90-ականների «Շքամուտքի» բնակիչները

90-ականների «Շքամուտքի» բնակիչները

Ֆիլմ, որ կտեղափոխի ձեզ 90-ականներ, կհիշեցնի անցածն ու չի տխրեցնի: «Շքամուտքը» Լուսինե Սարգսյանի դեբյուտն էր՝ որպես ռեժիսոր: «Ոսկե Ծիրան» կինոփառատոնին այն արժանացավ Էկումենիկ ժյուրիի մրցանակին:

Ռեժիսոր` Լուսինե Սարգսյան
Սցենարների հեղինակներ` Հարություն Հարությունյան, Գնել Նալբանդյան, Կարինե Խոդիկյան, Հովհաննես Թեքգյոզյան
Պրոդյուսերներ` Արամ Շահբազյան, Էդգար Պետրոսյան, Սամվել Պետրոսյան
Գլխավոր դերերում ՝ Շանթ Հովհաննիսյան, Բաբկեն Չոբանյան, Արթուր Կարապետյան,
Սաթենիկ Հախնազարյան, Վախթանգ Հարությունյան, Լիլի Վարդանյան
Երկիր` Հայաստան

lusine

– Լուսինե´, ոչ թե մեկ ամբողջական լիամետրաժ ֆիլմ եք նկարել, այլ 20-րոպեանոց 5 կինոնովել եք միավորել: Ձեզ համար` որպես ռեժիսորի, այդպես ավելի հե՞շտ էր ասելիքը ձևակերպել:

– Մեկ կինոնովելի համար 20 րոպեն բավարար է` պատմությունը ներկայացնելու և իրադարձություններով լցնելու համար: 5 տարբեր ճակատագրերն իրար շաղկապում է մեկ ընդհանուր շքամուտքը: Պատմությունների հիմքում ընկած է 90-ականներից մեր օրերը ձգվող մի ժամանակաշրան:

shqamutq

– Ինչո՞ւ 90-ականներ, ծեծված թեմա չէ՞:

– 90-ականները հետևեցին Խորհրդային միության կործանմանը, որի փլատակներում մնացին հազարավոր ճակատագրեր: Այդ ժամանակաշրջանում մարդիկ տառապում էին սովից, քաղցից, ցրտից, մթից, ողբում էին ռազմաճակատում զոհված իրենց հարազատների կորուստը, բայց ավելի շատ տանջվում էին համատարած անորոշությունից: Մեր կինոպատմության մեջ արտացոլված են այդ շրջանի սոցիալական բարդ հարաբերությունները, հանրային արժեքների կորուստները, անհատների երջանկության ակնթարթները:

– Ի՞նչն է շեշտվում ֆիլմում:

– Մարդկանց ճակատագրերը: Նրանք ունեն շարունակություն, նրանց կյանքին հետևելն է հետաքրքիր: Ինձ համար կյանքի շարունակությունն է շատ կարևոր: Այն կառուցվում է պարզ մարդկային ճշմարտություններով: Ֆիլմի բոլոր պատմությունների բոլոր լուծումները լավատեսական են: Իմ խորին համոզմամբ` դժվարությունների միջով անցնելով` մարդը լավատես է դառնում: Ինձ համար շատ կարևոր է իմ կողքին ապրող մարդկանց հոգեվիճակը: Ես չեմ կարող անտարբեր անցնել կյանքում շատ կարևոր բաներ կորցրած մարդկանց կողքով: Նրանք ֆիլմերում հայտնվում են երկրորդ պլանում, որովհետև առաջին պլանում նրանց ամենօրյա հոգսերն են, որոնք պատրաստ են կոտրել իրենց տակ կքած, առաջին հայացքից «թույլ» արարածներին: Բայց մեր ֆիլմերի հերոսները չեն կոտրվում: Նրանք պատրաստ են շտկել իրենց մեջքը, թե կուզաղոտ, բայց, այնուամենայնիվ, լույս գտնել համատարած խավարում:

shqamutq3

– Եվ նրանք ելք գտնո՞ւմ են:

– Միշտ էլ ելք կա, և կինոհերոսի խնդիրը գուցե հենց ելք գտնելու համար պայքարելն է: Մեր ֆիլմի բոլոր դրական հերոսներն էլ ունեն կորուստներ, բայց չհանձնվող տեսակ են:

– Ամենից «ծանր կերտված» կերպարը ո՞րն է:

– Հերոսների մեջ բարդ, «ստեղծագործական ծանրություն կրող կերպար է «Մի´ գնա» նովելի Կարոյի կերպարը: Շանթ Հովհաննիսյանն է նրան մարմնավորել. կառուցվածքային առումով, այո´, բարդ կերպար է:
Մարդու հանդեպ սեր կար կինոն նկարահանելու ընթացքում: Դրա շնորհիվ էլ ստացվեց: Ես շատ շնորհակալ եմ բոլորին:

Պատերազմ տեսած մարդ է իմ կերպարանավորած հերոսը: Ծանր հարվածներ ստացած, բայց չկոտրված անհատ: Կամքի ուժ ունեցող մարդ է, որը շարունակում է պայքարել: Միայնակ ապրող ազատամարտիկ է, որի կյանքում, պարզվում է, ամեն բան չէ, որ կորած է: Անսպասելի ձեռք բերած ծանոթությունը և անկեղծ հարաբերությունները նրա համար դառնում են ապրելու շանս ու նոր կյանքի սկիզբ:

shant Շանթ Հովհաննիսյան
դերասան, «Շքամուտքի» բնակիչ

– «Մի´ գնա» նովելը միայնակ ազատամարտիկի մասին է: Նրա կյանքը սկսում է փոխվել, երբ մտերմանում է հարևանուհու հետ, որի ընկերն է զոհվել պատերազմում: Պատմվածքից մի քիչ տարբեր է սցենարը: Մի քիչ փոխեցին, հարմարեցրեցին, կինոսցենար դարձրեցին,- ասում է Հարություն Հարությունյանը՝ «Շքամուտքի» «Մի´ գնա» նովելի հեղինակը:

– Ձեր հերոսի ասելիքը փոխվե՞ց դրանից:

– Ո´չ, ուրախ եմ, որ մնաց նույնը` մարդասիրություն, շրջապատում կատարվող ամեն բանի հանդեպ մտահոգ վերաբերմունք, որն այսօր մեզ պակասում է: Բոլորս վազքի մեջ ենք, չենք նկատում մեր կողքիններին, հատկապես ազատամարտիկներին, որոնք մեզ համար իրենց կյանքը, երիտասարդությունը, առողջությունն են դրել զոհասեղանին:

shqamutq2

– Արա´մ, Դուք ռեժիսոր եք, մի քանի լիամետրաժ և կարճամետրաժ ֆիլմ եք նկարել, բայց այս ֆիլմում պրոդյուսեր եք: Ինչո՞ւ որոշեցիք հայտնվել նաև այդ ոլորտում:

– Ես ներկայացնում եմ «Արեմակ» ընկերությունը, որն էկրանավորում է այս ֆիլմը: Իմ որոշումը չէր, ընդանուր որոշում էր: Ընկերությունը որոշեց արտադրել այս ֆիլմը, և մենք էլ որոշեցինք ապացուցել, որ արտհաուս ֆիլմը (մենք «Շքամուտք»-ն այդպիսին ենք տեսնում) կարող է ունենալ կոմերցիոն հաջողություններ: Փոքրաբյուջե ֆիլմ է, բայց կարող է մեծ լսարան ձեռք բերել,- ասում է «Շքամուտքի» պրոդյուսեր Արամ Շահբազյանը:

– Կինոշուկային հետաքրքրող ի՞նչ յուրահատուկ բան կա այս ֆիմում:

– Եթե պատմությունները էկրանին պատմվում են ոչ թե պրովինցիալ կինեմատոգրաֆի, այլ մեծ կինոաշխարհի լեզվով, եթե կինոյի ասելիքը ոչ թե լոկալ է, այլ համամարդկային, միշտ էլ կգտնվեն մարդիկ ու կառույցներ, որոնք պատրաստ կլինեն այդ կինոն հասցնել եվրոպական կինոդահլիճներ:

Հեղինակ՝ Լուսին Մկրտչյան
NewMag #51

Գրել կարծիք