[Շարունակությունը՝ գրքում] Ջոջո Մոյես. «Ես մինչ քեզ»

[Շարունակությունը՝ գրքում] Ջոջո Մոյես. «Ես մինչ քեզ»

Կյանքում լինում են շրջադարձային պահեր, վայրկյաններ, որոնք անկախ մեր կամքից փոխում են այն ամենը, ինչ հետո է լինելու, այն ամեն ինչը, որ մենք կզգանք ու կհասկանանք այդուհետ:

Երբ նա դուրս եկավ լոգարանից, կինն արդեն արթնացել էր և բարձերին թիկն տված՝ աչքի էր անցկացնում իր մահճակալի մոտ դրված ճամփորդական բրոշյուրները: Կինը հագել էր նրա վերնաշապիկներից մեկը: Խառնիխուռն մազերը ակամայից հիշեցնում էին անցած գիշերվա մասին: Ահա նա կանգնած էր այստեղ՝ վայելելով թռուցիկ հիշողությունները և սրբիչով չորացնելով իր թաց մազերը:

Կինը մի պահ հայացքը բարձրացրեց բրոշյուրից և խոժոռված կախեց շրթունքը: Հավանաբար արդեն դուրս էր եկել խռովելիս շրթունքը կախելու տարիքից, սակայն նրանք դեռ քիչ ժամանակ է, ինչ հանդիպում էին, և դա դեռևս գրավիչ էր թվում:

—  Իսկապես որոշել ես, որ լեռներո՞ւմ ենք արշավի գնալու կամ էլ թե հեղեղատներո՞ւմ ենք ժամանակ անցկացնելու: Սա մեր առաջին համատեղ իսկական արձակուրդն է, իսկ այստեղ հանգստի համար բացարձակ ոչինչ չկա՝ բացի քեզ ինչ–որ տեղից նետելուց և (ձևացնում է, թե իբր սարսռում է) բրդյա շորեր կրելուց:

Կինը բրոշյուրները շպրտեց անկողնու վրա՝ իր ոսկեգույն ձեռքերը դնելով գլխի տակ: Նրա ձայնը խռպոտ էր, ինչը վկայում էր նրանց անքուն ժամերի մասին:

—  Իսկ ի՞նչ կասես, եթե Բալի գնանք՝ մի շքեղ սպա կենտրոն: Կպառկենք ավազների վրա… ժամերով մեզ երես կտանք… երկար հանգստաբեր գիշերներ կանցկացնենք:

—  Ես չեմ կարող նմանատիպ արձակուրդներ անցկացնել: Ես ինչ–որ բանով պիտի զբաղվեմ:

—  Օրինակ՝ ինքնաթիռից թռչե՞ս:

—  Ջուր չտեսած, մի՛ բոբիկանա: Նա ծամածռեց դեմքը.

—  Եթե քեզ համար միևնույնն է, չեմ բոբիկանա:

Տղամարդու վերնաշապիկը թեթևակի թացությունից կպչել էր մարմնին: Նա արագ սանրեց մազերը և միացրեց հեռախոսը՝ խրտնելով հաղորդագրությունների տարափից, որոնք միմյանց հրմշտում էին հեռախոսի փոքրիկ էկրանին հայտնվելու համար:

— Ճիշտ էլ կանես,— ասաց տղամարդը:— Պիտի գնամ: Մենա՛կ նախաճաշիր:

Տղամարդը կռանում է մահճակալի վրա, որպեսզի համբուրի նրան: Նա տաք էր, օծանելիքով օծված և չափազանց սեքսուալ: Կնոջ մազերի հետևից ագահությամբ ներս քաշեց օծանելիքի բույրը: Մի պահ կորցրեց մտքի թելը, երբ կինը ձեռքերով գրկեց նրա վիզը՝ քաշելով դեպի անկողինը:

—  Հիմա ի՞նչ, մի տեղ գնալո՞ւ ենք այս հանգստյան օրերին:

Տղամարդը դժկամորեն պոկվեց նրանից.

— Կախված է, թե ինչպես կընթանա գործարքը: Դեռ ամեն ինչ կարծես օդում կախված է: Չի բացառվում, որ Նյու Յորքում մնամ: Իսկ եթե մի տեղ ընթրե՞նք, ի՞նչ կասես: Ռեստորանի ընտրությունը թողնում եմ քեզ:

Նրա մոտոցիկլավարի հանդերձանքը դռան հետևում էր, և նա գնաց վերցնելու դա:

Կինը նեղացրեց աչքերը:

—  Ընթրի՞ք: Պարոն Բլեքբերիի հե՞տ, թե՞ առանց:

—  Ի՞նչ:

—  Քո այդ Բլեքբերին ստիպում է ինձ երրորդն ավելորդ զգալ:

Նա նորից կախեց շրթունքը.

