Ռուսական կինոյի «Եկատերինան». Ամենամերկ ու ամենաուժեղ Յուլյա Աուգ

Ռուսական կինոյի «Եկատերինան». Ամենամերկ ու ամենաուժեղ Յուլյա Աուգ

Վիգեն Մնոյանի «Պորտֆոլիոն» զրուցել է ռուս հայտնի դերասանուհու հետ, պարզել ապագա խաղացանկն ու նախագծերը և հասկացել, թե որն է, ի վերջո, ֆիլմ նկարելու դրայվն ու հաջողության ֆորմուլան:

 

aug

Օրերս Մոսկվայում կայացավ հեռուստատեսության ոլորտում հեղինակավոր «ТЭФИ» հայտնի մրցանակաբաշխությունը, որտեղ տարվա լավագույն հեռուստատեսային սերիալ ճանաչվեց «Екатери­на» հեռուստասերիալը, լավագույն դերասանուհին Յուլյա Աուգն էր նույն ֆիլմում: Լենինգրադում ծնված, Էստոնիայում ապրած և Մոսկվա վերադարձած դերասանուհին հիմա նկարահանումների պակաս չունի: Մտադիր է վերսկսել ռեժիսորական կարիերան և նկարահանել նոր ֆիլմեր:

– Յո՛ւլյա, Դուք է՞լ էիք շատ աղջիկների պես պատանի հասակում երազում դառնալ դերասանուհի:

– Իրականում ես երբեք չեմ ցանկացել դառնալ դերասանուհի և մանկության տարիներին այդպիսի մտադրություն չեմ ունեցել: 9-րդ դասարանում ես սիրահարվեցի մի տղայի, որը խենթության աստիճանի ցանկանում էր ընդունվել թատերական ինստիտուտ, դառնալ դերասան: Նա մեկ տարի մեծ էր ինձնից և այդ տարի ավարտում էր ու պետք է ընդունվեր: Նա գնաց Պետերբուրգ՝ քննությունների, և ես էլ նրա հետ գնացի: Ես մխրճվեցի այդ միջավայրը, որտեղ մեկը երգում էր, մյուսը՝ քննարկում արվեստի խնդիրները: Այնքան հաճելի միջավայր էր, որ ես միանգամից որոշեցի՝ պետք է անպայման ընդունվեմ հենց այդ ինստիտուտ:

– Դերասանի մասնագիտությունից բացի՝ Դուք ևս երկու մասնագիտություն ունեք:

Այո՛, ես ավարտել եմ թատերական ռեժիսորի (ГИТИС) և կինոյի ռեժիսորի բաժինները (Высшие курсы сценаристов и режиссёров – ВКСР): Ես հասկացա, որ ուզում եմ իրագործել իմ գաղափարները, իմ թեմաները բերել բեմ կամ էկրան: Ես ցանկանում էի այդպե՛ս զրուցել մյուսների հետ, երկխոսության բռնվել աշխարհի հետ: Դրա համար ես նախ ընդունվեցի թատերական ռեժիսուրայի ֆակուլտետ, հետո՝ նաև կինոռեժիսուրա և միաժամանակ ավարտեցի այդ երկու բաժինները:

– Դուք իրականում հիմա ավելի շատ խաղում եք, քան բեմադրում: Որպես ռեժիսոր ի՞նչ պլաններ ունեք:

– Ռեժիսուրայի առումով, այո՛, դադար է: Մի պահ՝ ռուսական ֆիլմերից հետո, ինձ անընդհատ հրավիրում են նկարահանումների: Լավ ֆիլմեր են. ծանոթանում եմ սցենարներին ու չեմ կարողանում մերժել: Հիմա դժվարանում եմ կտրվել մոսկովյան իրականությունից, հեռանալ մի տեղ ու նոր ներկայացում բեմադրել: Շուտով կինովարձույթում կհայտնվի իմ դեբյուտային ֆիլմը, որի վրա ես ամիսներ շարունակ աշխատել եմ: Շատ հուզվում եմ, սպասում եմ. գուցե սա ա՞յլ ուղի բացի իմ ռեժիսորական կյանքում:

– Կա՞ն արտիստներ, որոնց կցանկանայիք նկարահանել Ձեր ֆիլմերում:

– Կարևոր չէ՝ հայտնի՞ է, թե՞ ոչ: Կարևոր է, թե նա ինչպես է քեզ ընկալում: Ես նրա հետ պետք է անպայման ընդհանուր լեզու գտնեմ, հավատամ նրան, ընկղմվեմ աշխատանքի մեջ: Ինձ շատ է դուր գալիս Վանյա Խլամիստինը, ես նրան անպայման կհրավիրեմ նկարահանումների:


