ԲԱՑԱՌԻԿ. Հ. Քեշիշյանի տաղանդավոր10 դերասանները. Սոս Ջանիբեկյան (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)

ԲԱՑԱՌԻԿ. Հ. Քեշիշյանի տաղանդավոր10 դերասանները. Սոս Ջանիբեկյան (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)

newmag-ի խնդրանքով ռեժիսոր Հրաչ Քեշիշյանը շարունակում է զրուցել երիտասարդ ու խոստումնալից դերասանների հետ:

Սո՛ս, ուզում եմ շատ անսպասելի հարցից սկսել: Ասա, խնդրեմ, ինչո՞ւ Հենրի Միլլերի «Խեցգետնի արևադարձը»:

Նախ ասեմ, որ ինձ համար շատ դժվար է այդպես միանշանակ պատասխանել` որն է ամենասիրած գիրքը, որովհետև չի կարող լինել ամենասիրած, եթե աշխարհում կան շատ գլուխգործոցներ: Պարզապես այն շատ արդիական էր այդ պահին: Ես վերընթերցում էի ու հենց այն պահին, երբ գիրքն ավարտել էի, այդ ժամանակ պատասխանն այդպես եկավ:

Թարգմանիչը Զավեն Բոյաջյանն է, որը բազմաթիվ հաջող թարգմանություններ ունի: Շա՞տ ես կարդում:

Ինձ մոտ շրջաններով է: Մի ժամանակ կարող է որևէ բան չանեմ, մեկ այլ շրջանում անընդհատ անեմ, բայց չեմ ուզում որ ընթերցանությունն առօրյայիցս բացակայի:

Շատ պատահաբար տեսա «11:41» ֆիլմի թրեյլերը:

Ֆիլմը դեռ ամբողջովին պատրաստ չէ: Միայն թրեյլերն է նկարահանած, Սպիտակի երկրաշարժի մասին է: Այն համատեղ ռուսական արտադրանք է:

Ո՞վ է ռեժիսորը:

Արտակը Զիլֆիմյան:

Դու ի՞նչ դեր ես խաղում:

Խաղալու եմ լրագրողի դեր, որը Երևանից գնում է այնտեղ նյութեր պատրաստելու: Տեսնելով, թե ինչ է կատարվում, մոռանում է մասնագիտությունը, անցնում է զուտ մարդկային հոգատարության՝ մարդկանց հանդեպ:

Կարևորո՞ւմ ես նման դերերը:

Բավականին: Միանշանակ խաղալ այն դերը, որը քո ներքին արդարացումներն ունի, այսինքն՝ քեզ համար հասկանալի է նրա արժեքային համակարգը, դա ավելի է հեշտացնում, որովհետև զուգահեռներ ես տանում նաև քո կյանքի, քո անցյալի հետ: Դերասանության մեջ ինձ համար կարևորն էմոցիոնալ հիշողությունն է:

kensagrutyun

Դու չունես դերասանական կրթություն: Դա քեզ օգնո՞ւմ է, թե՞ խագարում: Ի՞նչ ես արել այդ բացը լրացնելու համար:

Շատ մեծամիտ կհնչի, որ ասեմ բացարձակ չի խանգարում, բայց երևի այդպես է: Կամ խանգարում է, ես չեմ զգում: Իմ հետևողականության շնորհիվ կրթություն ստացած դերասանների սխալներն եմ տեսնում, որ տվել է հենց կրթությունը, մեկ-մեկ ուրախանում եմ, որ կրթություն չունեմ: Բացը փորձում եմ լրացնել՝ ուսանողական տարիներից ներկայացումների մեջ խաղալով:

Ջիմ Քերի, Քեմերոն Դիաս, Ջոնի Դեպ… դերասաններ, ովքեր ևս կրթություն չեն ստացել: Իմ սուբյեկտիվ կարծիքով, եթե մարդը տաղանդավոր է, ինքնակրթությունը կարող է տալ ավելի մեծ արդյունք և հնարավորություններ, քան շատ ինստիտուտներ: Այն ընտանիքը, որտեղ դու կաս, որտեղ մեծացել ես, կարևոր է: Ինչպիսի՞ն է Կարեն Ջանիբեկյանի ազդեցությունը:

