[ Պատմվածք ] Ռեյ Բրեդբերի. Ապրիլյան կախարդանք

[ Պատմվածք ] Ռեյ Բրեդբերի. Ապրիլյան կախարդանք

newmag-ն առաջարկում է ընթերցել հանճարեղ ֆանտաստի` 1952-ին գրված կարճ պատմվածքը Լիլիթ Հովհաննիսյանի թարգմանությամբ:

Սենյակ` լի նրբորեն պարող աղավնիներով, որ քնքշորեն ծածանում էին իրենց հանդարտ փետուրները, սենյակ` լի սիրամարգներով, սենյակ` լի ծիածանի գույներով փայլող աչքերով ու լույսերով: Եվ այս ամենի կենտրոնում պարելով պտտվում, պտտվում, պտտվում էր Էնն Լիրին:
—Օ՜, ի՜նչ հրաշալի երեկո է, – ասաց Սեսին:
— Հրաշալի երեկո է, – կրկնեց Էննը:
— Դու տարօրինակ ես, – ասաց Թոմը:
Երաժշտությունը նրանց մշուշի մեջ էր առել, երգի հոսանքների մեջ նրանք լողում էին, ծածանվում, սուզվում, նորից ելնում` շունչ քաշելու, նրանք շնչահեղձ էին լինում, կառչում էին միմյանցից, ինչպես խեղդվողներ, և նորից ու նորից «Գեղեցիկ Օհայո»-ի հնչյունների ներքո պտտվում սիրառատ պտույտներով, շշուկների ու շշունջների մեջ:
Սեսին ձայնակցում էր: Էննի շուրթերը հեռացան, և հնչեց երաժշտությունը:
—Այո, ես տարօրինակ եմ, – ասաց Էննը:
—Դու քեզ նման չես, – ասաց Թոմը:
—Այսօր` ոչ:
—Դու այն Էնն Լիրին չես, ում ես ճանաչում եմ:
—Այո, ճիշտ ես, ճիշտ ես, – շշնջաց Սեսին մղոնների հեռավորությունից:
—Ճիշտ ես, – հնչեց Էննի շուրթերից:
—Ես տարօրինակ զգացողություն ունեմ, – ասաց Թոմը:
—Ինչի՞ հետ կապված:
—Քեզ հետ, – նա էննին հեռացրեց իրենից և, պտտելով նրան, նայեց նրա վարդագույն դեմքին` ասես ինչ-որ բան որոնելով: – Քո աչքերը, – ասաց նա: – Ես ոչինչ չեմ հասկանում:
—Տեսնու՞մ ես ինձ, – հարցրեց Սեսին:
—Քո մի մասն այստեղ է, Էնն, իսկ մյուս մասը` ոչ, – Թոմը զգուշորեն պտտում էր նրան. նրա դեմքն անհանգիստ էր:
—Այո:
—Ինչու՞ եկար ինձ հետ:
—Ես չէի ցանկանում գալ, – ասաց Էննը:
—Այդ դեպքում ինչու՞ եկար:
—Ինչ-որ բան ստիպեց ինձ գալ:
—Ի՞նչ:
—Չգիտեմ, – Էննի ձայնում թեթև նյարդայնություն կար:
—Դե, դե, լռի՛ր, լռի՜ր, – շշնջաց Սեսին: – Այդպես: Պտտվի՜ր, պտտվի՜ր:
Սենյակի մթության մեջ նրանք շշնջում ու սոսափում էին, ճախրում ու իջնում էին, իսկ երաժշտությունը պտտում ու ոգևորում էր նրանց:
—Ամեն դեպքում դու եկար պարելու, – ասաց Թոմը:
—Այո, – պատասխանեց Սեսին:
—Այստեղ արի, – նա պարելով Էննին տարավ դեպի բաց դուռը և դանդաղ հեռացրեց նրան դահլիճից, երաժշտությունից, մարդկանցից:
Նրանք միասին բարձրացան կառքը և նստեցին:
—Էնն, – ասաց նա` Էննի ձեռքերն առնելով իր դողացող ձեռքերի մեջ, – Էնն, – նա այնպես արտաբերեց նրա անունը, ասես դա նրա անունը չլիներ: Նա շարունակում էր նայել Էննի գունատ դեմքին: Այժմ նրա աչքերը բաց էին:
—Էնն, կար ժամանակ, երբ ես սիրում էի քեզ: Դու դա գիտես, – ասաց նա:
—Գիտեմ:
—Բայց դու միշտ այնքան անկայուն ես եղել, իսկ ես չեմ ցանկացել անտեղի տառապել:
—Սարսափելի ոչինչ չկա: Մենք դեռ շատ երիտասարդ ենք, – ասաց Էննը:
—Ոչ, ոչ, ես ուզում էի ասել` կներես ինձ, – ասաց Սեսին:
—Ի՞նչ նկատի ունես, – Թոմը բաց թողեց նրա ձեռքերը և լրջացավ:

Գրել կարծիք