Աննա Դեմիրխանյան. Յու­րա­հա­տուկ կի­նը պետք է ան­հա­տա­կա­նու­թյուն ու­նե­նա

Աննա Դեմիրխանյան. Յու­րա­հա­տուկ կի­նը պետք է ան­հա­տա­կա­նու­թյուն ու­նե­նա

Մոդել Աննա Դեմիրխանյանը պատմել է մոդելային գործունեության, մայրության և PANDORA զարդերի նրբագեղության մասին:

​- Ին­չո՞ւ սկ­սե­ցիք մո­դե­լային գոր­ծու­նե­ու­թյամբ զբաղ­վել:

– Իմ մո­դե­լային կա­րի­ե­րան մա­նուկ հա­սա­կից է սկս­վել: 17 տա­րի ա­ռաջ, ե­րբ ես չա­րաճ­ճի դե­ռա­հաս է­ի, հա­ճախ է­ի ծառ մագլ­ցում և կռ­վում բա­կի տղա­նե­րի հետ: Մայրս ան­հանգս­տա­նում էր իմ պա­հե­լաձ­ևով, տղա­յա­կան քայլ­ված­քով: Կա­նա­ցի դարձ­նե­լու հա­մար ի­նձ տա­րավ մո­դե­լային գոր­ծա­կա­լու­թյուն, որ­տեղ ես գե­ղե­ցիկ քայլ­վածք ու է­թի­կետ ձեռք բե­րե­ցի:

– Մաս­նա­գի­տա­կան ա­ռա­վե­լու­թյուն­նե­րի ու թե­րու­թյուն­նե­րի մա­սին կպատ­մե՞ք:

– Ես կպատ­մեմ իմ ան­ձնա­կան փոր­ձը: Ես սի­րում եմ պո­դի­ու­մը, դե­ֆի­լեն ի­նձ հա­մար մի ամ­բողջ մշա­կույթ է: Մո­դե­լը հա­գուս­տի կա­խիչ չէ, ո­րը դի­զայ­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյու­նը կամ բրեն­դը պետք է ցու­ցադ­րի. նա պետք է կեր­պա­րի մեջ մտ­նի քայլ­ված­քով, ժես­տով, մի­մի­կայով և հա­յաց­քով: Մո­դե­լը պետք է տրա­մադ­րու­թյուն և հա­մա­պա­տաս­խան աու­րա ստեղ­ծի պո­դի­ու­մում, նա պետք է հան­դի­սա­տե­սին փո­խան­ցի այդ է­ներ­գե­տի­կան: Չեմ վա­խե­նում ան­հա­մեստ թվալ և կա­սեմ, որ ես դա կա­րո­ղա­նում եմ: Դժ­վա­րը օ­րեր շա­րու­նակ նկա­րա­հա­նում­նե­րի մաս­նակ­ցելն է, ա­նընդ­հատ դի­մա­հար­դար­վելն ու վար­սա­հար­դար­վե­լը: Նման օ­րե­րից հե­տո ցան­կու­թյուն ու­նեմ լվաց­վել ու մաք­րել ամ­բողջ այդ դի­մա­հար­դա­րու­մը և ա­զատ­վել մա­զերս ֆիք­սող նյու­թե­րից:

– Ի­նչ­պե՞ս եք Ձեր աշ­խա­տան­քը հա­մա­տե­ղում մայ­րիկ լի­նե­լու հետ:

– Գի­տե՞ք, ի­րա­կա­նում շատ բարդ և միև­նույն ժա­մա­նակ շատ լավ: Ես միշտ հրա­շա­լի գոր­ծա­տու­ներ եմ ու­նե­ցել, ո­րոնք թույլ են տվել, որ ես ծնո­ղա­կան ժո­ղով­նե­րին գնամ կամ հա­մա­ձայ­նեց­րել են աշ­խա­տան­քային գրա­ֆիկս, որ­պես­զի կա­րո­ղա­նամ խնա­մել դս­տերս: Այլ պա­րա­գա­յում ես եր­բեք հա­նուն կա­րի­ե­րայի չէ­ի զո­հա­բե­րի իմ դս­տեր դաս­տի­ա­րա­կու­թյու­նը: Պետք է լի­նել ե­րե­խա­նե­րի հետ և նրանց դաս­տի­ա­րա­կու­թյամբ զբաղ­վել, տես­նել, թե ի­նչ­պես են մե­ծա­նում. չէ՞ որ ժա­մա­նակն ան­ցնում է, ի­սկ ե­րե­խա­ներն ա­րագ են մե­ծա­նում:

