Իտալական կրքեր. Ճամփորդություն՝ Բերլուսկոնիի ուղեկցությամբ

Չես կարողանում մոռանալ Բերլուսկոնիի հասարակ պահվածքը ու մեկ էլ էսպրեսոյի հատուկ համը:

italyՈւղևորվում ենք Հռոմ… Թվում էր, թե Երևանն է թանգարան՝ բաց երկնքի տակ, բայց այնտեղ ես հասկանում, որ, իսկապես, բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի Հռոմ: Կանգ ենք առնում մի սրճարանում՝ «Caffè Palombini»: Այստեղ մեզ սպասում է իսկական հասարակ ճոխություն. թանկարժեք մեքենայով մեր կողքով անցնում է Սիլվիո Բերլուսկոնին: Նրան դրսում դիմավորում է հովանոցով, սև հագուկապով երիտասարդ: Նա սրճում է միայն այս սրճարանում ու միշտ պատվիրում է էսպրեսո: Ճիշտ է, մեզ դրսում ոչ ոք չի սպասում, այն էլ հովանոցով, բայց մենք էլ ներս ենք մտնում, սրճում ու դուրս գալիս: Ճանապարհին մեկ չես կարողանում մոռանալ Բերլուսկոնիի հասարակ պահվածքը ու մեկ էլ էսպրեսոյի հատուկ համը:

Նեղլիկ ու մեկը մյուսին շատ նման փողոցները ստիպում են մի պահ խուճապի մատնվել, որ անգամ քարտեզն է անզոր քեզ օգնել: Բայց րոպեներ անց հասկանում ես` քաղաքն այնպես է կառուցած, որ ինչպես էլ պտտվես, հաստատ կհայտնվես կենտրոնական մի վայրում` հենց քո հյուրանոցի կամ բնակարանի դեմ դիմաց, ու թվում է` ճարտարապետները դեռ այն ժամանակ են մտածել քեզ պես մոլորյալ զբոսաշրջիկների մասին:

Փողոցներով շրջելիս նկատում ես, որ բոլոր սուպերմարկետներն ու մոլերը, չափից ավելի շքեղ հյուրանոցները չեն տարբերվում իրարից. դրանք բոլորն էլ զուրկ են ավելորդ ճոխությունից: Այստեղ կենտրոնական փողոցների բնակարանների պատշգամբում լվացք չես նկատի, իսկ բակերում միայն փոքրիկ մեքենաներ են՝ իրար հետևից կայանած: Ամենապիկ ժամին էլ փողոցներում մարդկանց ձայն չես լսի. նրանք միշտ ու միայն շտապում են:

Ամեն քայլափոխի կհանդիպես զիջող վարորդների, հետիոտնի կանոններին հետևող անցորդների, բարհամբույր վաճառողների ու… պիցցայի ու տիրամիսուի, էսպրեսոյի ու սպագետիի բույրերին: Մեկ պիցցան արժե 8-ից 10 եվրո. շատ բարակ խմոր, լիքը պարմեզան, ու շա՜տ ախորժելի: Իսկ 1967-ից գործող «Պոմպի» կաֆեն, որտեղ հասարակ սեղաններ են, երիտասարդներ ու շատ զբոսաշրջիկներ, հայտնի է որպես տիրամիսուի համտեսի վայր: Իտալացիները պատմում են, որ բաղադրատոմսի գաղտնիքը մինչ օրս ոչ ոք չի կռահել:

IMAG0875Իսպանական աստիճանները, Տրևիի շատրվանները, Վատիկանի հրապարակը, Կոլիզեումի մերձակայքն ու ցանկացած անկյուն լցված են զբոսաշրջիկներով: Ամեն վայրկյան զարմանում ես քանդակների ճոխությամբ ու ճարտարապետությամբ: Այստեղ ոչինչ չեն քանդում ու փոխարենը կառուցում մոդեռն շինություն. ամեն ինչ հին, բայց չափազանց արժեքավոր է:

Մութը կամաց-կամաց ընկնում է: Մենք շարունակում ենք թափառել փողոցներով: Ու նույնիսկ տեղատարափ անձրևը չի կարող խանգարել մեր իտալական ճամփորդությունը` Բերլուսկոնիի ուղեկցությամբ և էսպրեսոյի բույրով:

 

Գրել կարծիք