Գուժ Մանուկյան. Քանի դեռ չես շնչել բեմի փոշին, պատրաստ չես լուրջ դեր խաղալ

Գուժ Մանուկյան. Քանի դեռ չես շնչել բեմի փոշին, պատրաստ չես լուրջ դեր խաղալ

ՀՀ ժողովրդական արտիստ Գուժ Մանուկյանը թվարկում է 6 վայրեր ու երևույթներ, որոնք ամենաշատն է սիրում:

Դերասանը նման է մարզիկի, երբ չի խաղում, ժանգոտում է: Վերջին 15 տարիները բավական ծանր էին ստեղծագործող մարդկանց համար: Այդ առումով ես նույնպես բացառություն չեմ: Սակայն լճացման այդ տարիների ընթացքում կարողացա կերպարանափոխվել և նկարահանեցի «Գրիգոր Նարեկացի» ֆիլմը: Ռեժիսոր էի և դերակատար:

Ապշում եմ, երբ երիտասարդ դերասանները գալիս են ու միանգամից ցանկանում լուրջ դեր խաղալ: Կարծում եմ, քանի դեռ սկսնակը չի շնչել բեմի փոշին, նա պատրաստ չէ լուրջ դեր խաղալ: Սիրում եմ հանդիսատեսին: Հինգ հոգու համար էլ խաղում եմ այնպես, ինչպես կխաղայի հարյուր հոգու համար: Մոտ հիսուն տարվա դերասանական փորձ ունեմ, սակայն մինչև օրս մի փոքր վախ եմ ապրում: Երգչուհի չեմ, որ ֆոնոգրամման միացնեմ ու երգեմ:

1. Աշխարհի ամենասիրելի կետն ինձ համար իմ թատրոնն է, իմ բեմը, իմ փորձասենյակը: Կամ էլ երբ առաջարկում են ֆիլմում նկարահանվել, սիրում եմ նկարահանման մթնոլորտը, շունչը, տաղավարը: Մի խոսքով, իմ աշխատավայրը: Սրանք են ինձ համար հարազատ վայրերը:

2. Սիրում եմ իմ մեկ սենյականոց բնակրանի խոհանոցը, որի անկյունում փոքրիկ սեղան կա: Սա է իմ աշխատասենյակը: Այստեղ ես զբաղվում եմ նկարչությամբ: Դա իմ հոբբին է: Կտրվում եմ ամեն ինչից, դրսի միջավայրից, քաղաքական անցուդարձից: Ամբողջովին տրվում եմ նկարչությանը:

3. Սիրում եմ գիշերները զբոսնել, հատկապես անձրևի տակ: Անցնում եմ Աստաֆյան փողոցով և հիանում հրապարակով: Հին մարդ եմ, հիշում եմ հրապարակը, երբ այս նոր շենքերը դեռ չկային:

4. Շատ եմ սիրում մետրոն: Երբ նոր էին սկսել կառուցել, Աստծուն խնդրում էի երկար կյանք պարգևել ինձ, որ տեսնեմ, թե ինչպիսին է լինելու այն: Մինչև օրս պահել եմ մետրոյի նախագիծը: Ցավոք, այն ոչ ամբողջովին իրականացվեց:

5. Ընկերս Ավանում հողատարածք ունի, որը ես շատ եմ սիրում: Սիրում եմ հողը, ծաղիկները գուրգուրելը: Հուզվում եմ, երբ տեսնում եմ ծիլը, այն կարծես նորածին երեխա լինի` սիրո ու քնքշանքի կարոտ:

6. Սիրում եմ բնությունը, սիրում եմ անտառ: Երբ նոր էի ավարտել, Կապանի թատրոն հրավիրեցին: Այնտեղ չտեսնված բնություն է: Երիտասարդ էի, 20-21 տարեկան: Հիշում եմ, գնում էինք Խուստուփ լեռ` որսի: Մի հեքիաթային տեղ էր: Ամբողջը փշատերև անտառ էր:

Գրել կարծիք