցումներ՝ առավել հիմնված բիզնեսի, շուկայագիտության վրա:

– Աբրահամյանները՝ ո՛չ: Արա Աբրահամյանը սրտանց ազգային, հայրենասեր մարդ է: Բայց լրատվամիջոցի արժեքը չգիտի, չգիտի կազմակերպված ձևով օգնելու, օգտակար լինելու, իսկ ամենակարևորը՝ զարգացման նպատակով որևէ գումար տրամադրելու իմաստը:

– Բայց ինչպե՞ս կարելի է քաղաքական հավակնություններ ունենալ (նա ունի դրանք) ու չիմանալ քարոզչության, լրատվության արժեքը:

– Այդ մասին չեմ խոսել հետը: Եթե հանդիպելու առիթ լինի, ուղղակի կասեմ: Եթե մեկն ունի քաղաքական նպատակ՝ հեռանկարային ինչ-որ բաներ անելու մտադրություն, առաջին հերթին իր ունեցած ռեսուրսով պետք է կարողանա դա անել: Բայց եթե չկա… Ես շատ հարցադրումներ կունենամ իր հետ խոսելու ժամանակ:

66-83

– Ասացիք, որ «Ազգի» առաքելությունն է ցույց տալ, թե ինչ է կատարվում դրսում: Համարում եք, որ այդ խորշը թափո՞ւր կմնա, եթե լքեք ասպարեզը:

– Մասամբ՝այո՛: Մենք խնդիր ունենք Հայաստանում, չճշտված լուրերի խնդիրը, որի պատճառը ես լավ գիտեմ: Լրատվամիջոցներն ուզում են ցույց տալ, թե իրե՛նք գիտեն, առաջի՛նը գիտեն, և բոլոր մյուսները իրենց հետևորդներն են: Եվ այս հաճույքն իրենք իրենց տրամադրում են միշտ:

– Դա վա՞տ բան է:

– Դա սխալ բան չէ, եթե ճիշտ աշխատեն: Այբուբենն է մեր ասպարեզի, որ ճշգրտեն լուրը, աղբյուրը: Ոմանք ասում են՝ առնվազն երկու աղբյուր, հիմա BBC-ն էլ չի անում դա: Երբեմն կես աղբյուրով էլ է բավարարվում, դժբախտաբար: Բայց մեզ մոտ չափազանցված է այս խնդիրը, և դրա վերջին օրինակը մեր պաշտոնական լրատվամիջոցն էր, որը սխալ լուր տվեց, թե Ֆրանսիայի Ազգային ժողովն ընդունել է, որ քրեականացվի ցեղասպանության ժխտումը: Պարզվեց, որ շատ ավելի ընթացակարգային բան է եղել. Օրինագիծն ընդամենը փոխանցվել է հանձնաժողովին: Կամ մի ուրիշ օրինակ: Մի թերթ, որը մեծ համարում ունի և երևի ամենաշատ ընթերցվողն է, 3 հոգու ստորագրությամբ գրեց, որ Եգիպտոսում արդեն իսկ սկսվել է հեղափոխություն, միլիոնավոր մարդիկ փողոց են դուրս եկել, և նախագահը հրաժարական է տալու կամ արդեն իսկ տվել է: Բացարձակ անհիմն տեղեկություն էր: Ուզում էին համոզել հայերին, որ Եգիպտոս հանգըստանալու չգնան: Կամ մեկ ուրիշ օրինակ. Անցյալ տարի պատահեց: Նելսոն Մանդելան, գիտեք, մոտավորապես 5 ամիս կոմայի մեջ էր: Մեր թերթերից մեկը գրեց, որ երեկ գիշեր մահացավ, ավանդեց հոգին: Դրանից հետո երկու ամիս ապրեց մարդը: Բոլորս կարող ենք սխալվել, շտապել: Բայց եթե օրաթերթ ես, հաջորդ օրն ասում ես՝ կներեք, սխալվել ենք, կամ ինչ-որ այլ ձև կարելի է գտնել սխալը ուղղելու համար: Ժամանակին ես վեճի եմ եղել պատասխանատու լրագրության մասին: Իմ որոշ գործընկերներ ասում էին` մենք դա չենք ընդունում:

– Դե՛, Ռոբերտ Քոչարյանի թեթև ձեռքով նրա «ազատ, բայց պատասխանատու լրատվամիջոց» բնորոշումը դարձավ հեգնանքի առարկա:

– Քանի որ ի՞նքն է ասել: Ինձ ծանոթ բոլոր տեսաբաններն էլ ասել են դա և շատ վաղուց։ Բայց ճշտենք՝ պատասխանատու ո՞ւմ հանդեպ. հասարակության, քաղաքացիների, ոչ թե իշխանության: Սա ե՛ս չեմ ասում. միջազգային՝ ամերիկյան, եվրոպական մասնագիտական բոլոր խմբերը սա դնում են որպես լրագրողական առաքելությունը կատարելու գլխավոր խնդիրներից մեկը: Եվ այսօր սա ավելի է շեշտվում, երբ ունենք համացանց: Այն հրաշալի հնարավորություններ է տալիս: Այսօր յուրաքանչյուր ընթերցող կարող է լրագրող համարել իրեն: Նույնիսկ ոմանք խմբագիր կարող են համարել իրենց: Դե՛, լուրեր են հավաքում, «նյուզմեյքրի» պաշտոնն են կատարում, բայց որևէ պատասխանատվություն չունեն. առանց ստուգելու՝ «քշում են» լուրը, նյութը: Ահա հենց այս պայմաններում պրոֆեսիոնալ լրագրողների դերը խիստ մեծացել է այսօր: Ի վերջո, պրոֆեսիոնալ, փորձառություն ունեցող լրագրո՛ղը պետք է ասի` որ լուրն է կարևորը, որն է ավելի կարեվորը, որն է է՛լ ավելի կարևորը: Սա միայն մենք՝ պրոֆեսիոնալներս, Կարող ենք ասել: Օրինակ բերեմ. մի քիչ ինքնագովություն Կլինի թերևս: 2014 թվականին միջազգային լուրերում առաջին անգամ կարդացի էբոլա փոխանցիկ հիվանդության մասին: Պատվիրեցի մեր երկու աշխատակիցներին, որ հավաքեն բոլոր տեղեկությունները, և էբոլայի մասին գրեցինք: Երևի ընթերցողների մեծ մասն ասաց՝ այս ի՞նչ է: Բայց չէ՞ որ մեր բնակչությունն էլ կարող էր վարակվել: Ես ուզեցի ցույց տալ, որ սա կարևոր բան է, որի համար պետք է մեր առողջապահության նախարարությունը նախապատրաստվի, կանխի: Բայց ընդունենք, որ նման բաները ժողովրդականություն չեն վայելում…

– Դիտումների քանակը չեն ավելացնում:

– Չեն ավելացնում բնավ: Համարում են, թե հեռու- հեռու Կենտրոնական Աֆրիկայում ինչ-որ մի բան է պատահել, լավ, դա ի՞նչ է որ: Երևի էջ լցնելու համար են դրել: Ուրիշ հարց էլ կա: Հովանավորչությունը գեղեցիկ բան է, գեղեցիկ բառ է, բայց համոզվել եմ՝ Հայաստանում շատ-շատ բաների նման խեղաթյուրվել է: Հովանավորչությունը դառնում է նյութական, միայն ֆինանսական, ու դա շատ ծանր հարված է հասցրել մեր մամուլին: Դա գալիս է այն բանից, որ մեր լրատվամիջոցները խեղճուկրակ վիճակում են: Եվ հովանավորչական գումարները, պատվերները մեզ է՛լ ավելի են ծուլացնում ու դարձնում ուրիշներին ենթակա: Ես վերջին տարիներին ստիպված եմ եղել մի քանի բան տպագրել առանց խանդավառության: Իսկ ընթերցողը ինչպե՞ս է մոտենալու այս հարցին: Տեսնում  ես, որ տվյալ նյութը նրան չի հետաքրքրում, ուրեմն ինչո՞ւ պետք է տպագրես: Բայց տպագրում ես, որովհետև, եթե նեղ վիճակում ես, ակնկալություն ես ունենում, որ դրա համար ինչ-որ բան կվճարեն:

Գրել կարծիք