— Կարծես թե միշտ ինչ–որ երրորդ մեկը փորձում է կորզել քո ուշադրությունը:

—  Հեռախոսս անձայն ռեժիմի տակ կդնեմ:

—  Ուի՛լ Թրեյնըր,— հանդիմանում է նա— պետք է երբեմն նաև ընդհանրապես անջատել այն:

—  Անցած գիշեր հենց այդպես էլ արեցի, այնպես չէ՞:

—  Միայն տևական ճնշումներից հետո:

Նա քմծիծաղ տվեց:

—  Հիմա դրան այդպե՞ս են անվանում:

Լիզայի երևակայությունը տղամարդու մասին սպառված էր: Նա իր մոտոցիկլավարի պիջակը արագ գցեց ձեռքին, Լիզային հրաժեշտի օդային համբույր տվեց և հեռացավ:

Բլեքբերիին քսաներկու հաղորդագրություն կար. առաջիններից մեկը եկել էր Նյու Յորքից առավոտյան ժամը 3:42: Նա վերելակով իջավ ստորգետնյա կայանատեղին՝ փորձելով տեղեկանալ երեկվա բաց թողած իրադարձություններից:

—  Բարի՛ առավոտ, պարո՛ն Թրեյնըր:

Անվտանգության աշխատակիցը կարծես դուրս թռավ իր ննջախցից, որ պաշտպանում է նրան ցանկացած եղանակից, չնայած որ ներքևում մի եղանակ էլ չկար պաշտպանվելու: Ուիլը երբեմն զարմանում է, թե նա ինչ է անում այստեղ առավոտ ծեգին՝ հայացքը հառած անվտանգության տեսախցիկների տեսագրությանն ու 60 000 ֆունտ ստեռլինգ արժողությամբ ավտոմեքենաների թավշափայլ թափարգելներին, որոնք երբեք չեն կեղտոտվում:

Նա ձեռքը մեկնեց, որ հագնի կաշվե բաճկոնը:

—  Եղանակը ինչպիսի՞ն է, Մա՛յք:

—  Ահավոր է: Հորդառատ անձրև է:

Ուիլը կանգնեց:

—  Իսկապե՞ս: Մոտոցիկլի եղանա՞կ չէ:

Մայքը տարուբերեց գլուխը:

—  Ո՛չ, պարո՛ն: Միայն եթե փչովի հարմարանք ունեք կամ էլ մեռնելու ցանկություն:

Ուիլն անթարթ նայում էր իր մոտոցիկլին, այնուհետև արագորեն ազատեց իրեն իր կաշվեղենից: Կապ չունի, թե Լիզան ինչ էր մտածում իր մասին. նա, միևնույնն է, այն մարդկանցից չէր, ովքեր սիրում են անտեղի ռիսկի դիմել: Նա բանալիով բացեց մոտոցիկլի վերևի արկղը և կաշվեղենը տեղավորեց այնտեղ: Նորից կողպեց այն և բանալիները նետեց դեպի Մայքը, ով և հմտորեն դրանք բռնեց:

—  Խցկի՛ր դրանք իմ սենյակ դռան տակից, կանե՞ս:

—  Խնդիր չկա, պարո՛ն: Ուզո՞ւմ եք՝ տաքսի կանչեմ:

—  Ո՛չ: Ո՛չ: Կարիք չկա, որ երկուսս էլ թրջվենք:

Մայքը սեղմեց կոճակը, որպեսզի բացի դռան ավտոմատ ճաղավանդակը, իսկ Ուիլը արագ դուրս եկավ՝ ձեռքը ի նշան շնորհակալության թեթևակի վերև բարձրացնելով: Խավար էր և որոտուն, կենտրոնական Լոնդոնի երթևեկությունը արդեն խիտ էր ու դանդաղ, չնայած որ հազիվ յոթն անց կես էր: Ուիլը բարձրացրեց օձիքը, որպեսզի ծածկի պարանոցը, և լայն քայլերով իջավ փողոցն ի վար՝ դեպի խաչմերուկը, որտեղից հավանաբար կկարողանար տաքսի բռնել: Ճանապարհները ողորկ էին թաց անձրևից, մայթի արտացոլանքում առկայծում էր մոխրագույն լույսը:


Կարդացեք նաև.


