Աննա Պանի. Չեմ կարողանում քայլել ամբոխի հետ, չեմ կարողանում քծնել

Աննա Պանի. Չեմ կարողանում քայլել ամբոխի հետ, չեմ կարողանում քծնել

Դերասան Աննա Պանիի ինքնազրույցն ամենակարևորի, անդունդի ու մտքի ազատության մասին:

կարևորը աչքով չես տեսնի
Երբեմն տղամարդիկ ծաղրանքով են քննարկում այն փաստը, որ կանայք առանց պատշաճ բացատրության կարող են ասել. «Ես այդպես եմ զգում»: Այո՛, կան դեպքեր, որ ամեն ինչ չէ տեսանելի, պետք է զգալ, անցկացնել հոգով և ներաշխարհով: Միայն սիրող մայրը կարող է հեռավորության վրա զգալ զավակին սպասվող վտանգը, և մի՞թե սա հրաշք չէ: Մարդկանց մեջ կա մի կայծ, որն աներևույթ է, անբացատրելի, այն ձգում, միացնում է նրանց. սեր է կոչվում այն: Մի՞թե մենք տեսնում ենք այն: Չմոռանանք մեր Տիրոջ խոսքը. «Երանի՜ նրան, ով առանց տեսնելու՝ կհավատա»։

ամենակարճ ճանապարհը
Թուլակամ կամ կամազուրկ մարդը հեշտությամբ կարող է կործանել իրեն, անդառնալի ճանապարհ բռնել: Մենք այդպիսի՞ն ենք ծնվում: Իհարկե, ո՛չ: Կյանքի անսպասելի, անկանխատեսելի պայմաններն են մղում դեպի այդ ուղին, քանի որ մարդ, ձգտելով ուշադրության և չստանալով այն, փնտրելով սեր և չգտնելով, ակնկալելով ջերմություն և հանդիպելով սառը վերաբերմունքի, կորցնում է ուղիղ մտածելու ունակությունը, ընկնում է կործանման հորձանուտը: Խեղված, խախտված ներաշխարհով մարդը պատրաստ է ամեն ինչի, նրա ինքնարժեքը զրոյից էլ ցածր է: Ու ի՞նչ է մնում այդ դեպքում… Անդունդը գլորվել: Մենք պետք է կարողանանք գտնել հենց այդ սահմանը, և ինքներս մեզ փրկենք:

ինձ կմոռանան
Մոռացումը երկրորդ մահն է: Մեծ անհատները ավելի շատ են սարսափում մոռացումից, քան ֆիզիկական մահից: Մեր կյանքում այնքան բան է կատարվում և այնքան արագ, որ մարդկանց հիշողության մեջ մնալը բարդանում է: Մոռացվում է ամեն ինչ` թե՛ լավը, թե՛ վատը. ժամանակի անիվը մաքրում է, մոռացության է մատնում մարդկանց ու նրանց արածը:

այս դարից չեմ
Այո՛, երբեմն հասկանում եմ՝ ես այս դարից չեմ: Չեմ կարողանում քայլել ամբոխի հետ, չեմ կարողանում քծնել, մարդկանց հետ միայն հանուն շահի շփվել: Կեղծ ժպտալ չի ստացվում, բայց դարն է այդպես թելադրում: Սկզբունքներին դեմ գնալ չի ստացվում, չի ստացվում սեփական օգտի համար ուրիշին նվաստացնել: Ստել, խաբել, սին խոստումներ տալ… Մի՞թե սա է մեր դարի պատգամը: Ո՛չ ու կրկին ո՛չ:

բամբասանք
Ճղճիմ են բամբասկոտ մարդիկ, բայց ավելի սարսափելի է, որ տղամարդն է տրվում այդ մոլուցքին: Բամբասկոտությունը մանր մտածողություն ունեցողներին բնորոշ գիծ է: Ինչո՞ւ են մարդիկ չարախոսում. նախանձից, չկամությունից, չարսրտությունից: Պարապությունն ու հոգու դատարկությունն են մարդկանց մղում բամբասանքի:

մտքի ազատություն
Ի՞նչ է միտքը: Մտքի ազատությունն է ինձ թևեր տալիս, ազատում կոմպլեքսներից: Մարդիկ մտքի ազատությունը երբեմն շփոթում են սանձարձակության հետ. դա մեծ մոլորություն է: Ազատ միտքը հեշտացնում է մեր կյանքը:

հուշակարոտ
Շատերն են ժամանակին դժգոհել սեփական կյանքից, բայց տարիներ անց վերհիշելով ու ժպտալով ասել` երանի՜ էն օրերին: Մեր հիշողությունները ինքներս ենք կերտում մեր ապրած կյանքով: Մեր այսօրվա օրը վաղը դառնում է երեկ, ու մեր ձեռքերում է, թե մեր հուշերը կլինեն հիշարժա՞ն, թե՞ մոռացման ենթակա: Նոստալգիան, հին օրերի վերապրումը ստիպում է հայացք նետել դեպի մեր անցյալը, զգալ այն, ինչը գուցե էլ երբեք չենք ապրի կամ ունենա: Ուրեմն ճիշտ ապրենք, հագեցած, ուրախ, որպեսզի մեր նոստալգիկ հուշերը միայն ժպիտ առաջացնեն:

Գրել կարծիք