– Ո­՞ր դի­զայ­ներն է ո­գեշն­չում Ձեզ, և հա­գուս­տի ո­՞ր ո­ճն է Ձեզ հո­գե­հա­րա­զատ:

– Չեմ կա­րող ի­նձ հա­մար ը­նտ­րել մեկ ոճ, քա­նի որ ան­ձնա­կան ո­ճա­բան եմ և լա­վա­տե­ղյակ եմ հա­գուս­տի ո­ճե­րին: Ես հա­վա­տա­րիմ եմ ի­նձ ու իմ տրա­մադ­րու­թյա­նը, ի­սկ իմ տրա­մադ­րու­թյու­նը, ի­նչ­պես իս­կա­կան կնոջ տրա­մադ­րու­թյուն, փո­փո­խա­կան է  (ժպ­տում է): Ես սի­րում եմ խառ­նել ո­ճե­րը և հագն­վել այն­պես, ի­նչ­պես սիրտս է այդ պա­հին կա­մե­նում: Այ­սօր ես կա­րող եմ դա­սա­կան հագն­վել, վա­ղը՝ street style, մյուս օ­րը՝ վին­տա­ժը հա­մադ­րել ե­րե­կո­յան ո­ճին: Նույ­նը՝ դի­մա­հար­դար­վե­լիս. տա­նել չեմ կա­րո­ղա­նում օ­րենք­ներն ու պայ­մա­նա­կա­նու­թյուն­նե­րը: Օ­րի­նակ՝ ա­սում են, թե չի կա­րե­լի վառ ներ­կել շուր­թե­րը և աչ­քե­րը: Բայց ին­չո՞ւ… Ի­նչ­պես ու­զում, այդ­պես դի­մա­հար­դար­վում եմ, և վերջ: Եր­բեմն սիրտդ ալ կար­միր շրթ­ներկ է ու­զում: Նույ­նը դի­զայ­ներ­նե­րի հար­ցում է. այ­սօր հագ­նում եմ Armani, վա­ղը՝ Chanel, սա­կայն Elie Saab-ի մեծ ե­րկր­պա­գուն եմ:

– Ի­՞նչ նվեր­ներ եք սի­րում ստա­նալ:

– Սիրում եմ ինքս ինձ նվեր անել, ինչպես նաև սիրում եմ նվիրել: Ան­պայ­ման հաշ­վի եմ առ­նում դի­մա­ցի­նիս նա­խա­սի­րու­թյու­նը, ճա­շա­կը, վեր­հի­շում եմ մեր վեր­ջին խո­սակ­ցու­թյունն ու ցան­կու­թյուն­նե­րը:

Սիրում եմ իմաստ կրող նվերներ ստանալ: Կար­ևո­րը, որ սր­տանց նվի­րեն: Շատ եմ սի­րում բա­ցի­կով ծա­ղիկ­ներ ստա­նալ. հե­տո, ե­րբ տխ­րում եմ, այդ բա­ցիկ­նե­րը կար­դում եմ: Թերևս մի փոքր ռո­ման­տիկ եմ: Սի­րում եմ քա­րե­րով կամ որ­ևէ նշա­նով զարդ-ն­վեր, ո­րը կա­րող է եր­ջան­կու­թյուն բե­րել: Այդ ի­սկ պատ­ճա­ռով պաշ­տում եմ «PANDORA»-ն, ո­րով­հետև այն­տեղ ը­նտ­րու­թյան շքեղ տե­սա­կա­նի կա, և կա­րե­լի է գտ­նել նա­խընտ­րածդ ե­րան­գի քարն ու սիմ­վո­լը՝ ի­մաս­տա­վո­րե­լով այն:

– Ի­՞նչ տե­սա­կի զար­դեր եք սի­րում:

– Ես նուրբ զար­դե­րի սի­րա­հար եմ: Նուրբ ա­սե­լիս նկա­տի չու­նեմ փոքր: Կա­րող է խո­շոր, մեծ քա­րե­րով լի­նել կամ մի քա­նի թևնոցներ իմ սի­րե­լի «PANDORA»-ի հա­վա­քա­ծո­ւից: Սի­րում եմ նուրբ և կա­նա­ցի զար­դեր,  որոնք ի­նձ կզար­դա­րեն, ոչ թե կծան­րա­բեռ­նեն: Բա­ցի այդ՝ կար­ևոր է զար­դե­րի ճիշտ հա­մադ­րու­թյու­նը: Ես սի­րում եմ զար­դեր կրել, բայց ոչ կո­պիտ մե­տա­ղից. քա­րե­րի առ­կա­յու­թյու­նը պար­տա­դիր է:

– «PANDORA»-ի նոր հա­վա­քա­ծո­ւում ի­՞նչն ա­ռա­վել հա­վա­նե­ցիք:

– Ի­նձ շատ հո­գե­հա­րա­զատ բրենդ է «PANDORA»-ն: Ես շատ ու­րախ եմ, որ այս բրեն­դը Հա­յաս­տա­նում նույնպես կա: Այն բա­ցա­ռիկ է: «PANDORA»-ի ա­ռջև ցան­կա­ցած տա­րիք խո­նարհ է: Իս­կա­պես, «PANDORA»-ի զար­դե­րը նր­բա­գեղ են և միև­նույն ժա­մա­նակ պարզ: Նույն զար­դը կա­րող է սա­զել և՛ ու­սա­նո­ղու­հու, և՛ մի­ջին տա­րի­քի կնոջ:

– Ի­՞նչն է կնո­ջը դարձ­նում յու­րա­հա­տուկ:

– Յու­րա­հա­տուկ կի՞ն… Ա­վե­լի լավ է՝ յու­րա­հատ­կու­թյան իմ գաղտ­նիք­ներն ա­սեմ  (ժպ­տում է): Ի­նձ բա­վա­կա­նա­չափ յու­րա­հա­տուկ կին եմ հա­մա­րում: Յու­րա­հա­տուկ կի­նը պետք է ան­հա­տա­կա­նու­թյուն ու­նե­նա: Սա նշա­նա­կում է լի­նել այն­պի­սին, ի­նչ­պի­սին կաս, չձուլ­վել մե­ծա­մաս­նու­թյա­նը: Բո­լո­րը կար­ծես մի­մյանց նման ե­ն՝ միև­նույն ո­ւն­քե­րը, շուր­թե­րը, դի­մա­հար­դա­րու­մը… Ցա­վա­լի է: Հար­կա­վոր է սի­րել մեզ այն­պի­սին, ի­նչ­պի­սին կանք, քա­նի որ մենք ար­դեն ի­սկ յու­րա­հա­տուկ ե­նք ստեղծ­ված: Պետք է այդ յու­րա­հատ­կու­թյու­նը պա­հել մինչև վերջ, լի­նել այն­պի­սին, ի­նչ­պի­սին ծն­վել ե­նք, հա­վա­տալ նպա­տակ­նե­րին՝ պաշտ­պա­նե­լով դրանք, հա­վա­տալ սե­փա­կան ու­ժե­րին, կա­տա­րե­լա­գործ­վել, աշ­խա­տել թե­րու­թյուն­նե­րի վրա և  միշտ ժպ­տալ:

Զարդեր՝ PANDORA

Զգեստ՝ Ֆաինա Հարությունյան

Դիմահարդարում՝ Նատա Ամիրյան

Վարսահարդարում՝ Նաիրա Կիրակոսյան

Նկարահանման վայրը՝ Any Rose

Լուսանկարիչ՝ Էմին Արիստակեսյան

ԱՆՆԱՅԻ ԵՎ ԴՍՏԵՐԸ ՖՈՏՈՇԱՐԱՔԸ PANDORA ԶԱՐԴԵՐՈՎ

Գրել կարծիք