JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027
Գլխավոր Լուրեր

Ինչո՞ւ չեղյալ հայտարարվեց Հայաստան-Ուզբեկստան խաղը

Ինչո՞ւ չեղյալ հայտարարվեց Հայաստան-Ուզբեկստան խաղը. ահաբեկչության վտանգն այստեղ կապ չունի

Փետրվարի 12-ին սպասվող Ուզբեկստան-Հայաստան ֆուտբոլային հանդիպումը չեղյալ է հայտարարվել: Այն պետք է կայանար Թուրքիայի Անթալիա քաղաքում: Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան պարզաբանել է, որ խաղը չի կայանա ահաբեկչության վտանգի պատճառով:
Ամբողջովին հասկանալի է, որ ահաբեկության թիրախ դարձած երկներում սպորտային հանդիպումներ կամ միջոցառումներ կազմակերպելն առնվազն արկածախնդրություն է: Նման օրինակների ականատես եղանք անցած տարի, երբ Փարիզի Ստատ դը Ֆրանս ստադիոնը թնդաց ռումբի պայթյունից: Ֆուտբոլիստներն ու երկրպագուներն էլ զգացին այդ սարսուռը: Եվրո-2016-ի ընթացքին երկրպագուները հետեւում էին շունչները պահած. հանկարծ չպայթենք ֆուտբոլ դիտելիս:
Այս առումով աներկբա է. պետք է հաշվարկել հավանական ռիսկերն ու քայլել այլ ուղղությամբ: Բայց ի՞նչ կապ ունի այստեղ հայկական ֆուտբոլը, առավել եւս` ազգային հավաքականը:
Անցած տարվա դեկտեմբերին ՀՖՖ-ն հայտարարեց, որ նախնական համաձայնություն ունի Ուզբեկստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի հետ եւ երկու երկների գլխավոր ֆուտբոլային թիմերն ընկերական հանդիպում կանցկացնեն Թուրքիայի Անթալիայում:
Ինչո՞ւ հենց Թուրքիայում: Երկրպագուները դժգոհության ալիք բարձրացրեցին Ֆեյսբուքում, բայց ազդել երկու ֆեդերացիաների որոշման վրա` չկարողացան: Երբ բոլորը սպասում էին ֆուտբոլի Հայաստանի հավաքականի տարվա առաջին հանդիպմանը, թեեւ դա ընկերական էր լինելու, ՀՖՖ-ն գրեց.
«Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերջին շրջանում Թուրքիայի տարածքում հաճախակի բնույթ են կրում ահաբեկչական ակտերը, անվտանգության նկատառումներից ելնելով, Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան որոշում է կայացրել հրաժարվել Ուզբեկստանի հավաքականի հետ ընկերական հանդիպումից»:

Ինչո՞ւ Թուրքիայում


Հասկանալի է, որ ցանկացած հայ ֆուտբոլիստի կամ  մարզիկի համար հաճելի չէ խաղալ մի երկրում, որտեղ հայերի նկատմամբ կա ոչ միանշանակ վերաբերմունք: Որքան էլ քարոզվում է, թե սպորտը հեռու է քաղաքականությունից, այնուամենայնիվ, դա հակառակը ապացուցող օրինակները բազմաթիվ են: Եվ այսօր, բազմաթիվ դոպինգային սկանդալների, անարդար մրցավարություններից հետո հստակ է. սպորտը քաղաքակացված է և սպորտը հենց քաղաքականության մի մասն է:
Առայժմ չկա հստակ տեղեկություն, թե ընկերական հանդիպումը Թուրքիայում անցկացնելու գաղափարն ում է պատկանում. ՀՖՖ-ի՞ն, թե՞ Ուզբեկստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիային: Ենթադրենք` գաղափարն ուզբեկներինն էր, սակայն ինչո՞ւ է ՀՖՖ-ն համաձայնում ընկերական հանդիպում անցկացնել Թուրքիայում: Երեւանից հե՞շտ եւ էժա՞ն է հասնել Անթալիա, ինչպես անում են ամառային արձակուրդ մեկնող շատերը, թե՞ հաճելի է խաղալ թուրքական ստադիոններում: Կարծում եմ` երկրորդ տարբերակը կարելի է բացառել: Այդ դեպքում` ինչո՞ւ մի փոքր ավելի գումար չծախսել եւ հանդիպումն անցկացնել այլ երկրում, որտեղ կարելի է բացառել ահաբեկչությունն ու առավել եւս` խաղալ առանց մտածելու, որ ուր-որ է քեզ կհայհոյեն ստադիոնից` քո ազգային պատկանելիության կամ կրոնական ուղղության համար:

Ցավալի օրինաչափություն


Սա առաջին դեպքը չէ, որ հայկական ակումբներն ու տարբեր տարիքային հավաքականներն իրենց ընկերական հանդիպումները կամ մարզական հավաքներն անցկացնելու համար ընտրում են Թուրքիան: Վառ օրինակ է Բարձրագույն խմբի չեմպիոն «Ալաշկերտը», որի նախագահը «Բագրատ Տուր» տուրիստական կազմակերպության ղեկավար Բագրատ Նավոյանն է: «Ալաշկերտն» իր նախորդ բոլոր հավաքներն անցկացրել է հենց Թուրքիայում:

Արդյո՞ք կա այլ տարբերակ.


ՀՖՖ-ն ազգային հավաքականի համար ընկերական հանդիպումներ կազմակերպելու փորձ ունի. մեր թիմն ընկերական հանդիպումներ է անցկացրել Հունաստանի, Մոլդովայի, Կանադայի, Սերբիայի, Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, ԱՄԷ-ի եւ շատ այլ հավաքականների հետ: Ընդ որում, արտագնա եւ տնային: Չնայած վերջին փառահեղ հաղթանակին` մեր հավաքականը ֆուտբոլային էլիտայում շարունակում է գտնվել հասարակածից էլ ներքեւ, սակայն պետք է հետեւել մյուս միջակ հավաքականների օրինակներին: Նրանք ընկերական հանդիպումները կազմակերպում են այնպիսի ֆուտբոլային երկներում եւ այնպիսի զարգացած հավաքականների հետ, որոնցից միշտ կարելի է նոր բան սովորել: Իսկ այս դեպքում Ուզբեկստանի հավաքականից սովորելու շատ բան չկա:
Բացի այդ, ՀՖՖ-ն 2016-ի վերջում հուշագիր ստորագրեց Իրանի Իսլամիստական Հանրապետության ֆուտբոլի ֆեդերացիայի հետ: Այն ենթադրում էր փորձի, տեխնոլոգիաների փոխանակում եւ երկու հավաքականների ընկերական հանդիպումների անցկացում: Մինչդեռ հայ-իրանական ֆուտբոլ դեռ չի եղել:
Երբ հարցը վերաբերում է երկրի գլխավոր ֆուտբոլային թիմին, պետք է չխնայել ոչ մի միջոց և չգնալ կասկածելի ստադիոններ կամ վտանգավոր երկրներ :Ֆուտբոլի ֆեդերացիայի մաքսիմալիզմի և լավագույնը տրամադրելու և առավելագույնը պահանջելու աշխատաոճը միայն կարող է նոր որակ ու հաղթանակներ ապահովել ազգային հավաքականին: Խղճուկ կամ գծուծ վերաբերմունքը բերում է նույնպիսի արդյունքներ: Մինչդեռ հակառակը ապացուցող օրինակներ կան: Դիցուք` Իսլանդիան: Համոզվեք ինքներդ` դիտելով այս շատ տպավորիչ ու կարճ իսլանդական դասագրքային օրինակը:
[embed]http://www.youtube.com/watch?v=gJfNw6u_EkQ[/embed]

Տարածել