Կախվածություն սմարթֆոնից. Երբ անցնում ենք քաղաքավարության սահմանները

Կախվածություն սմարթֆոնից. Երբ անցնում ենք քաղաքավարության սահմանները

Մենք կախված են սեփական սմարթֆոնից օրվա ցանկացած ժամի ու անկախ տեղից, իսկ որքանո՞վ է այն քաղաքավարի:

Սմարթֆոններից կախվածության մասին խոսակցությունները դարձել են միաժամանակ և լուրջ ուսումնասիրությունների, և կատակների, և լուրջ բանավեճերի թեմա:

Սմարթֆոնային զոմբիների մեծ մասը 18-ից  34 տարեկանների խմբում են: Մենք՝ սմարթֆոնային զոմբիներս, օրը սկսում ենք ոչ թե ցնուղից կամ նախպաճաշից, այլ՝ Twitter-ի ստուգումից: Դա վախն է, որ կարող ենք ինչ-որ բան բաց թողնել: Առավոտ շուտ սոցցանց չենք մտել, ուրեմն, հաստատ, բաց ենք թողել ինչ-որ թարմ մեմ ու օրվա ընթացքում արդեն շատ դժվարությամբ կհասկանանք, թե երբ ու ինչպես այն առաջացավ, ինչի մասին են կատակում մեր ընկերներն ու կոլեգաները:

 

 

manu-2

Պայուսակում միշտ լիցքավորման լար կա: Եթե հեռախոսը գոնե մի քանի ժամով անջատվի, մենք դուրս կմնանք կարևոր իրադարձությունների հորձանքից: Նոր տերմին էլ կա՝ մշտապես օնլայն լինելու սինդրոմ: Նույնիսկ լուրջ բլոգերներն ու մեծ պորտալները հերոսական փորձեր են անում՝ ինչպե՞ս ես երկու ժամով հրաժարվեցի սմարթֆոնից:  Այդ բոլոր հոդվածներն իրար նման են. Առաջին մի քանի ժամն առանց սմարթֆոնի անցնում են տագնապում. Ինչպե՞ս լսել երաժշտություն, ինչպե՞ս տեղ հասնել առանց նավիգացիոն համակարգի հուշումների, ինչպե՞ս հայտնել, որ ուշանում ես հանիպումից, որտե՞ղ է մոտակա բանկոմատը, ինչպե՞ս արգելափակել կորած քարտը, որտե՞ղ խմել սուրճ, ի՞նչ է կատարվում աշխարհում և ի՞նչով զբաղվել տրանսպորտում:

 

manu-1

Պարզվում է, մենք նույնիսկ քսան րոպե չենք կարողանում ավտոբուսում կամ մետրոյում մենակ մնալ մեր մտքերի ու շրջապատի մարդկանց հետ: Սմարթֆոնն օգնում է հեռու մնալ արտաքին աշխարհից, հեռանալ իրականությունից, որը ոչ միշտ է մեզ դուր գալիս, սմարթֆոնի միջոցով կարելի է նաև կտրվել  ընդհանուր խոսակցությունից:

Ինչպե՞ս են շրջապատի մարդիկ վերաբերվում սմարթֆոնի խնամքին

Pew Research Center ընկերությունը հետաքրքիր ուսումնասիրություն է արել: Տրանսպորտում ու հասարակական վայրերում սմարթֆոնի օգտագործումը ընկալվում է նորմալ ու մարդկանց չի անհանգստացնում: Իսկ այ ընտանեկան խնջույքների կամ հանդիպումների ժամանակ այն,  շատերի կարծիքով, անթույլատրելի է:

manu-3

Մինչև 34 տարեկան մարդկանց համար ընդհանուր խոսակցության ժամանակ սմարթֆոնով զբաղվելը էթիկայի կոպիտ խախտում չէ: Իսկ եթե ներկաներից մեկը մտնում է Instagram, մյուսները  հետևում են նրա օրինակին: Հինգ րոպեից հետո երկույթը վերածվում է սմարթֆոն-փարթիի: Մենք կատակում ենք անզուսպ ուրախության մասին, բայց կտրվել սմարթֆոնից արդեն չենք կարողանում: Ի դեպ, ընդունում ենք, որ գաջեթները մեզ թույլ չենք տալիս հետաքրքիր ու լուրջ խոսակցություն սկսել ու հասցնել ավարտին: Մենք, կարծես, առաջ շարժվենք կարճատև վազքով. Փոխանակվում ենք մի քանի ֆրազներով ու նորից մտնում հեռախոսի մեջ՝ կորցնելով խոսակցության թելը:

