Ամանորի ֆիլմերի 10-յակ. Պատմություններ, որոնք դրական լիցքեր են փոխանցում

Ամանորի ֆիլմերի 10-յակ. Պատմություններ, որոնք դրական լիցքեր են փոխանցում

Քրիս Քոլամբուսի այս գլուխգործոցն արդեն 25 տարեկան է: Այդքան էլ մեծացել է Մաքոլեյ Կալկինն ու դարձել անհամի մեկը:

«Իրական սեր» («Love Actually»), 2003, Մեծ Բրիտանիա, ԱՄՆ, Ֆրանսիա

Համեստություն չանեմ. շատ ֆիլմեր եմ դիտել, բայց չեմ հիշում որևէ մեկը, որտեղ պոզիտիվի ավելի մեծ խտացում լինի, քան «Իրական սեր»-ում: Մեծ աստղաբույլ, հրաշալի երաժշտական ձևավորում, մեկը մեկից անհավանական, բայց հոգեցունց պատմություններ, որոնց մասին մենք ամբողջ կյանքում երազում ենք, հանդիպելիս բաց չենք ուզում թողնել, բաց թողնելու դեպքում՝ ամուր կառչում հիշողությունների տեսքով: Ֆիլմը կարելի է դիտել տասնյակ անգամներ, առանձին վերցրած կադրեր՝ հազարավոր: Երբեք չի հոգնեցնելու ու միշտ տոնական տրամադրություն է պարգևելու (սա գրելիս մտածում եմ՝ մի պահ դադար տամ, հարսանիքի դրվագը նայեմ):

«Բրիջիթ Ջոնսի օրագիրը» («Bridget Jones’s Diary»), 2001, ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա, Իռլանդիա, Ֆրանսիա

Խոստովանե՛ք, որ շատ եք սիրում այս ֆիլմը: Ես սիրով խոստովանում եմ: Մի հասարակ աղջիկ Բրիջիթ Ջոնսի մասին երբեմն նույնիսկ մանկամտության աստիճանի պարզ պատմությունը խաղում է հետդ երեխայի պես ու խուտուտ տալիս, չի թողնում, որ ժպիտը դեմքիցդ իջնի: Ի՜նչ լավ վարպետ պետք է լինես, որ ուրիշի դեպրեսիայի հիման վրա էսպիսի սքանչելի անտիդեպրեսանտ պատրաստես: Ընդ որում թմբլիկ Զելվեգերը, իմ անձնական կարծիքով, էստեղ շատ ավելի հմայիչ ու նվաղեցնող է, քան, օրինակ «Չիկագոյում»: Մանավանդ, երբ ընտանեկան հավաքույթին ներկայանում է «Փլեյբոյի» նապաստակի հագուստով:

«Տանը մենակ» («Home Alone»), 1990, ԱՄՆ

Քրիս Քոլամբուսի այս գլուխգործոցն արդեն 25 տարեկան է: Այդքան էլ մեծացել է Մաքոլեյ Կալկինն ու դարձել անհամի մեկը: Իսկ մի ժամանակ նա ուշիմ ու հնարամիտ մանչուկ էր, որին իմ բոլոր տարեկիցները նախանձում էին: Պատահաբար ու շատ ծիծաղելի պատճառով Ծննդյան տոներին տանը մենակ մնացած երեխան այնքան սահուն է գալիս տուն ներխուժած կողոպտիչների հախից, որ երկուժամանոց ֆիլմն աչքիդ առաջ թռչում-անցնում է մի ակնթարթում: Հաջողությունից հետո մի քանի շարունակություններ էլ նկարվեցին, բայց, դե՛, այս մեկն այդպես էլ մնաց չգերազանցված: Ի դեպ, վաղուց չեմ դիտել, կարելի է վերանայել:

«Սուրբ ծննդյան պատմություն» («A Christmas Carol»), 2009, ԱՄՆ

Ռոբերտ Զեմեկիսի այս անիմացիոն ֆիլմը, կրկին իմ անձնական կարծիքով, Չարլզ Դիկենսի հանրահայտ վիպակի լավագույն էկրանավորումն է: Այս պատմությունը ժլատագույն արարած Էբենեզեր Սքրուջի մասին է, որ մի տոնական գիշերվա ընթացքում կատարյալ մաքրագործման է ենթարկվում՝ իր վարքին ուրիշի հայացքով դիտելու հնարավորություն ստանալով: Երազել կարելի է տեսնել, թե մարդիկ ինչ են քո մասին մտածում, խոսում, կամ քո տված որ գնահատականն ու վերաբերմունքն է անարդարացի եղել՝ այս կամ այն ճակատագիրը խեղելով: Նախատոնական լավ զբաղմունք՝ երկուսը մեկում. դիտել հրաշալի ֆիլմ ու մտածել Նոր տարին մաքուր էջով սկսելու մասին:

«Չարլին և շոկոլադի ֆաբրիկան» («Charlie and the Chocolate Factory»), 2005, ԱՄՆ

Ռոալդ Դալի համանուն վիպակն ավելի հայտնի չէ, քան Դիկենսինը, գուցե ուսուցողական նյութն էլ ավելի պրիմիտիվ է մատուցված, բայց էկրանավորումը՝ Թիմ Բարթոնի կատարմամբ, հրաշալի է ստացվել: Իհարկե, ճաշակին ընկեր չկա, բայց այս ֆիլմն ում ոճային հակումներին համապատասխանեց, դառնում է ամենասիրելիներից մեկը: Եղի՛ր ահա այսպիսին, ու ամեն բան լավ կլինի. դժվար է պատկերացնել ավելի զուլալ ուղերձ երեխաներին, բայց այն փաթեթավորումը, որով մատուցվում է այդ ուղերձը, հիացմունքի է արժանի: Էստեղ ամեն ինչ քաղցր է, նույնիսկ Ջոնի Դեփը՝ Վիլի Վոնկայի դերում: Տոնական սեղան, այս դեպքում՝ ավելի շուտ հեռուստաէկրան զարդարելու ամենահաջողված կինոուտեստներից մեկն է:

Ամանորի ֆիլմերի տասնյակն ամբողջացրեք` ընթերցելով newmag-ի 55-րդ համարը: Այն վաճառքում է:

Գրել կարծիք