Հայտնի դերասանուհու պաշտոնական կայքը


– Ի՞նչ զգացում եք ապրում, երբ Ձեր իսկ ֆիլմն եք նկարում:

– Կինոյում զբաղված եմ մի ֆիլմում, որտեղ ես երկրորդ ռեժիսորն եմ ու սցենարիստը: Սա ևս շատ պատասխանատու աշխատանք է: Երբ դու գլխավորն ես ու ունես քո պատկերացումները, բոլորը դրանք իրագործում են: Բայց երբ սցենարիստն ես, պիտի գրես ու մշակես մի բան, որը գլխավոր ռեժիսորի սրտով է և համընկնում է նրա պատկերացումներին: Իրականում կադրից դուրս մարդիկ այնքա՜ն կարևոր են կինոյում, թատրոնում. նրանք են ապահովում ամեն բան: Այն, ինչ տեսնում ենք բեմում ու կադրում, հսկայածավալ աշխատանք է և նվիրյալ մարդկանց ջանքերի ամբողջությունն է:

DSC_0442

– Ինչպե՞ս Ձեզ ընտրեցին «Օվսյանկա» ֆիլմի գլխավոր դերակատար: Այս ֆիլմը լայն արձագանք գտավ ռուսական շուկայում:

– Օ՜յ, շատ երկար պատմություն է: Ֆիլմի ռեժիսոր Ալեքսեյ Ֆեդորչենկոն պատրաստվում էր նկարահանել ուրիշ ֆիլմ, որի համար հետո միջոցներ այդպես էլ չհատկացվեցին: Այդ ֆիլմում պետք է խաղար իմ աղջիկը: Ես նրա հետ գնացել էի քննարկումներին: Այդպես մենք ծանոթացանք, և երբ Ֆեդորչենկոն սկսեց նկարահանել ֆիլմը, մի օր զանգահարեց ու առաջարկեց նկարահանվել: Ուղարկեցին սցենարը, կարդացի ու ասացի՝ այո՛, կնկարահանվեմ:

– Դուք նաև Վենետիկի կինոփառատոնին եք մասնակցել: Ի՞նչ տպավորություն եք ստացել:

– Շատ կարևոր ու վառ հիշողություններից մեկն է իմ կյանքում: Դու հանդիպում ես համաշխարհային դեմքերի հետ, շփվում նրանց հետ ու դառնում նրանց ակումբի անդամ: Նրանք քեզ վերաբերվում են ամենամեծ հետաքրքրությամբ, ու սկսվում են մշակութային ամենամեծ շփումները: Այդ փառատոնից սա ամենատպավորիչ հիշողությունն է: Շատ ուրախ եմ, որ առիթ եմ ունեցել ներկա գտնվել:

– Ինչպե՞ս Ձեզ ընդունեց ռուս հանդիսատեսը:

– Սա բարդ ֆիլմ է, կորստի և սիրո մասին է, այն մասին, թե ինչպե՞ս կարող ես կորցնել սիրած էակին ու շարունակել սիրել նրան: Կոմեդիա չէ: Այնպիսի ֆիլմ չէ, որ նստես տանը և վայելես հանգիստդ: Հանդիսատեսը ջերմ արձագանքեց, իսկ սա ֆիլմի հաջողության մասին է խոսում: Մարդիկ սկսեցին ապրել, վերապրել հերոսների պատմությունը, և կոտրվեց այն կարծրատիպը, թե վարձակալները ձևավորել են մի ճաշակ, որ կոմեդիայից, թեթև ժանրի ֆիլմերից բացի՝ հանդիսատեսն այլ ժանրի ֆիլմ չի ցանկանում դիտել: Այս ֆիլմն ապացուցեց հակառակը. մարդիկ պատրաստ են լսել լրջմիտ պատմություններ:

DSC_0376

– Ո՞րն եք համարում ֆիլմի հաջողության բանալին: Ի՞նչ պետք է լինի, որ այն երաշխավորված լինի:

– Ցանկացած ֆիլմ պետք է տարբերվի, պատմություն պատմի, որտեղ մարդը, հանդիսատեսը կտեսնի իրեն: Սցենարը պետք է լինի լավը, ռեժիսորական մոտեցումները՝ նույնպես: Այն պետք է հետաքրքիր լինի աշխարհի ցանկացած կետում, լինի համամարդկային, որ տեսնես ու ընկալես ֆիլմում բարձրացված խնդիրը:

Գրել կարծիք