Կան մարդիկ, որ սկսում են խաղալ մի հետաքրիր խաղ՝ «Դիր հեռախոսդ ընդհանուրի մեջ» խորագրով: Ընդհանուր ճաշի ժամանակ բոլորն իրենց հեռախոսները շարում են մեկը մյուսի վրա ու դնում սեղանի կենտրոնում: Ով առաջինը չի դիմանում ու վերցնում է հեռախոսը, նա էլ փակում է հաշիվը:

Ինչքան տարիքով է մարդը, այնքան ավելի քննադատական վերաբերմունք ունի սմարթֆոնների նկատմամբ: Մի անգամ հյուր էի մոտ քառասուն տարեկան ամուսնական զույգի տանը: Ինձ այդ տուն տարել էր ծանոթս, որը նույնպես քառասունին մոտ է: Իմ ու նրանց միջև եղած տասը տարվա տարբերությունը չէր նկատվում: Նրանք բոլորը մարզված, ձգված ու հիփստերոտ տեսք ունեին: Բայց ինչ-որ պահի խոսակցությունից սկսեցի ձանձրանալ: Մինչ նրանք երեքով շատ էմոցիոնալ քննարկում էին քաղաքական իրավիճակը, ես աննկատ կտրվեցի խոսակցությունից ու մտա Instagram: Տանտիրուհին շատ քաղաքավարի, բայց շատ կտրուկ  նկատողություն արեց, որ իրենց տանը՝ սեղանի շուրջ,  հեռախոսի մեջ չեն մտնում: Ես ինձ շատ վատ զգացի: Մի կողմից հասկանում էի, որ նա ճիշտ է, մյուս կողմից էլ մեր միջև զգացի մեծ բաժանարար գիծ: Ես  ինձ անհարմար էի զգում, չէ՞ որ իմ ընկերների մոտ այդ պահվածքը նորմալ է համարվում: Պատմության եզրակացությունը. Եթե չես ուզում  անքաղաքավարի մարդու տպավորություն թողնել, 35-ից բարձր մարդկանց շրջապատում սմարթֆոնը պետք է թաքցնել գրպանում:

Անընդհատ սմարթֆոնում լինելը վա՞տ է

Դա ոչ լավ է, ոչ էլ վատ, դա օրինաչափ է: Այլ կերպ չէր էլ կարող լինել: Աճում է նոր սերունդ, որը նույնպես կանի այդպես: Չէ՞ որ հենց մենք ենք երեխաներին տալիս գաջեթներ, որպեսզի գոնե մի քանի ժամով հանգիստ մնան: Ուումնասիրությունները ցույց են տվել, որ երեխաների 69 տոկոսը գաջեթներից սկսում են օգտվել  դեռ նախադպրոցական տարիքում:

Ամեն մեկն ինքն է իր համար որոշում, ուզում է այդքան ժամանակ անցկացնել սմարթֆոնում, թե ոչ: Ինչպես ցույց են տվել մի քանի օրով գաջեթներից հրաժարվելու փորձերը, տագնապի զգացողությունից հետո գալիս է թեթևությունը:

Կարծես թե, կապված պարանից քեզ բաց են թողել: Սկսում ենք նկատել, որ շրջապատում հետաքրքիր բան են տեղի ունենում, չեն ծնգծնգում աներես չաթերը, և պարզվում է, մեր գլխում էլ ոչ պակաս հետաքրքիր մտքեր կան, որոնց մասին մինչև սմարթֆոնից դուրս գալը չենք հասցրել մտածել:

Կարելի է փորձել  գոնե հանգստյան օրերին անջատել գաջեթների  ինտերնետը, չմտնել սմարթֆոնի մեջ: Կհայտնվի մի քանի ազատ ժամ, իսկ ուղեղը կվերաբեռնավորվի, կպատրաստվի աշխատանքային նոր շաբաթին ու կլցվի նոր ու թարմ տպավորություններով: Իհարկե, ձեր ընկերները կանհանգստանան, տեսնելով, որ մեկ օրից ավելի է՝ օֆֆլայն եք:

Գրել կարծիք