Աննա Մայիլյան. Առաջին և կարևոր խրատը՝ գնահատել և հնազանդվել մեր տղամարդկանց
արվեստում
Ես փոքրուց եղել եմ արվեստի մթնոլորտում: Առաջին հիշողությունները կապված են իմ մեծ ընտանիքի հետ, մեծ գերդաստանի: Նաև հորս լուսանկարների հետ: Այդ լուսանկարներն առ այսօր կան և հիացնում են կատարյալ պրոֆեսիոնալիզմով: Նաև հիշում եմ, որ երբեք փոքրիկ Աննա չեմ եղել: Մտածելակերպը, իրադարձությունների վերլուծումը միշտ եղել են ինձ հետ: Բայց ամենահիշարժանը բակային միջոցառումներն էին, թատերական ներկայացումներն էին, որ ինքս էի կազմակերպում` մեր բակի երեխաներին հավաքելով:
առաջին երաժշտական քայլերը
Մայրիկս որոշեց, որ ես պետք է դաշնակահար դառնամ: Նա տարավ ինձ Սպենդիարյանի երաժշտական դպրոց, որտեղ քննությանը, իհարկե, չնվագեցի և չանցա մատիկներիս կարճության պատճառով, բայց հակառակ դրան՝ հոյակապ երգեցի արդիական էստրադայի երգերից մեկը և զարմացրի հանձնաժողովականներին, որոնք որոշեցին, որ ես, ավելի լավ է, ջութակահար դառնամ: Բայց ես երգել էի սիրում, ոչ թե նվագել: Ընդամենը հինգ տարեկան էի: Բնականաբար, չգնացի ջութակի և իմ ամբողջ ներուժը նվիրեցի նկարչությանը, ինչով զբաղվում էի դեռ բարուրից:
կարդում եմ
Միշտ սիրել եմ ոչ գեղարվեստական գրականություն: Դպրոցական տարիներին, բնականաբար, պետք է կարդայի գեղարվեստական գրականություն, քանի որ դա առնչվում էր ուսման հետ: Շատ էի սիրում գրականության դասերին հատվածներ կարդալ: Ես դա անում էի մեծ սիրով և աշխատում էի զգալ ինձ թատրոնի բեմում: Միշտ ընթերցումս գովասանքի էր արժանանում: Իսկ հետո մեծ ծավալով մասնագիտական գրականության ժամանակն էր: Շատ եմ սիրում ուսումնասիրություններ և պատմական գրքեր: Դա անմիջական կապ ունի իմ մասնագիտության հետ:
գրում եմ
Պատանեկան տարիքում գրում էի բանաստեղծություններ, հետո համերգներիս երգվող գերմանական կամ այլ լեզվով երգերի տեքստերը թարգմանում էի հայերեն և տպագրում, որպեսզի հանդիսատեսը լավ հասկանա, թե ինչի մասին է երգվում: Հետո էլ սկսեցի գրել փոքրիկ հոդվածներ տարբեր թեմաներով: Դրան խթանեց ռադիոհաղորդումը, որը վարում էի «Իմպուլս» ռադիոկայանում:
հայուհի
Մենք՝ հայ կանայքս, մեր ծննդյան օրից, կարելի է ասել, մոր կաթի հետ ստանում ենք առաջին և կարևոր խրատը՝ գնահատել և հնազանդվել մեր տղամարդկանց: Դա շատ կարևոր բան է և մեր ընտանիքների հիմնադիր քարերից մեկն է: Իմ ընտանիքում միշտ եղել է փոխըմբռնման, իրար հարգելու, լեզու գտնելու և հարգելու մթնոլորտ, այնպես որ, ինձ խորթ են այլ տարբերակները: Երբ տղամարդը ասեց` սպիտակը սև է, ուրեմն կնոջ համա՞ր էլ այդպես պետք է լինի: Ո՛չ, մեզ մոտ նման բան չկա և չի եղել: Մենք միշտ ընտանիքում միասին ենք քննարկել բոլոր խնդիրները և միասին ենք գտել լուծումները:
խոնարհվում եմ
Մեր մարտիկների առջև, որոնք, չխնայելով ոչինչ, իրենց կյանքը զոհեցին հանուն հայրենիքի: Ես նաև խոնարհվում եմ այն տղամարդկանց առջև, որոնք կարողանում են ըստ արժանվույն գնահատել իրենց կողքին գտնվող կնոջը: Միայն կողքինիդ հարգելով է, որ կարող ես արժանանալ անկեղծ սիրուն:
ընդունված ձևեր
Ինձ համար ամենակարևոր բանն է բնականությունը: Եթե պետք է լռել, լռում եմ՝ ըստ վիճակի, ըստ տվյալ իրավիճակի: Բայց համաձայն չեմ, թե որքան լռես, այդքան լավ: Սխալ է: Ուղակի պետք է, ըստ իրավիճակի, հասկանաս, թե ասելիքդ իմաստ ունի՞, թե՞ ոչ: Լավ է մի պահ մտածել, նոր պատասխանել: Այդ մեկ վայրկյանում կհասկանաս, որ գուցե ավելի լավ է չպատասխանելը: Շատ եմ սիրում չպատասխանել վիրավորանքին, ա՛յ, այդտեղ սիրում եմ լռել, քանի որ գիտեմ՝ վիրավորողն արժանի պատասխանը կստանա ի վերուստ:
նոր սերունդը
Իմ սերունդը դեռ կրում է սովետական դաստիարակության բեռն իր լավ և վատ կողմերով: Նոր սերունդն ունի իր լավ ու վատ կողմերը, բայց այս սերունդը ծնվել է ազատ, անկախ երկրում և պատասխանատու է այս երկրի համար: Երիտասարդները կենսունակ են, պայծառ, մի քիչ էլ անբռնազբոսիկ: Ուղղակի պետք է միասին լինենք և կարողանանք իրար հետ լեզու գտնել:
հայրենասիրությունը
Վաղուց եմ ինձ համար պարզել, որ պետք է նվիրվեմ հենց հայ ազգային երգին ծառայելու բարձր կոչմանը: Հայրենասիրության զգացումը, կարծում եմ, ծնվում է մարդու հետ, նաև դաստիարակվում է ընտանիքում: Եթե չճանաչես քո սեփական պատմությունը, չիմանաս քո երկրի գանձերի մասին, ինչպե՞ս պետք է կարողանաս պաշտպանել այդ ամենը: Հայրենիքը մեր տունն է և մեր ծնողը: Այլ ծնող չունենք: Հաճախ, երբ մեր ծնողները մեզ վրա բարկանում են կամ խրատում, նույնիսկ պատժում, չի նշանակում, որ մենք դադարում ենք սիրել և պաշտպանել մեր տունն ու ծնողներին, չէ՞: Այդպես էլ մեր հայրենիքն է մեր տունը և մեր ծնողը: Երբ խորապես գիտակցում ես արմատդ, այդ դարավոր, անգին, իր արժեքով գուցե հաճախ անհասանելի թվացող հայ մշակույթի հանդեպ անասելի սիրով ես լցվում: Ես սիրում եմ իմ երկիրն իր բոլոր թերություններով, քանի որ գիտակցում եմ, որ մարդն անթերի չէ, և ոչ մի երկիր առավել չէ իմ հայրենիքից:
newmag #45
Տարածել
Կարդա նաև
Newmag-ը ներկայացնում է Հերմինե Ավագյանի ու Ուլիս Մանեսի «Նամակներ դրախտից, որտեղ ոչ ոք չկա» հուշագրությունը (թրեյլեր)
Տեղի ունեցավ գերմանացի ռեժիսոր, գրող Նուրան Դավիթ Քալիսի դեբյուտային գրքի հեռուստաշնորհանդեսը՝ «Լուսինը մեր արևն է» (տեսանյութ)
Տեղի ունեցավ սատիրիկ ու գրոտեսկային «Սատանայի արհեստանոցը» վեպի հեռուստաշնորհանդեսը (տեսանյութ)
Newmag-ը ներկայացնում է չեխ գրող Յախիմ Տոպոլի «Սատանայի արհեստանոցը» գիրքը (թրեյլեր)