Ուիլը մտքում հայհոյեց, երբ մայթեզրին տեսավ եղանակին համապատասխան հագնված մարդկանց: Այս երբվանի՞ց է ամբողջ Լոնդոնը այսքան վաղ արթնանում: Կարծես թե բոլորը նույն բանն են մտածում:

Ուիլը փորձում էր կանգնելու համար հարմար տեղ գտնել, երբ հեռախոսը զանգեց: Ռուփերթն էր:

—  Ճանապարհին եմ: Փորձում եմ տաքսի բռնել:

Ճանապարհի հակառակ կողմում նարնջագույն լույսով մի տաքսի նշմարվեց, և Ուիլն արագ քայլերով սկսեց մոտենալ դրան՝ հուսալով, որ ուրիշ մեկը այն չի տեսել: Մի ավտոբուս աղմուկով անցավ Ուիլի կողքով, որին հետևեց ճռռացող արգելակներով մի բեռնատար՝ խլացնելով Ռուփերթի ձայնը:

— Չեմ լսում քեզ, Ռո՛ւփ,— գոռաց Ուիլը՝ փորձելով ճեղքել երթևեկության աղմուկը,— նորի՛ց ասա:

Կղզու վրա կարճատև աքսորից հետո մեքենաների հոսքը կարծես Ուիլի վրա էր գալիս որպես մի մակընթացություն: Նա տեսավ նարնջագույն բոցափայլ լույսը, բարձրացրեց իր ազատ ձեռքը՝ հուսալով, որ վարորդը կտեսնի իրեն հորդառատ անձրևի միջից:

— Ուի՛լ, պիտի Ջեֆին զանգես՝ Նյու Յորք: Նա դեռ այնտեղ է, քեզ է սպասում: Երեկ գիշեր փորձեցինք քեզ գտնել:

—  Ի՞նչ է պատահել:

—  Իրավական խոչընդոտ: Մաս …. երկու կետերը, որից նրանք խույս են տալիս …. ստորագրություն …. թղթեր:

Անձրևի թացությունից ճռճռացող անիվներով մի մեքենա անցավ՝ խլացնելով Ռուփերթի ձայնը:

—  Չհասկացա:

Տաքսին տեսել էր նրան: Այն աստիճանաբար դանդաղեցնում էր իր ընթացքը՝ մի լավ ցողաշիթ արձակելով, երբ վերջնականապես կանգնեց ճանապարհի հակառակ կողմում: Ուիլը հեռվում տեսավ մեկին, ում թեթև վազքը դանդաղեց հիասթափությամբ, երբ հասկացավ, որ տաքսին առաջինը Ուիլին էր հասնելու: Ուիլը հաղթանակի մի թաքուն զգացում ապրեց:

—  Լսի՛ր Ռո՛ւփ, ասա՛, որ Քելլին թղթերը դնի սեղանիս,— գոռաց Ուիլը:— Տասը րոպեից այդտեղ կհասնեմ:

Ուիլը նայեց ճանապարհի երկու կողմը, այնուհետև գլուխը արագ իջեցրեց՝ վերջին երկու քայլն անելով դեպի ճանապարհի հակառակ կողմում կանգնած տաքսին՝ ‹‹գնանք ԲլեքՖրայըրս›› բառերը շուրթերին: Անձրևը անխնա ներս էր հորդում օձիքի և վերնաշապիկի արանքից: Մինչ գրասենյակ հասնելը ամբողջությամբ կթրջվեր, եթե նույնիսկ ստիպված լիներ միայն այդ կարճ տարածությունը ոտքով գնալ: Գուցե նաև հարկ լիներ քարտուղարուհուն ուղարկելու նոր վերնաշապիկի հետևից:

—  Պետք է նաև հաջողությամբ ավարտենք քաղաքական այդ բարեհուսության գործընթացը նախքան Մարթինի գալը…

Ուիլը թեթևակի բարձրացրեց գլուխը՝ հանկարծակիի գալով ավտոմեքենայի շչակի անտանելի մռնչյունից: Իր առջև տեսնելով փայլուն սև տաքսիի մի մասը՝ Ուիլը հասկացավ, որ կանգնել էր դրա ճամփին և այլևս հնարավոր չէր ինչ-որ կերպ դուրս պրծնել դրա ճանկերից: Ուիլը ապշահար բացեց ձեռքը, և Բլեքբերին ընկավ գետնին: Ուիլը ճչոցներ էր լսում, որոնք միգուցե իր իսկ ճիչերն էին: Վերջին բանը, որ նա տեսավ, մի կաշվե ձեռնոց էր, սաղավարտի տակից իրեն նայող մի դեմք և այդ դեմքից սարսափահար իրեն նայող զույգ աչքեր: Մի պայթյուն որոտաց՝ ամեն ինչ բաժանելով մանր բեկորների:

Հետո ամեն ինչ լռեց:

«Զանգակ» հրատարակչություն, 2018

Գրել կարծիք