Շատ մեծ, նախ որպես հայր, որպես ընկեր, եղբայր, որպես տղամարդու տեսակ, որը դաստիարակություն է տվել ինձ որպես տղամարդու և հետո՝ որպես դերասանի: Եթե ես նույնիսկ չլինեմ էլ սուբյեկտիվ, Կարեն Ջանիբեկյանին կհամարեի մի սերնդի, և ինչու չէ, միշտ, լավագույն դերասաններից: Էն մթնոլորտը, որտեղ մեծանում ես, գեղեցիկի, իրականի ու տարբերվողի հանգամանքն է, որովհետև հայրս երբեք չի վախեցել տարբերվելուց, երբեք չեն վախեցել գեղեցիկի մասին բարձրաձայնել ու իրականը չթաքցնել: Իսկ այսօր իրականությունը մեծ մասամբ թաքնված է:

Քո սկիզբն օպերատորական կրթությունն էր, չէ՞:

Երբ որ որոշում էինք գործերս տալ դերասանական, մայրս ասաց՝ ինքը դերասան կդառնա, բայց թող ուրիշ մասնագիտություն էլ ձեռք բերի: Այն ժամանակ չկար տարածություն, որտեղ դերասանները գործեին. բոլորն արտագաղթել էին, այլ մասնագիտությամբ էին զբաղվում: Իսկ հայրս, երբ տեսել էր ներկայացումն ութերորդ դասարանում՝ «Պրոմեթևսը», ասել էր՝ իմ տղան պետք է դերասան դառնա, բայց կողմ էր մորս որոշմանը, որն այն ժամանակ շատ արդիական էր: Եթե չկարողանամ զբաղվել դերասանությամբ, գոնե հաղորդումներ միշտ կնկարեմ:

sos-1

Կադրի տեսակետից շա՞տ պահանջկոտ ես, այ հիմա էլ քեզ դուր չեկավ աթոռը և դիտանկյունը, տեղափոխվեցիր: Նկարահանման հրապարակում պահանջկո՞տ ես և կարող ես երկխոսության մե՞ջ մտնել օպերատորի հետ:

Գրեթե միշտ: 5 տարի, երբ նկարահանվում էի սերիալում, 90 տոկոսով հետևել եմ կադրերին, որտեղ եղել եմ, նույնիսկ կադրերին, որտեղ չեմ եղել: Հետևողներ կային, իրենք իրենց գործը լավ էին անում, բայց ես միշտ փորձել եմ մասնակցել դրան:

Իսկ դա խանգարո՞ւմ, թե՞ օգնում է: Այսինքն՝ լարվում ես այն մտքից, երբ գիտես, որ կադրում կարող է ինչ որ բան լինել, որը սրտովդ չի լինի:

Հա, լարվում ես: Եթե իմ գործն ինչ-որ մեկի շնորհիվ պետք է երևա կիսով չափ կամ չերևա, կարծում եմ, որ, ընդհակառակը, պետք է կրկնապատկվի: Համաշխարհային ֆիլմերում դերասանի փոքրիկ խաղը երաժշտությամբ, կադրով, ռեժիսորի աշխատանքով, գունային կորեկցիայով արդյունավետությունը մի քանի անգամ կրկնապատկվում է: Հայաստանում մեծ մասամբ լինում է հակառակը: Իմ աշխատանքի հանդեպ շատ բածախնդիր եմ:

Սովորաբար ամեն ինչ արվում է, որ դերասանի խաղը ճիշտ գրանցվի: Ի վերջո, արդյունքը դերասանն է ցույց տալիս: Ինչպիսի՞ դերասան ես՝ պահանջկո՞տ նաև քո խաղի հանդեպ և կպահանջես դերասանական դուբլ, թե՞ կվստահես ռեժիսորին:

Կախված է ռեժիսորից: Միշտ վստահում եմ: Իր ֆիլմն է ու, եթե ուզում է ինձ այդպիսին տեսնել, կլինեմ այդպիսին: Բայց քանի որ դերասանական դուբլի իրաբունք բոլորն ունեն, ես միշտ ասում եմ` մի հատ էլ փորձեմ: Եթե դուրդ չգա, ուզածդ արդեն ունես:

sos

Իսկ առաջի՞նն է լավ ստացվում, թե՞ երկրորդ դուբլը:

Հետաքրքիրն այն է, որ առաջինը միշտ ամենալավն է լինում: Ու քանի որ դու քեզ կողքից չես հետևել, սկսում ես վերլուծել, թե ոնց կարող էր լինել: Այ այդ պարագայում միշտ սխալվում ես:

Ուզում եմ «Թևանիկից» պատմես: Ցավոք սրտի, չեմ տեսել, բայց խոստանում եմ, որ անպայման կնայեմ: Տեսել եմ Ջիվանի կարճամետրաժ ֆիլմը, տպավորված եմ, տեսել եմ ձեր ֆիլմի թրեյլերը, բայց ֆիլմը չեմ նայել: Ոզում եմ, որ դու պատմես:

Ինձ համար «Թևանիկը» ֆիլմ էր, որտեղ Սոսը դուրս եկավ սիրային հերսի կերպարներից: Ինձ միշտ այդ ամպլուայում են պատկերացնում, իհարկե, բացի քո ֆիլմից. «Տաքսի էլի լավ ա»-ում կրկին ինձ բնորոշ դեր էր:

Այն ժամանակ քանի՞ տարեկան էիր, 17, դեռ պատանի էիր:

Այո, բայց ես համարում եմ իմ հաջողված դերերից: Իսկ «Թևանիկը», երբ որ սցենարը կարդացի, ինձ համար շարժիչ ուժը այդ կերպարն էր: Կոմերցիոն շարժիչ ուժ չունեի, Ջիվանին նոր էի ճանաչում, դեռ շատ չէի շփվել: Կարդացի ու հասկացա, որ սա այն տեղն է, որտեղ կուզեի ուրիշ կերպ դրսևորվել: Թող գոռոզ չհնչի, բայց արտաքինով դերասաններին պիտակավորում են, ասում են՝ սիրուն տղա է, նկարում են: Բայց աշխարահում չկա սիրուն տղա, որը շնորհքով չի ու ինչ-որ բանի հասել է՝ սկսած Դի Կապրիոյից ու Բրեդ Փիթից : Հասկացա, որ այստեղ կարող եմ դրսևորվել մի քայլ դեպի խարակտերային դերասանը: Իհարկե, չստացվեց այնքան, որքան ուզում էի, բայց Ջիվանի հետ համատեղ աշխատանքի շնորհիվ ստացվեց շատ լավ: Իսկ Թևանիկը ֆիլմ է պատերազմի մասին՝ պատերազմի մասին չլինելով, այսինքն՝ պատերազմի ժամանակ մարդկային փոխհարաբերությունների մասին: Շատ կուզեմ, որ ֆիլմը հենց դու նայես ու ասես կարծիքդ:

sos-tesagrutyun

Իհարկե, նայելու եմ, պարզապես ժամանակս թույլ չի տվել դեռ: Ուզում եմ ավելի վաղ շրջանի քո գործերից հիշել, որը մի քանի տարի առաջ էկրան բարձրացավ, երեխա ես այնտեղ: Հովհաննես Գալստյանի «Խճճված Զուագահեռներ» ֆիլմը: Քանի՞ տարեկան էիր այդ ֆիլմում:

16, մեկ տարի հետո նկարահանվեցի քո ֆիլմում:

Ես սիրում եմ այդ դերդ, շատ ռեալիստիկ ես՝ քո տարիքին համապատասխան:

Այդ դերն ինձ համար շրջադարձային էր: 2 կարևոր բան կար: Առաջինը՝ առավոտյան արթնացա ու չէի ուզում գնալ ինստիտուտ: Բայց այդ երեկո նայել էի մի հաղորդում, որտեղ Ջուլիա Ռոբերթսն ասել էր, երբեք մեզ երես պետք է չտանք, եթե քնել ենք ուշ, առավոտյան դրա համար պետք է պատասխան տանք: Պատանի տարիքում ինձ համար դա շատ հարազատ էր դարձել: Ասացի՝ եթե քնել եմ ուշ, չեմ ուզում ինձ երես տալ, վեր կաց, գնա ինստիտուտ: Գնացի ու քնեցի այնտեղ սեղանին: Դուռը բացվեց, չզարթնեցի, հետո թակեցին, դասի ժամանակ քնաթաթախ աչքերս բացեցի, Հովահաննես Գալստյանի օգնականն էր, ով քասթինգով էր զբաղվում: Նայեց վրաս ու խնդրեց դուրս գալ: Ֆոտո արեց: Այդպես դերն իմը եղավ: Այդ օրվանից հետո ամրապնդվեց այն գաղափարը, որ չի կարելի քեզ երես տալ, քանի որ ամեն պահ կարող է մի բան լինել:

Ու երկրորդը՝ պրոֆեսիոնալիզմը տարիների ընթացքում քո մեջ երբեմն կորցնում է անկեղծությունը: Դու վարժ տիրապետում ես հմտությունների, տեխնիկական հնարքների: Դա ինձ համար վախենալու է: Երբ որ ես չեմ զգում ներսից եկածը, ինձ համար դառնում է արհեստ և ոչ արվեստ: Այդ դերը երբ նայում եմ, շատ ափսոսում եմ, որ երբեմն թերացել եմ: Բայց այն անկեղծությունը, որ այն ժամանակ ունեի, դա ավելի լավ էր: Միշտ հետևում եմ, որ այդ անկեղծությունը չկորցնեմ:

Հետո, փաստորեն, նորից աշխատեցիր Հովհաննեսի հետ, նկարահանվեցիր «Կիսալուսնի ծովածոցը» ֆիլմում: Փորձիր զուգահեռներ տանել:

Ինձ համար դժվար է իմ մասին խոսել, որովհետև չեմ համարձակվում գնահատականներ տալ: Հենց խոսում ես քո մասին, քննադատությունը շատանում է:

sos-2

Սա այն ֆորմատն է, որտեղ կարող ես համարձակ խոսել:

Սարոյանի գրածն է, իհարկե, տարբերվող: Լսել եմ կարծիքներ, որ լիքը մարդիկ չեն հավանել, լիքը մարդիկ էլ հավանել են: Դա այն ժանրն է, որտեղ, իմ կարծիքով, ինչ- որ չափով կարողացել եմ լինել ներդաշնակ թե ռեժիսորի, թե Սարոյանի հետ, թե ընդհանուր մթնոլորտի: Ֆիմերն էլ են տարբեր: Երբ համեմատում եմ, միանշանակ է, այստեղ իմ մասնագիտությանն ավելի եմ տիրապետում: Չունեմ լարվածություն, հանգիստ եմ, գիտեմ՝ ինչ ու ինչի համար եմ անում: Ավելի գիտակից եմ ու կրթված: Այնտեղ կրթությունը պակասում էր, ներքին ինքնավստահությունս պակասում էր:

Վստա՞հ ես ինքդ քո ուժերին, գիտե՞ս՝ ի՞նչ ես անում:

Լինում են դեպքեր, երբ կարող եմ մտնել նկարահանման տաղավար, ու ինձ թվա՝ ռեժիսորը, որի հետ նոր եմ աշխատում, ինձանից գոհ չէ: Հետևում եմ իրեն, որ տեսնեմ՝ ինչ դեմք ունի, տխո՞ւր է, տխուր չի:

Վերջերս այսպիսի դեպք եղավ: Ես հիմնականում զուսպ եմ դերասանների հետ: Վատ հատկանիշ է, պետք է դերասանին ոգևորել ու ասել՝ դու լավն ես: Հետո իմացա, որ դերասաններն ասել էին՝ չենք հասկանում, հիմա ինքը գո՞հ է, թե՞ ոչ: Ինձ համար էլ է սկզբում բարդ, հատկապես, երբ ծանոթ չես, նոր ես աշխատում դերասանի հետ: Եթե չընկերացար, չես կարող ստեղծել այն, ինչ ուզում ես: Ծանր շրջան է այդ սկիզբը: Ամերիկացիներն անում են երկշաբաթյա հավաքներ մինչև ֆիլմի նկարահանումը:

Կարծում եմ, շատ ճիշտ է:

Ո՞րն է պարգևը, ինչի՞ ես ձգտում:

Մասնագիտական իմաստով ձգտում եմ համաշխարհային կինոյին: Կան մի քանի մրցանակներ, որոնք ինձ համար շատ արժեքավոր են ու կուզեմ դրանք վաստակել: Ու… կուզեմ աշխարհի բոլոր լավ դերերը խաղալ: Շատ ագահ հնչեց, բայց դե… հա…

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:

Լուսանկարները՝ Ալբերտ Խաչատրյանի

Գրել կարծիք