Ծանոթացեք. Ռուսաստանի ամենաառաջադեմ հայ գործարարը.  Ինչպե՞ս Ռուսլան Սարկիսովը սպորտսմենից դարձավ բիզնես հրեշտակ

Ծանոթացեք. Ռուսաստանի ամենաառաջադեմ հայ գործարարը. Ինչպե՞ս Ռուսլան Սարկիսովը սպորտսմենից դարձավ բիզնես հրեշտակ

newmag-ը ներկայացնում է Սարկիսովի մոնոլոգը` ինչպե՞ս սպորտի նկատմամբ սերը հասցրեց բիզնես դասի Crossfit ակումբի բացմանը:

Ներդրումային խորհրդատու Ռուսլան Սարկիսովը մանկուց կարատե  ու մենամարտ էր  սիրում: Մեկ քայլ էր մնում սև գոտի ստանալուն:

Մանկության ու կարատեի մասին

Հինգ տարեկանում հայրս ինձ տարավ կարատեի: 1980-ականներին ԽՍՀՄ-ում այս սպորտաձևն արգելող օրենք կար, խախտումը քրեական պատասխանատվություն էր ենթադրում: Մենք զբաղվում էինք գաղտնի, փոքրիկ, գետնի տակ գտնվող կամերային սրահներում: Մենք ապրում էինք Տայգայի կենտրոնում գտնվող Հեռավոր Արևելքի երիտասարդ գյուղերից մեկում: Փայտե բարաքներում էինք ապրում, բայց առաջին հերթին կառուցում էինք սպորտային հրապարակներ ու ֆուտբոլային դաշտեր: Ես մեկ լողի էի գնում, մեկ դասական մենամարտի, մեկ ֆուտբոլով էի զբաղվում, քանի որ մարզիչները երկրում տեղի ունեցող փոփոխություններին զուգահեռ՝ փոխում էին իրենց բնակության վայրը: Զվարճալի էին բռնցքամարտի պարապմունքները: Բարձր դասարաններում հետաքրքրվում էի բոքսով ու քիքբոքսինգով: Մեր գյուղի բռնցքամարտի ակումբը պահում էին տեղի «հեղինակությունները»: Հետո նրանք խնդիրներ ունեցան, ակումբը փակվեց:

1@2x

Քրոսֆիթի մասին

Քրոսֆիթի մասին ես իմացա  2011-12-ին: Սկսեցի ինքնուրույն պարապել ֆիթնես ակումբում: Ստիպված էի ծանրաձողը մի դահլիճից մյուսը տանել, հարմարեցնել տարածքը իմ պահանջներին:  Այն ժամանակ ակումբները դեռ չէին հասկանում, որ քրոսֆիթը նոր թրենդ է, հատուկ տարածքներ դրա համար չկային: Սկզբում ինձ տարօրինակ էին համարում: Հետո ինստրուկտորները սկսեցին հարցնել, թե ինչ եմ անում: Ինձնից վերցրեցին մարզումների ծրագիրը: Այդպես, երկար ժամանակ ես մարզվում էի մինչև համացանցում գտա մի քանի՝ ինձ հարմար դահլիճ: Այդ ժամանակ ես արդեն ներդրումային ոլորտում էի աշխատում: Կազմեցի ֆինանսական մոդել, պարզ բիզնես պլան: Դեռ չէի պատկերացնում` ինչքանով կարելի է վարձել դահլիճ, գնել սարքավորումներ: Դիմում ուղարկեցի Միացյալ նահանգներ, վարձեցի դահլիճ Արմեում:

4@2x

Մանրուքների մասին

Ես շատ էի աշխատում ու շարունակում էի աշխատել թիմի հետ, մարզիչի հետ, մանրակրկիտ հետևում էի մանրուքներին: Օրինակ, եթե մարզիչը մեր ֆիրմային շապիկով չէր անցկացնում պարապմունքը, դա բացթողում էր: Մարդիկ միանգամից փնտրում են մարզիչին: Նախասրահում կանգնած աղջիկն էլ հաճախորդների հետ չի կարող ատամները կրճտացնելով խոսել, որքան էլ վատ տրամադրություն ունենա: Ու, եթե անկյուններում փոշի լինի, ամեն ինչ, միանգամից կնկատվի: Այդպիսի մանրուքներից ստեղծվում է մթնոլորտ, այդ պատճառով էլ մանրուքների հանդեպ ես շատ ուշադիր եմ: Բոլորին նախատում եմ կանոներին չհետևելու, անուշադրության համար: Կարող են լինել թանկ, լավ սարքավորումներ ու նորոգում, բայց եթե մարդկանց այդտեղ հարմար չէ, այդ մարզիչի հետ չեն մարզվի, պարզապես, կգնան: Ինչպես ասում են՝  «devil is in the details?»

