[ Պատմվածք ] Ռեյ Բրեդբերի. Ապրիլյան կախարդանք

[ Պատմվածք ] Ռեյ Բրեդբերի. Ապրիլյան կախարդանք

newmag-ն առաջարկում է ընթերցել հանճարեղ ֆանտաստի` 1952-ին գրված կարճ պատմվածքը Լիլիթ Հովհաննիսյանի թարգմանությամբ:

Երբ կառքը կանգնեց նրա ֆերմայում, նա իր փոքրիկ պայուսակից թուղթ ու մատիտ հանեց և, թուղթը սեղմելով ծնկին, գրեց լուսնի լույսի ներքո:
—Ահա: Կարողանու՞մ ես կարդալ:
Նա մի հայացք գցեց թղթին և մտահոգ գլխով արեց:
—Սեսի Էլիոթ, Ուիլոու Փողոց, 12, Գրին Թաուն, Իլինոյս, – կարդաց նա:
—Կայցելե՞ս նրան մի օր, – հարցրեց Էննը:
—Կաշխատեմ, – ասաց նա:
—Խոստանու՞մ ես:
—Ես ի՞նչ կապ ունեմ այս ամենի հետ, – գոռաց նա զայրացած: – Ինչի՞ս են պետք այս թղթերը, անունները:
Նա ճմռթեց թուղթը և խցկեց վերարկուի գրպանը:
—Խնդրում եմ, խոստացիր… – թախանձում էր Սեսին:
—…խոստացիր, – ասաց Էննը:
—Լավ, լավ, միայն թե հանգի՛ստ թող ինձ, – գոռաց նա:
«Հոգնել եմ, – մտածեց Սեսին, – այլևս չեմ կարող մնալ, պետք է տուն գնամ: Ես կորցնում եմ ուժերս: Իմ ուժերը միայն մի քանի ժամ են հերիքում գիշերը թափառելու, ճանապարհորդելու համար: Սակայն մինչ գնալս…»:
—…մինչ գնալս, – ասաց Էննը:
Նա համբուրեց Թոմի շուրթերը:
—Այդ ես եմ համբուրում քեզ, – ասաց Սեսին:
Թոմը հեռացրեց նրան իրենից և նայեց Էնն Լիրիին, թափանցեց նրա հոգու խորքերը: Նա ոչինչ չասաց, սակայն նրա դեմքը դանդաղ, շատ դանդաղ սկսեց խաղաղվել, կնճիռներն անհետացան, կարծր բերանը փափկեց: Նա հայացքը սևեռել էր Էննի` լուսնի լույսով ողողված դեմքին:
Ապա իջեցրեց նրան կառքից և արագ, նույնիսկ առանց բարի գիշեր մաղթելու, սլացավ ճանապարհով:
Սեսին լքեց Էննի մարմինը:
Էնն Լիրին մի ճիչ արձակեց և, ասես կապանքներից ազատված, դեպի տուն վազեց լուսնի լույսով ողողված ճանապարհով ու շրխկացրեց դուռը:
Սեսին միայն մի ակնթարթ վարանեց: Ծղրիդի աչքերով նա տեսավ գիշերային գարնանային աշխարհը: Մի պահ նայելով գորտի աչքերից` նա միայնակ նստեց լճակի մոտ: Լուսնի շողերով ողողված ծփու բարձրությունից գիշերային թռչունի աչքերով ցած նայեց ու տեսավ` ինչպես երկու տներում մարեցին լույսերը. մեկը` այստեղ, մյուսը` այստեղից մի մղոն հեռու: Նա մտածում էր իր և իր ընտանիքի, իր արտասովոր ուժի և այն մասին, որ իր ընտանիքի ոչ մի անդամ չէր կարող ամուսնանալ այս բլուրներից այն կողմ գտնվող հսկայական աշխարհի մարդկանցից որևէ մեկի հետ:
«Թո՜մ, – նրա հյուծված հոգին թռչնի մարմնի մեջ թռչում էր ծառերի տակ, վայրի մանանեխի խիտ դաշտերի վրայով: – Թուղթը դեռ քեզ մո՞տ է, Թոմ: Կգա՞ մի ժամանակ, մի օր, մի տարի, երբ կգաս ինձ մոտ: Կճանաչե՞ս ինձ: Կնայե՞ս դեմքիս և կհիշե՞ս` որտեղ ես ինձ տեսել վերջին անգամ, կզգա՞ս, որ սիրում ես ինձ այնպես, ինչպես ես քեզ` ընդմիշտ, ամբողջ սրտով…»:
Նա կանգ առավ զով օդում` քաղաքներից ու մարդկանցից միլիոնավոր մղոններ հեռու, ֆերմաներից ու դաշտերից, գետերից ու բլուրներից վեր:
«Թո՞մ»:
Թոմը քնած էր: Խորը գիշեր էր: Նրա հագուստը ծալված էր աթոռների վրա, կոկիկ կախված անկողնու հենակին: Իսկ նրա գլխի մոտ` սպիտակ բարձի վրա, դեպի վեր պարզած ձեռքում փոքրիկ թղթի կտորն էր` վրայի գրվածքով: Դանդաղ, շատ դանդաղ փակվեցին նրա մատները` իրենց մեջ ամուր սեղմելով թղթի կտորը: Նա նույնիսկ չշարժվեց և չնկատեց, երբ սև կեռնեխը մեղմորեն ու քնքուշ հարվածեց լուսնի ջինջ բյուրեղներ հիշեցնող պատուհանի ապակուն, ապա թրթռաց մեղմորեն, կանգ առավ և քնած աշխարհի վրայով ճախրեց դեպի արևելք:

Անգլերենից թարգմանությունը` Լիլիթ Հովհաննիսյանի

Գրել կարծիք