#48 Հրանուշ Հակոբյան. Միգրանտների մոլորակը

#48 Հրանուշ Հակոբյան. Միգրանտների մոլորակը

ՀՀ Սփյուռքի նախարարի բացառիկ հարցազրույցը, թե ինչպես է Կառավարությունը վերաբերում գերատեսչությանը, ինչքա՞ն է բյուջեն ու ինչպե՞ս են այն ծախսում կամ ինչո՞ւ ստեղծվեց սփյուռքի նախարարությունը:

Diaspora

– Աչք մտնողը աչքի ընկավ՝

Աչք կհանի…

Աչքալույս տաս՝ աչքի լույսն ես –

Աչքով կանի.

Աչքիդ չընկավ՝ աչքի փուշն ես –

Այնուհետև՝

Քեզ նայելու աչք էլ չունի

Չորսաչքանին:

Տիկին Հակոբյանը Պարույր Սևակով սկսեց: Եվս երկու բանաստեղծություն, իսկ հարցազրույցը դեռ չի սկսվում: Նախարարն իր մոտ է հրավիրում աշխատակազմի անդամներին: Անակնկալ է պատրաստել.լավագույն գործակցության համար շնորհակալագիր է հանձնում «Արմնյուզ» հեռուստաընկերության գլխավոր պրոդյուսեր Արտակ Ալեքսանյանին:

Արտակ Ալեքսանյան – Չե՞ք կարծում, որ սփյուռքի նախարարության անունն արդեն իսկ ճնշող է հնչում: Այդ անունը հիշեցնում է մեր պատմական սխալների և դառը ճակատագրի մասին: Նույնն է, թե առողջապահության նախարարությունն անվանել քաղցկեղի նախարարություն: Քննարկվե՞լ է, որ այն լինի ոչ թե սփյուռքի, այլ, օրինակ, հայրենադարձության նախարարություն:

Հրանուշ Հակոբյան – Այո՛, հայկական սփյուռքը հիմնականում առաջացել է պատմության դառը հարվածների, ցեղասպանության հետևանքով, որի հետ աշխատել և այդ աշխատանքները համակարգել է պետք: Ինչո՞ւ սփյուռքի նախարարություն. անվանումը ճի՞շտ է ընտրված արդյոք: Նախարարության ստեղծման իմաստը հետևյալն է. ստեղծել պետական կառավարման մարմին, որը պետք է սերտացնի հարաբերությունները սփյուռքի հետ, օգնի հայապահպանության և հայ ինքնության խորացմանը սփյուռքում: Իհարկե, կարելի էր տարբեր կերպ անվանել՝ սփյուռքի հետ կապերի կամ գործերի նախարարություն, ինչպես արտաքին գործերի նախարարության անվանումն է, կամ հայրենադարձության և սփյուռքի հիմնախնդիրների նախարարություն: Բայց «սփյուռքի նախարարություն»-ը լակոնիկ է, և ակնհայտ է, թե ում է ուղղված և ինչ է նշանակում: Կարծում եմ՝ կարևորը անունը չէ, այլ բովանդակությունը:

Ա. Ա. – Ընդունված է համարել, որ աշխարհում 8 միլիոն հայ կա, որից 2,8 միլիոնն ապրում է Հայաստանում, իսկ 5,2-ը՝ արտասահմանում:

Հ. Հ. – Չգիտեմ՝ Ձեր թվաբանությունը որտեղից եք վերցրել: Մեր տվյալով՝ աշխարհում կա 10 միլիոն հայ: Մոտ 3 միլիոնն ապրում է Հայաստանում, մնացածը՝ հայրենիքից դուրս: Եկեք փաստենք, որ համահայկական մարդահամար դեռևս ոչ ոք չի անցկացրել:

Ա. Ա. 7 միլիոն, այսինքն…

Հ. Հ.- Եթե հետևենք ժողովրդագրության զարգացման տրամաբանությանը, մինչև ցեղասպանությունը մոտ 3 միլիոն էինք, իսկ 100 տարում պետք է որ 5 անգամ ավելացած լինեինք: Հաշվի առնելով ջարդերը, կոտորածները, ցեղասպանությունը, բռնի իսլամացումը՝ կարելի է մոտավորապես գնահատել, որ այսօր աշխարհում ապրում է մոտ 10 միլիոն հայ:

Ա. Ա. – Այդ 7 միլիոնից ընդունված է համարել, որ ցեղասպանության ժառանգները 2-2,5 միլիոնն են: Մնացածը Հայաստանի նորագույն շրջանի` Խորհրդային միության տարիների արտագաղթյալներն են:

Հ. Հ.- Այդ կարծիքին չեմ: Մեծ հաշվով՝ քիչ են այն սերունդները, որոնց արմատները չեն գնում Արևմտյան Հայաստան:

Ա. Ա. – Քանի՞սն են Հայաստանից հեռացել՝ 1950-ականներից սկսած:

Հ. Հ.- Դա այլ խնդիր է: Կարծում եմ՝ մոտ 2 միլիոն: 1946-48 թվականներին մոտ 200 հազար հոգի ներգաղթեցին Հայաստան, 60-ականներին՝ մոտ 60 հազար: Մոտ 2 միլիոնն արտագաղթել են Հայաստանից:

Ա. Ա. – Որից մեկ միլիոնը` 90-ականներից հետո:

Հ. Հ. – Չճշգրտված տվյալներով՝ 800 հազարին է խոսքը վերաբերում: Պատճառների մասին խոսենք. մինչև 91 թվականը երկիրը «երկաթե վարագույրով» էր փակված: 260-300 հազար հոգին, որ ներգաղթել էին խորհրդային տարիներին, այս պետական, քաղաքական ռեժիմին չհարմարվեցին: Նրանք սպասում էին այն պահին, երբ դռները կբացվեն, ու իրենք կհեռանան: Հետևաբար առաջին մեկնողները հենց ներգաղթյալներն էին, նրանց հիմնական մասը: 2-րդ խումբը մարդիկ էին, ովքեր տնտեսական բարդություններին չդիմացան: Հիշենք, որ պատերազմ էր, երկրաշարժ էր եղել, էներգետիկ ճգնաժամ… 3-րդ խումբը արու զավակ ունեցողներն էին, որոնք հեռացան, որ իրենց զավակները չմասնակցեին պատերազմին: Եվ վերջապես՝ 4-րդ խումբը գրագետ, կարող երիտասարդությունն էր, որոնք չէին կարող համապատասխան աշխատանք գտնել: Եղավ ուղեղների արտահոսք՝ Արևմուտքի ակտիվ մասնակցությամբ: Էլ չխոսեմ Բաքվից, Սումգայիթից մազապուրծ 400 հազար փախստականների մասին: Ցավոք սրտի, այսօր էլ արտագաղթը շարունակվում է: Հիմնական պատճառներից մեկն այն է, որ ԱՊՀ տարածքում ունենք կայացած հայազգի գործարարներ, որոնք տարիներ շարունակ օգնում էին հայաստանցի իրենց հարազատներին, իսկ հիմա ասում են՝ եկե՛ք, աշխատե՛ք, օգնե՛ք, որ զարգանա մեր բիզնեսը, և դուք էլ աշխատանք ու ապրուստի միջոցներ կունենաք:nԻհարկե, կարևոր պատճառ է նաև աշխատատեղերի և բարձր վարձատրվող աշխատանքի պակասը:


newmag/ շապիկ  #63 Ջազում միայն լեգենդներն են


Ա. Ա. – Հաճախ ասում են, որ սփյուռքը համալրում են մարդիկ, որոնք Հայաստանից հեռանում են ոչ թե տնտեսական դժվարությունների պատճառով, այլ որովհետև այդպես ցանկանում են: Նրանց համար Հայաստանի ապագան մշուշոտ է: Սփյուռքի հետ հանդիպումներում Դուք այս խնդիրը տեսնո՞ւմ եք: Խոսո՞ւմ են մարդիկ այդ մասին` տնտեսական ճգնաժամ, գործազրկություն…