Ամենագլխավորը, անել այնպես, որ մարդիկ գան քո ակումբ,  մնան քեզ մոտ: Նորոգումը կարելի է ցանկացած ձևով անել, ամենադժվարը, որպեսզի մարդիկ

  1. Քո մասին տեղեկանան
  2. Ցանկական գալ ոչ թե մեկ անգամ, այլ անընդհատ` մարզվելու:

Մարդը պետք է հավանի այդ վայրը, որպեսզի վճարի: Ինձ սոցցանցերում մ երբեմն գրում են. «Ռուսլան, շնորհակալություն, Ձեր ակումբը փոխեց իմ կյանքը»: Երբ կարդում եմ նման բան, հասկանում եմ, որ սա արել եմ ոչ միայն հանուն փողի, այս ամենում կա նաև սոցիալական գործոն:

3@2x

Դժվարությունների մասին

Որոշելով մեծացնել առաջին ակումբը, ես հավելյալ վարձակալեցի ոչ մեծ տարածք: Ուզում էի ամեն ինչ արագ անել, բայց փողս չհերիքեց: Վարկ վերցրեցի: Վարկերը հիմա թանկ են, փոքր բիզնեսին էլ հաճախ չեն տրամադրում: Եթե ընկերությունը մեկ տարուց քիչ է գործում, քո հետ նույնիսկ չեն ուզում խոսել: «Որքա՞ն ժամանակ եք աշխատում: Մեկ տարուց քի՞չ, Վերջ, հաջողություն: Մեկ տարին անցնի, գուցե, վերանայենք: Ստիպված էի վարկ ձևակերպել, որպես ֆիզիկական անձ: Արդյունքում, 40% ներդրումը ես արեցի, 60-նն էլ ներգրավվեցի:

Կառուցումն, իհարկե, առանձին պատմություն է: Կարծում էի, բոլոր դժավարություններն արդեն անցել եմ, երբ բացել եմ առաջին ակումբը, բայց երկրորդի ժամանակ ավելի մեծ դժվարությունների հանդիպեցի: Շինարարները, որոնք անում են ոչ այնպես, ինչպես պետք է, կամ էլ չեն կարողանում աշխատանքի դուրս գալ, քանի որ ղեկավարությունն իրենց չի վճարել: Ստիպված ես փոխարինել նրանց: Բոլոր սարքավորումները պատվիրեցինք ԱՄՆ-ից ու Անգլիայից, քանի որ Ռուսաստանում թանկ էին: Պատվիրեցինք ավելի էժան, բայց բոլոր պրոբլեմները կապված տեղափոխման ու անցակետերի հետ, մենք լուծեցինք:

Կուտոզովկայի վրա գտնվող ակումբի բացումը երեք ամսով հետաձգեցինք: Նախագծել էինք մի բան, պարզվեց, իրականում այլ բան է ստացվում: Փաստաթղթերը համաձայնեցել առաջին անգամից չէր ստացվում: Արդյունքում, պլանավորած բյուջեում չտեղավորվեցինք: Շատերն իրենց քարտերը հանձնեցին, քանի որ երեք ամիս սպասել չէին ուզում: Այսպիսի իրավիճակները բիզնեսում նորմալ են:

9@2x

Ձեռնարկատիրության մասին

Հիմա ես մեծ հարգանք եմ տածում բոլոր ձեռնարկատերերի նկատմամբ: Հիշում ե՞ք մետրոյի մոտ տաղավարների ապամոնտաժման պատմությունը: Ես ինձ պատկերացնում էի այդ մարդկանց փոխարեն. Նրանք ունեին ապրանք, շրջանառության մեջ գումար էին ներդրել, ապրում էին դրանով: Բայց իրենց ունեցածն ապամոտնաժեցին, ու մարդիկ մնացին ոչնչով: Հայտարարությունները, որ արվում են փոքր ու միջին բիզնեսի զարգացման համար ու այդպիսի միջադեպերը: Ես համաձայն եմ, որ այդ տաղավարները փչացնում էին քաղաքի տեսքը, բայց այդ ամենն ուրիշ մեթոդներով է պետք անել: Հնարավորություն տվեք վարձակալելու, հետո նոր քանդեք:

Փողի նկատմամբ վերաբերմունքս միանգամայն փոխվեց: Եթե առաջ մտածում էի, ինչպես ծախսեմ քարտիս վրա «նստած»  գումարը, հիմա մտածում եմ, ինչպես վճարեմ մարդկանց: Ես պատասխանատու եմ այդ մարդկանց նկատմամբ, որպեսզի նրանցից ամեն մեկը ամսվա վերջում իր ընտանիք գումար տանի, փող ունենա ուտելիք, հագուստ գնելու համար:

8@2x

Ապագայի մասին

Հիմա մենք YouTube-ով ալիք ունենք, որտեղ տեղադրում ենք  հրահանգներով վիդեո, ցույց են տալիս տեխնիկան,  ինչը` ինչպես անել: Այդ ալիքին կես տարվա ընթացքում գրանցվել է 20 հազար օգտատեր: Մենք պլանավորում ենք այդ թիվը հասցնել 100 հազարի: Վերջերս նոր ուղղություն ենք սկսել` outdoor մարզումներ: Այնտեղ կան վազք, վարժություններ: Դրանով զբաղվում է փորձառու մարզիչը, որը outdoor ուղղությունը զարգացրել է պրեմիում դասի շատ հայտնի ակումբում: Շուտով կավելացնենք հեծանվային մարզումներ, ձմռանն էլ` դահուկներ: Շատ ներդրումներ ենք անում մենամարտերի ուղղությամբ: Մենք ստեղծում ենք բարձրտեխնոլոգիական ենթակառուցվածքներով ակումբների ցանց: Իդեալական կլինի ստեղծել «մոբայլ ֆիթնես ակումբ», որը կտարբերվի եղած ստանդարտ ակումբներից, երբ, իրականում,  վճարում ես միայն տարածք մտնելու համար:

ԱՄՆ-ի քրոսֆիթի մասին

Ես մեծ ուշադրությամբ եմ հետևել, թե ինչպես են աշխատում Միացյալ նահանգների քրոսֆիթ դահլիճները: Տիպիկ ամերիկյան ակումբը, սովորաբար, ավտոտնակ է կամ ամբար: Քրոսֆիթը ոչ թե տարածքների, այլ մարդկանց մասին է: Որտեղ մարզիչն է, այնտեղ էլ` ակումբը: Սա խոշոր ցանցային խաղացողների մասին պատմություն չէ, քանի որ  CrossFit Inc-ը դեռ իր հավաստագրումը (affiliation) չի տալիս: Նրանց գաղափարախոսությունը կառուցված է մարզիչի շուրջ: Նույնիսկ аffiliation-ը ոչ թե ակումբին, այլ մարզիչին է տրվում: Այսինքն, ակումբը հավաստագիր ստանում է մարզիչի միջոցով: Օրինակ, Կալիֆորնիայում, ինչո՞ւ տեղադրել օդափոխման ու տաքացման  թանկ համակարգեր: Շոգ է, ամբարի դռներն են բացում, մարզվում են, քամի է, ցուրտ, փակում են: Նրանք ավելորդ գլխացավանք չեն ուզում: Բայց Ռուսաստանում այլ պայմաններ են, այստեղ նման ֆորմատով բիզնես անել հնարավոր չէ: Ի դեպ, Նյու Յորքում, որտեղ եղանակն էլ ավելի մեղմ է, մարդիկ էլ առավոտյան մարզումներից հետո դեռ աշխատանքի պետք է գնան ու հարմարություններ են պետք, մեր ակումբի պես ակումբներ կան:

Գրել կարծիք