Պահեր, որոնք հետ չես բերի. չկրկնենք ուրիշների սխալները.

Պահեր, որոնք հետ չես բերի. չկրկնենք ուրիշների սխալները.

Կայքերից մեկում հայտնվեց հարց` ո՞րն է 30 տարեկանում ձեր կատարած ամենամեծ սխալը: Ի պատասախան` տարբեր մասնագիտությունների տեր մարդիկ կիսվեցին իրենց սխալներով, որ ուրիշները չկրկնեն դրանք:

Թիմ Ռոմերոգործարար

Իմ ամենամեծ սխալը, կատաղությունն է: Ես չափազանց շատ ժամանակ եմ վատնել` ղեկավարիս, գործընկերներիս, սպասարկող անձնակազմի, ընկերուհուս, ծնողներիս ու մարդկանց վրա բարկանալով: Իմ բարկությունը իռոցիոնալ է եղել: Բարկությանս համար եղել են լուրջ ու հիմնավոր պատճառներ: Նույնիսկ այսօր, երբ հետ եմ նայում ու գնահատում իրավիճակը, հասկանում եմ, որ դա ճիշտ ռեակցիա էր: Բայց իմ կատաղությունն ու բարկությունը ժամանակի զուր վատնում էին, ու ես ավելի շատ վնասել եմ ինձ, քան որեւէ այլ մեկի, նույնիսկ նրան, ում վրա բարկացել եմ: Հիմա, երբ ես 40 տարեկան եմ, էլ չեմ բարկանում ու ավելի լավ եմ քնում, ավելի արդյունավետ աշխատում, եւ ինձ շրջապատում են լավ մարդիկ:

Դևիդ Սթորս, ֆրիլանսեր, գործարար

Ես բաց թողեցի բացառիկ կնոջ, կարծես այդպես էլ պետք է լիներ: Ամենավատն այն է, որ ես գիտակցում էի դա, բայց գոռոզությունս թույլ չէր տալիս ինձ փոխվել: Այդ կինն ինձ ու մեր հարաբերություններին տվեց լավ հնարավորություն, իսկ հետո, ինչպես եւ սպասվում էր, թողեց ինձ: Մենք հիմա լավ ընկերներ ենք, մեր մեջ կա փոքրիկ կայծ, բայց մեզանից ոչ մեկն էլ որեւէ բան փոխել չի կարող: Դա նման է դժոխքի, բայց դա ավելի լավ է, քան երբեք նրան չտեսնելը: Ի՞ նչ հասկացա… Մի՛ եղեք հիմար: Ցույց տվեք ձեր զուգընկերոջը, թե ինչքան են նրան գնահատում: Եթե նկատում եք, որ ինչ-որ հիմարություն եք արել, գրողի ծոցն ուղարկեք գոռոզությունը:

Էլիսոն Ուիթմայեր, հոգեբան, TEDx-ի վարող

Ես 30 տարեկանում 4 մեծ սխալ եմ գործել:

Սխալ 1. Հղիությունս անընդհատ հետաձգել եմ: Սկզբում սպասում էի ավելի հարմար պահի, հետո ստացա աշխատանքի լավ առաջարկ: Իհարկե, ես չէի ուզում հեռանկարային գործս թողնել ու գնալ ֆիզարձակուրդ: Մի քանի տարի անց ես վերջնական որոշում կայացրի` հղիանալ, բայց չկարողացա: Բուժման երկար կուրսից հետո, վերջապես, հղիացա, բայց վիժեցի:

Սխալ 2. Ես մտածում էի, որ լավ տեսք եւ առողջություն ունեմ, կկարողանամ վազել նաեւ հղիության ընթացքում: Վեցերորդ ամսում սկսվեցին բարդությունները:

Սխալ 3. Ես չէի պայքարում իմ երեխայի համար: Ես էլ, ամուսինս էլ վստահ էինք, որ մեզ լավ խորհուրդ են տվել: Մեզ ասել էին, որ երեխան չի ապրի: Ծննաբերության ժամանակ ինձ մորֆի սրսկեցին, որից հետո ոչինիչ չեմ հիշում ու երեխային չեմ տեսել ու չգիտեմ, թե նրան ուր են տարել: Ես մինչեւ հիմա ամաչում եմ դրա համար:

Սխալ 4. Ես գլուխ թեքեցի ամուսնուցս` դժվար ժամանակները նրա հետ հաղթահարելու փոխարեն: Մեղքի մեծ զգացողություն ունեի, բայց չգիտեի` ինչ անել: Արդյունքում ես հեռացրի ինձնից սիրելիիս, ում սիրում եմ մինչեւ հիմա: Ամեն ինչ փոխվեց ու ավելի լավ դարձավ, երբ ես դարձա 40 տարեկան: Ես նորից ամուսնացա, ունեցա երեխա: Պե՞տք էր արդյոք այդ ամենի միջով անցնել, որպեսզի ես երջանիկ լինեի. Այո…Ոչ, Գուցե:

Ջեյմս Ալտուշեր, բլոգեր, ներդրող

Երբ ես 30 տարեկան էի, իմ ընկերության ղեկավարությունը հանձնեցի ավելի մեծ ընկերության, որը սնանկացավ: Երբ ես 30 տարեկան էի, տարվա 365 օրը պոկեր էի խաղում` ժամանակ չտրամադրելով ընտանիքիս, առողջությանս ու ստեղծագործական աշխատանքին: Երբ ես 34 տարեկան էի, ցած դրեցի լսափողը, երբ հայրս էր զանգում: Ես նրան այդպես էլ չզանգեցի: Վեց ամիս հետո նա մահացավ: Ներիր ինձ, հայրի՛կ:

Ալեքսանդր Մայեր, ֆրիլանսեր

Ես ունեմ մանկության մի քանի լավ ընկերներ: Իմ հարսանցուն նրանց հետ լեզու չէր գտնում: Հարսանիքից հետո ավելի քիչ ժամանակ էի անցկացնում ընկերներիս հետ: Ես չէի զանգում, չէի հրավիրում նրանց ակումբներ ու բարեր: Դա ինձ այդ պահին այնքան էլ չէր հուզում, հույս ունեի, որ նրանք կհասկանան ինձ, քանի որ եղբոր պես հարազատ էինք: 18 տարի անց իմ ամուսնական կյանքը փլուզվեց, ես փորձում եմ վերադարձնել ընկերներիս: Բայց հիմա, երբ հանդիպում ենք, նրանք ինձ հեռու են թվում: Ինձ ժամանակ է պետք, որպեսզի կարողանամ ամեն ինչ վերադարձնել: Մի մտածեք, որ ընկերները եղբայրներ են: Եղբայրը եղբայր է, նույնիսկ եթե նրան ատում եք: Ընկերը հավերժ չի կարող մնալ ընկեր: Ընկերությունը պահանջում է անդադար ուշադրություն:

Լուլուլա Սոնգ (կեղծանուն)

Շատ փող էի ծախսում կոշիկների վրա, դրա փոխարեն կարող էի ճանապարհորդել:
Չստացա մաթեմատիկոսի ու ծրագրավորողի դիպլոմ:
Չհաճախեցի մարտական արվեստի դասընթացների:
Չէի անում ընտանեկան լուսանկարներ ամեն տարի:

Մայքլ Դորիան Բախ, արտադրական դիզայներ, լուսանկարիչ

Իմ ամենամեծ սխալներից մեկն այն է, որ մեծ ջանքեր չեմ գործադրել իմ աշխատանքի ու մասնագիտության համար, քիչ ուշադրություն եմ դարձրել առողջությանս, ընկերներիս, ընտանիքիս: Այս տարիների ընթացքում ես շատ էի աշխատում. արթնանում էի, գնում աշխատանքի, գալիս տուն, քնում: Եւ այս ամենը կրկնվում էր նորից ու նորից: Ես նույնիսկ չնկատեցի, ինչպես կորցրեցի առողջությունս: Ես ուղղակի վազում էի ինչ-որ ստվերոտ նպատակի հետեւից: Հիմա պատրաստվում եմ վերադարձնել բաց թողնվածը, վերականգնել առողջությունս: Չկա ավելի վատ բան, քան 30 տարեկանում անդադար զգալ, որ հոգնած ես:

Ափսոսում եմ, որ չեմ ստեղծել ավելի շատ պահեր, որոնք լավ հիշողություններ կառաջացնեին: Ինչքան մեծանում ենք, ավելի դժվար է դառնում ձեռք բերել լավ հարաբերություններ:

Պահպանեք հարմոնիան: Ես բարձրանում էի աշխատանքային աստիճանով ու կենտրոնացած էի գումար վաստակելու վրա, բայց դա ինձ դարձրեց ավելի ցինիկ: Մի եղեք ցինիկ:

Գրել կարծիք