Հ. Հ. – Ինչո՞ւ եք ինձ տնտեսական խնդիրների մասին հարցնում…

Ա. Ա. – Սփյուռքի նախարարությունը համալրվում է նոր հոգսերով: Դուք գնում եք՝ զբաղվելու մարդկանց խնդիրներով, որոնցով չեք զբաղվել երկրի ներսում:

Հ. Հ. – Շատ համապարփակ հարց եք տալիս, համակարգային: Նախ՝ ասել, թե սփյուռքն ինչ է մտածում կամ ինչպես է վերաբերվում կամ տեսնում Հայաստանի ապագան, ընդհանրական է: Չկա մի կառույց, որն ամբողջական ներկայացնի սփյուռքի մտահոգություններն ու կարծիքը: 7 միլիոն մարդ. ամեն մեկը կարող է տարբեր պատասխան ունենալ Ձեր բարձրացրած հարցերին. մեկը լավատես է, մյուսը՝ մտահոգ, երրորդը, ինչ էլ անես, միևնույնն է, դժգոհ է. կախված է ավելի շատ մարդու տեսակից, նրա բնավորությունից, ցանկություններից և ապագայի իր տեսլականից…

Ա. Ա. – Ստեղծված պայմանների պատճառով են մարդիկ արտագաղթում. ոչ ոք չի զբաղվում այդ հարցերով: Եվ ահա հայտնվում է նախարար Հրանուշ Հակոբյանը և ասում` ինչո՞վ կարող եմ ձեզ օգնել: Ավելի սյուրռեալիստական մոտեցում պետություն և քաղաքացի հարաբերություններում դժվար է պատկերացնել:

Հ. Հ. – Պարո՛ն Ալեքսանյան, համամիտ չեմ, որ ոչ ոք չի զբաղվում այս կամ այն հարցով. ամեն կառույց իր գործառույթներն ունի: Մեր օբյեկտը, որի հետ աշխատում ենք, սփյուռքն է: Մեր գործառույթը երկրի ներսում քաղաքացիների տնտեսական, սոցիալական խնդիրներով զբաղվելը չէ: Ընդհակառակը, մենք պետք է կարողանանք սփյուռքի հետ գործակցության եզրեր գտնել, բերել այդ ներուժը Հայաստան՝ թեթևացնելու Հայաստանի և Արցախի հոգսը: Իհարկե, բարդ ժամանակահատված է՝ տնտեսական ճգնաժամ, «ոչ պատերազմ, ոչ խաղաղություն» վիճակը: Այսօր Հայաստանի և ԼՂՀ-ի համար առավել կարևոր խնդիր, քան պաշտպանության և անվտանգության հարցերը և բանակի ամենօրյա վերազինումը, մարտունակության բարձրացումը, կարծում եմ, չկա: Եթե չվերազինվենք, կարող ենք այլ խնդիրների առաջ կանգնել…

HranushHakobyann

Ա. Ա. Դա հնացած փաստարկ է:

Հ. Հ. – Հնացած չէ: Արդիական է: Խաղաղության թեման հավերժ է, մանավանդ մեր տարածաշրջանում: Արտագաղթին, շարժունակությանը նվիրված նախարարական համաժողով էր Ժնևում անցյալ տարի հունիսին. մասնակցում էին այլ երկրների սփյուռքի նախարարներ…

Ա. Ա. Ուրիշ երկրներում է՞լ կան սփյուռքի նախարարներ, ո՞ր երկրում:

Հ. Հ. – 24 երկրներում կա սփյուռքի նախարարություն՝ ամենատարբեր անուններով: 60 երկրներում՝ գերատեսչություններ, որոնք զբաղվում են սփյուռքի հիմնախնդիրներով: Աշխարհն այսօր դարձել է միգրանտների երկիր: Նույնիսկ կա տեսակետ, որ կարելի է հրաժարվել «պետություն» բառից, խոսել միգրանտ ժողովուրդների մասին: 230 մլն մարդ այսօր գտնվում է շարժման մեջ: Դա նշանակում է, որ աշխարհում ամեն 34-րդը միգրանտ է, հեռանում է իր երկրից…

Ա. Ա. – Պատմաբանները նրանց ասում էին քոչվոր ցեղեր…

Հ. Հ. – Համենայն դեպս, այսօր բրոունյան շարժում է սկսվել: Պորտուգալիայի 1/3-ը հեռացել է իր երկրից: Ֆիլիպիններում մեծ արտագաղթ է՝ հատկապես աշխատանքային, հեռանում են Իտալիայից, Իսպանիայից: Մեծ է արտագաղթը Արևել յան Եվրոպայից դեպի Արևմուտք և հատկապես Ամերիկա: Սա համաշխարհային երևույթ է: Սակայն Հայաստանում կա կրիտիկական մի զանգված, որից քիչ լինել չենք կարող: Մենք պետք է պայքարենք յուրաքանչյուր հային Հայաստանում պահելու համար: Ահա թե ինչու նախարարության վերջին երկու տարվա գլխավոր հարցը ամեն մի սիրիահայի երկրում ամրացնելն է, շուրջ 11 հազար մարդուց շատերը կարող են հաստատվել հայրենիքում: Այսօր սիրիահայերի թիվը ոչ թե պակասում է, այլ ավելանում՝ ի տարբերություն նախորդ երկու մեծ ներգաղթների՝ Ադրբեջանից և Իրաքից: Բաքվի և Սումգայիթի փախստականների նվազագույն մասն է մնացել Հայաստանում, իրաքահայերի 1/3-ը: Այսօր իրավիճակն այլ է: Սիրիահայերն ավելի հանգիստ են զգում այստեղ, որովհետև մշակվել է հստակ պետական քաղաքականություն նրանց նկատմամբ: ՀՀ նախագահի հանձնարարությամբ սիրիահայ-պետություն հարաբերություններում լուծված են բոլոր հարցերը: Այո՛, պայմաններ են ստեղծվում, որ նրանք մնան հայրենիքում, մանավանդ որ Եվրոպան բացել է դռները և ասում է՝ է՛ստի համեցեք:

Նելլի Հարությունյան – Հայաստանը կդիմանա՞ Եվրոպայի հետ մրցակցությանը: Չե՞ք կարծում, որ այստեղ մնում են սիրիահայերը, որոնք դեռ հավատում են, որ հնարավոր է գործ սկսել, կամ նրանք, ովքեր այլ երկիր մեկնելու հնարավարություն չունեն:

Հ. Հ. – Համաձայն չեմ: Այստեղ հաստատված են հիմնականում երիտասարդ և միջին տարիքի սիրիահայեր: Շատերը գործ են դրել և զարգացնում են այն: Փոքր և միջին բիզնեսին ՀՀ Կառավարությունը ավելի քան կես միլիոն դոլարի վարկ է տրամադրել: Իհարկե, հնարավոր չէ, որ 100 տոկոսով բիզնեսը կայանա, կլինեն նաև պարտվողներ: Սիրիահայերի ամենամեծ դժվարությունն այն է, որ շուկան լավ չեն ուսումնասիրել, օրենսդրությունը լավ չգիտեն: Այդ պատճառով՝ փոքր և միջին բիզնեսի զարգացման կենտրոնը ծրագիր է անում, սիրիահայերին ծանոթացնում Հայաստանի բիզնես միջավայրին, օրենսդրությանը, որպեսզի սխալվելու հավանականությունը փոքր լինի: Այսօր արդեն ավելի քան 40 սիրիահայ բժիշկներ աշխատում են Հայաստանի կլինիկաներում, 50-ից ավելի ուսուցիչներ, դասախոսներ, գիտնականներ աշխատում են իրենց մասնագիտությամբ: Քիչ չեն նաև մասնավոր հատվածում աշխատողները:

Ն. Հ. Մտավախություն չկա՞, որ ընթացքում հիասթափությունն ավելի մեծ լինի:

Հ. Հ. – Դրա համար պետք է կարողանանք դրական, կայացած բիզնեսի օրինակներ ցույց տալ: Հատկապես սպասարկման ոլորտում, սննդարդյունաբերության, տեքստիլ արդյունաբերության, ավտոսպասարկման ոլորտներում սիրիահայերի բիզնեսները կայանում են: Լրատվամիջոցների խնդիրը միայն շատ բացասական օրինակներ ցույց տալը չէ, խոսե՛ք նաև լավի մասին, կամ, ինչպես ասում են, լավին՝ լավ, վատին՝ վատ: Սիրիահայերին Հայաստանում պահելու խնդիրը բոլորինս է, միայն պետական կառույցներինը չէ:

Spyurq

Ն. Հ. – Տիկի՛ն նախարար, հիմա ավելի դժվար փուլ է սկսվելու Ձեզ համար: Սիրիահայերը, որոնք ուզում են հիմնվել այստեղ, բազմաթիվ խնդիրներ են ունենալու և հենց Ձեր նախարարություն են դիմելու և Ձեզ են քննադատելու: Իսկ Դուք ստիպված եք լինելու մտնել այլ գերատեսչությունների գործունեության դաշտ: Պատրա՞ստ եք:

Հ. Հ. – Վարչապետի որոշմամբ գործում է Սիրիահայերի հիմախնդիրները կարգավորող միջգերատեսչական հանձնաժողովը՝ իմ գլխավորությամբ, որտեղ ընդգրկված են ներկայացուցիչներ բոլոր նախարարությունների փոխնախարարների մակարդակով: Արդյունավետ ձև է. ամեն ամիս հավաքվում ենք, քննարկում ենք բարձրացված հարցերը: Բոլորն էլ հասկանում են պահի կարևորությունը: Պարզ է, որ 11 հազար մարդու բոլոր խնդիրները, անշուշտ, լուծված չեն, բայց հիմնական հարցերը լուծված են: Ինձ համար ակնհայտ է մի բան. հետզհետե սիրիահայերի բողոքներն ավելանալու են: Պատճառը պարզ է. նրանց խնայողությունները սպառվում են: Այստեղ ավելի շատ անելիք ունեն մյուս նախարարությունները: Մենք հարց բարձրացնող ենք: Շատ եմ ցավում, որ Նոր Հալեպ առանձին բնակավայր ունենալու հարցում սիրիահայերի ակտիվությունը նվազում է: Եղան տարբեր քննադատություններ, մասնավորապես, թե գետտոյացման խնդիր կառաջանա: Իհարկե, այդպես չի լինի: Երեխաները հանրակրթական դպրոց ու մանկապարտեզ են հաճախելու, մարդիկ տարբեր տեղերում են աշխատելու, իսկ երեկոյան հավաքվելու են մեկ թաղամասում: Ինձ համար ցանկալի է այդ թաղամասի կառուցումը. դա կարող է արևմտահայերենը պահպանելու կարևորագույն միջավայր լինել: Սակայն, ցավոք, միջոցների պակասն այստեղ էլ զգացվում է: 625 ընտանիք հերթագրվել են բնակարանի համար, բայց երբ ամեն ինչ համակարգվել է, և եկել է իրենց՝ ներդրում անելու պահը, հապաղում են. տեսնենք…

Ա. Ա. – Տիկի՛ն Հակոբյան, Ձեր այցելությունների ժամանակ հաստատ նկատել եք՝ սփյուռքի գլխավոր խնդիրներից մեկը ուծացումն է:

Հ. Հ. – Հիմնական խնդիրն է: Ինչպե՞ս, ի՞նչ ձևերով հային, հատկապես երիտասարդներին հայ պահելն է օտար ափերում:

Ա. Ա. – Սերունդներն արդեն չեն խոսում հայերեն: Չնայած Ձեր բազմաթիվ միջոցառումներին` չեք խոսում համար մեկ խնդրի մասին՝ միասնական ուղղագրության: Չե՞ք պատրաստվում այդ ուղղությամբ քայլ անել: Ի վերջո, մեր ազգությունը մենք որոշում ենք լեզվով և կրոնով:

Հ. Հ. – Հարցը բազմաշերտ է: Ուծացման գլխավոր պատճառը միասնական ուղղագրություն չունենալը չէ միայն: Այն բազմավեկտոր է: Սա՝ մեկ: Երկրորդը՝ արևմտահայերենը ազգային արժեք է, և արևմտահայերենի պահպանումը հայոց պետության խնդիրն է: Առաջին անգամ սփյուռքի նախարարության պատվերով ստեղծվում են արևմտահայերենի միասնական դասագրքեր: Կազմակերպում ենք արևելահայերենի և արևմտահայերենի արագացված դասընթացներ, մշակվել է և գործում է էլեկտրոնային փոխարկիչ: Եվ վերջապես՝ ուղղագրության խնդիրը: Այսօր մեր ազգի մոտ 2/3-ը արևելահայերեն է խոսում, 1/3-ը՝ արևմտահայերեն: Լեզվի ինստիտուտում բացվել է սփյուռքի բաժին, և դրվել է ուղղագրությունների մերձեցման հարցը: Եթե այսօր վերցնենք ու դասական ուղղագրության անցնենք, նշանակում է՝ 5-6 մլն մարդու միանգամից դարձնելու ենք անգրագետ:

Ա. Ա.Տիկի՛ն Հակոբյան, իմ տպավորությամբ՝ Կառավարությունը սփյուռքի նախարարությանն անլուրջ է վերաբերվում: Այդպես մտածելու հիմքը նախարարության համար բյուջետային հատկացումն է: Դուք ներկայացնում եք 7 միլիոն հայերի, բայց ձեր կառույցին հատկացվում է ավելի քիչ փող, քան ֆինանսների, գիտության կամ մշակույթի նախարարություններին: Ասացե՛ք, խնդրեմ, իմ տպավորությունը սխա՞լ է, թե՞ ճիշտ:

Հ. Հ. – Ոչ թե քիչ ենք ստանում, այլ շատ քիչ՝ նրանց ստացած գումարի 1-2 տոկոսը:

Ա. Ա.Մինչդեռ ունեք 2,5 անգամ ավելի շատ հայի խնդիր` Ձեր առջև դրված: Սա չի՞ նշանակում, որ Կառավարությունը ձևական է ստեղծել նախարարությունը:

Հ. Հ. – Չէ՛, իհարկե: Կարծում եմ՝ նախ՝ բյուջեների մեխանիկական համեմատությունը ճիշտ չէ: Կա իրականացվող գործառույթների ծավալ: Կառավարությունը խիստ մտածված է ստեղծել այս նախարարությունը, այն Նախագահ Սարգսյանի նախընտրական ծրագրի մասն էր կազմում: Սա նաև սփյուռքահայերի պահանջն է եղել: Ցավոք սրտի, նախարարության ստեղծումը համընկավ համաշխարհային ֆինանսատնտեսական ճգնաժամի հետ: Եթե այն ստեղծվեր 91-92 թվականներին, համոզված եմ՝ այսօր նախարարության բյուջեն տասնապատիկ ավելին կլիներ: Եթե դինամիկան նայենք, ստեղծման օրից մեր բյուջեն քառապատկվել է:

Spyurq-1

Ա. Ա.Անցած տարի կառավարությունը 60 մլրդ դրամ խնայեց և ոչ մի լումա չտվե՞ց նախարարությանը:

Հ. Հ. – Տվեց: 100 հազար եվրոյին համարժեք դրամ, որը հատկացվեց Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության արխիվներում պահպանվող նյութերի թվայնացմանը:

Ն. Հ. – Որքա՞ն է ձեր բյուջեն:

Հ. Հ. – Ստեղծման ժամանակ 91 մլն դրամ էր, այսօր կես միլիարդի է հասնում ծրագրային բյուջեն: Եթե ամբողջը միավորենք, 7-8 հարյուր միլիոն դրամ է: Իհարկե, քիչ է: Համաշխարհային բանկի մասնագետների տվյալով՝ աշխարհում հայերի ձեռքում կուտակված է մոտ 120-150 մլրդ դոլար: Եթե կարողանանք դրա թեկուզ մեկ տոկոսը ուղղել համայնքային գործերի կազմակերպմանը, մեծ արդյունքի կհասնենք: Անպայման չէ միայն պետական բյուջեից վերցնել գումար: Իսկ Ձեր ասած անլրջության հիմնավորումը կլիներ, եթե նախարարությունը չգործեր: 5 տարին էլ բավական է դրա համար: Մինչդեռ մենք ընդլայնում ենք մեր ծրագրերը, գործունեության ոլորտները: Սկզբում ընդամենը 10, 20, 50 մարդ էր մասնակցում մեր ծրագրերին, մինչդեռ այսօր նրանք հազարների են հասնում՝ մոտ 40 երկրներից: Սա խոսում է վստահության մասին: Նկատի՛ ունեցեք, որ որևէ սփյուռքահայ ինձ չի ենթարկվում, իմ աշխատողը չէ, մեզնից չի ֆինանսավորվում: Երբեմն կատակով ասում եմ՝ ես ունեմ 7 միլիոն քննադատ, 7 միլիոն բարեկամ, 7 միլիոն դեսպան, որոնք աշխարհի տարբեր երկրներում ներկայացնում են հայությունն ու Հայաստանը:

Ն. Հ. – Այնուամենայնիվ, միշտ հարց է առաջանում՝ ինչու ստեղծվեց սփյուռքի նախարարությունը: Կան տարբեր նախարարություններ, որոնք ունեն համապատասխան բաժիններ և արդեն զբաղվում էին այդ հարցերով:

Հ. Հ. – Նրանք չունեն սփյուռքի բաժիններ, նրանք ունեն արտաքին հարցերի վարչություններ, որոնք սփյուռքի հետ աշխատում են միայն խիստ ոլորտային հարցերով: Սփյուռքի հետ աշխատանքը նրանց համար կարծես թե երկրորդային գործառույթ է: Նրանք պարտավոր են նախ և առաջ Հայաստանի ներսում ծավալել իրենց գործունեությունը և եթե խնդիր է ծագում, ապա նայում են սփյուռքին: Իսկ սփյուռքի նախարարության համար առաջնայինը սփյուռքի գործերն են, Հայաստան-սփյուռք գործակցության զարգացումը: Պատկերացրե՛ք՝ որևէ համայնքի ղեկավար գալիս է, 10-ից ավելի նախարարություններ պետք է մտնի, հարց բարձրացնի, սպասի նախարարի ընդունելությանը: Մարդը քանի՞ օր պետք է այստեղ մնա, որ բոլորի հետ հանդիպի, իսկ մենք մեկ պատուհանի սկզբունքով ենք աշխատում: Համայնքի ղեկավարը, համահայկական կառույցների ներկայացուցիչները հանդիպում են սփյուռքի նախարարի կամ տեղակալների հետ, անում են բոլոր հարցադրումները և գնում: Մենք պարտավոր ենք այդ հարցերը բարձրացնել այլ նախարարությունների, գերատեսչությունների առջև, հետևել և օժանդակել դրանց լուծումներին: Պատահական չէ, որ մենք հայտարարել ենք, որ սփյուռքի նախարարությունը սփյուռքահայի տունն է:

 

 

Գրել կարծիք