Կյանքն ինչպես դժոխքում. Կանայք, որ կրում են լռության ու բռնության հետևանքները

Կյանքն ինչպես դժոխքում. Կանայք, որ կրում են լռության ու բռնության հետևանքները

newmag-ը հանդիպել է զոհերի հետ՝ հասկանալու համար, թե ինչպես է ի վերջո ազատված կինն ապրում առանց ստրկատիրոջ: Որտե՞ղ են ապաստանում բռնության ենթարկված ու հարազատներից լքված աղջիկները:

Հայաստանում տղամարդիկ հակված են ծեծել իրենց կանանց: Ոչ բոլոր տղամարդիկ: Միայն թերարժեքության կոմպլեքսով տառապող անկիրթ, անտաշ ու բռի արուները: Նաև նրանք, ովքեր փոքրուց վարժված են եղել ծեծի տեսարանների: Իրենից թույլին ու անպաշտպանին ծեծելը նաև հոգեկան շեղման հետևանք է: Նույնպիսի շեղում է այն, որ կինն էլ հանդուրժում է, որ իրեն ծեծում կամ ստորացնում են իր ընկերը, ամուսինը, հայրը, եղբայրը: Բայց դահճի ու զոհի պրիմիտիվ կապը կարող է հանգուցալուծվել, եթե կինը մի օր որոշում կայացնի ու հեռանա անասնակերպ արարածից: Բայց ովքե՞ր են նրա առջև բացում փրկության դուռը: Պարզվում է՝ «Armenian Light House» կենտրոնը պատրաստ է հյուրընկալել բարդ վիճակում հայտնված կնոջը, խնամել նրան, հոգեբանական օգնություն տրամադրել և պահպանել անձի գաղտնիությունը:

30 տարեկան, Ե ր և ա ն 

Մեզ հետ հանդիպման եկած կինը հազիվ էր քայլում: Աչքերը փոս ընկած էին, դեմքը՝ տանջված, նույնիսկ բառերն էր դժվարությամբ արտաբերում: Պարզվեց՝ 30-ը նոր է բոլորել: Հարբեցող ամուսնու ձեռքերի ու ոտքերի հետքերով ծածկված էր ամբողջ սպիտակ մարմինը: Նա այդ վիճակում եղել է 7 տարի:

հալածվածկանայք1

«Տորթ եմ թխում պատվերով: Իմ երեխեքը որբ չեն, իրենց խղճալ պետք չի: Ամոթ չի հավաքարար աշխատելը, բայց ես երբեք մատուցող կամ էլ հյուրանոցում ինչոր գործ չեմ անի: Ես անբարոյական չեմ: Մարդիկ են այդպես ընդունում. բաժանված ես ամուսնուցդ, աշխատում ես հյուրանոցում՝ վերջԵրեք տառ հաստատ կկպցնեն քեզ: Ընտանիքս նախընտրում է, որ ես մեռնեմ դժոխքում, բայց իրենք չունենան ամուսնացածբաժանված աղջիկ: Պատկերացնու՞ մ եք, հանկարծ հարևաններն իմանան, բարեկամները: Խայտառակություն էՀիսուսի տանջանք եմ կերել: Ընդհանրապես չէի քայլում, երբ եկա այստեղ: Ձեռքի տակ եղած իրերով, բռունցքով, ոտքով էնքան էր խփել, որ ոտքս գետնին չէի կարողանում դնել: Չկա պատճառ, չկա առիթ, բայց լույսը բացվում է թե չէ, ձեռքը գլխիդ է: Ես հիմա շատ լավ եմ, արդեն սկսել եմ քայլել, նստել: Առաջ չգիտեի՝ պառկելն ինչ է, մեջքիս վրա ինչ ասես ջարդել է: Գլուխս ցավում է. անտանելի ցավեր են: Գնացի բժշկի, ասեց՝ պիտի «Յամեր» անես, ես էդքան փող չունեմ: Գիտե՞ք ՝ ինչքան է եղել, որ ուզել եմ՝ մեռնեմ, ինքնասպան լինեմ, պրծնեմ դրանից: Հետո մտածել եմ՝ իսկ երեխեք՞ ս: Վերջին երկու տարիներին ինքը ընդհանրապես երեխեքի դեմքը չէր տեսնում. կամ՛ օրերով տուն չէր գալիս, կամ՛ էլ գալիս էր գիշերվա կեսին, երբ երեխեքը քնած էին: Սկսում էր գոռալ, խփել, անշնորհք բառեր ասել: Երեխեքս վախենում են իրանից, գիշերները արթնանում են ու գոռում՝ մամա՛, խփեց: Դանակի հարվածների հետքեր կան մարմինսՇատ: Եթե չլինեին կենտրոնի աշխատակիցները, ես չէի ապրի: Հիմա փրկության լույսի ուղղությամբ եմ գնում: Աստված չանի՝ իմ տանջանքները մի ուրիշ կին էլ զգա: Չեմ թողնի, որ երեխեքս տեսնեն: Ես գտել եմ լույսը, որոշել եմ, թե ոնց պիտի ապրեմԵս ուժեղ եմ, գիտեմ»:

25 տարեկան, Ա ր մ ա վ ի ր

Նրա պատմությունը սարսափ ֆիլմ է: Թմրամոլ ամուսին, ծանր հիվանդ երեխա: Հինգ տարի թմրամոլ ու հարբեցող ամուսնու հետ ապրելով՝ գուցե ինքն էլ էր շեղվել: Ժպիտով ու ծիծաղով էր նկարագրում ամուսնու խոշտանգումները: Օրինակ՝ ինչպես է լվացքի փոխարեն ինքը հայտնվել պարանին: Ամուսինը 2-րդ հարկից նրան կախել էր մազերից:

հալածվածկանայք2

«Վատ էի զգում: Ասեցի, որ ամեն օր ծեծվում եմ, հարբեցող ամուսին ունեմ: Մտածում էի՝ մարդիկ սխալ կհասկանան, կմտածեն՝ մեղավոր եմ: Բայց ե ՛ս չեմ իրեն զոռով խմեցնում, կամ էլՍխալ էր: Մենակ չես կարող հաղթահարել, եթե չօգնեն: Մասնագետների, հոգեբանների, մարդկանց, հարևանների ու բարեկամների աջակցությունը շատ կարևոր է: Երեխաս հիմա վերակենդանացման բաժանմունքում է անհույս: Բայց ես հույսս չեմ կտրում: Պիտի ապրի: Հենց հիվանդանոցից դուրս գրվենք, կգնամ Հայաստանից: Ծնողներս Ռուսաստանում են ապրում: Ոչ՛ ընկեր ունի, ոչ՛ էլ բարեկամ. բոլորը երես են թեքել, նույնիսկ իր հարազատ քույրերը: Ինձ հետ շփվում են: Բայց ով՞ կուզի՝ գժի հետ գործ ունենա: Որտեղ լինեմ, ում տանը լինեմ, վերջՄարդասպանությունը պատրաստ է: Դրա համար էլ իր քույրերն էլ չեն ուզում դեմքը տեսնել: Մենք սիրելով ենք ամուսնացել: Ավելի ճիշտ՝ ես եմ սիրել: Դժվար թե սիրող մարդը «շան օրի» գցի կնոջը: Երեխես ծնվեց՝ իմացանք՝ հիվանդ է, ինքը դարձավ վայրենի, ագրեսիվ: Հիվանդ երեխա չի ուզում: Արդեն 7 ամիս մենք փախել ենք տնից: Ոչ՛ եկել, ոչ՛ էլ հետաքրքրվել է իր հիվանդ երեխով: Սկզբում մտածում էի՝ դե ՛, խմած է, չհասկացավ՝ ինչ է անում: Հետո ասում էի՝ ոչինչ: Հիմա մտածում եմ՝ երբեք: Հետդարձ չկա: Տեղս չգիտի: Չեմ էլ ուզում մտածել, թե իմանա՝ ինչ կանի»:

32 տարեկան, Ա ր ա ր ա տ

Առանց շպարի, ջինսով ու սպորտային կոշիկներով է: Պայուսակ էլ չի բռնում: Կարճ սանրվածք ունի՝ ասես տղայի: Մասնագիտությամբ մենեջեր է: Իրեն համարում է ձախորդ:

հալածվածկանայք3

«Ես վաղուց կիսաշրջազգեստ չեմ հագնում: Ջինսով ավելի հարմար է: Դուք պատկերացնո՞ւմ եք ինձ շպարված, երկար, փարթամ մազերով կոկետուհի: Կար ժամանակ, որ ես հենց այդպիսին էի: Կյանքս 360 աստիճան փոխվեց հինգ րոպեում: Երկրորդ կուրսում էի սովորում: Լավ չէի էդ օրը: Դասի գնալիս երկու դեպք եղավ հետս: Նախ՝ երթուղայինից իջնելիս գլուխս ուժեղ հարվածեցի դռանը (ծիծաղում է), բայց մինչև այդ էլ գլուխս պտտվում էր, վատ էի զգում ինձ: Մենակ փողոցի կեսը անցա: Հետո արթնացա հիվանդանոցում: Իմացա, որ ինձ հիվանդանոց է բերել պատահական մի անցորդ. մի քանի տարով ինձնից մեծ մի տղա էր: Երբ դուրս գրվեցի, մերոնք նրան հրավիրեցին մեր տուն՝ շնորհակալություն հայտնելու: Դե՛, հայկական ձևով՝ սեղան, հյուրասիրություն: Նրա հետ իմ երկրորդ պատահական հանդիպումը եղավ Մալաթիայի կանգառում: Այդպես էլ ամեն ինչ սկսվեց: Ընկերություն էինք անում: Որոշ ժամանակ հետո հրավիրեց իրենց տուն՝ մոր հետ ծանոթանալու: Մեր տուն էլ գնալգալ կար: Ասում էր՝ ուզում եմ՝ ամուսնանանք: Հրավիրեց տուն: Իբր մոր նախաձեռնությունն էր: Երբեք չէի մտածի, որ նրա տանը ինձ ոչ ոք չի սպասում: Պարզվեց՝ սուտ է, մայրը չէր հրավիրել: Նույնիսկ տանը չէր: Ես վստահում էի: Չէի մտածի, որԵս միշտ մտածել եմ, որ շատ ուժեղ եմ, բայց էդպես էլ կա: Հիմա հիշում եմ՝ սրտխառնոց եմ զգում: Երբ քո կամքով չես տրվում, երբ զոռով էՄայկաս պատռվել էր, արագ հագա ժակետս, կոճակները կոճկեցի ու դուրս փախա: Էդ օրվանից դրան չեմ տեսել: Ինձ հետ կատարվածի մասին մի հոգի գիտեր՝ ընկերուհիս: Իր տանն էի գիշերել: Սկսեցի լաց լինել՝ չհավատաց, որ ես կարող եմ լացել: Հետո պատմեցի եղելությունը: Զարմացավ, ապշեց, սկսեց մխիթարել, խորհուրդ տալ ու առաջարկեց ոստիկանություն դիմել, տականքին մեղադրել բռնաբարության համար: Բայց չէի ուզում, որ իմանան մարդիկ: Հասկանո՞ւմ եք: Էդ խայտառակությունն իմ կյանքի ամոթն է: Իմ կողքին մենակ ընկերուհիս էր: Լավ աղջիկ է: Շատ եմ սիրում իրան: Կուրսեցիներ էինք: Բայց հիմա էլ շփվում ենք: Ես որոշեցի, որ ոստիկանություն չեմ դիմի, բայց նաև երբեք չեմ ների նրան: Նրա պատճառով չեմ ամուսնանում: Զզվելի է, երբ մտածում եմ, որ տղամարդը պիտի դիպչի ինձ. աչքիս առաջ է գալիս: Ծխող աղջիկներին չեմ ընդունում: Բայց մեկմեկ տնեցիքից թաքուն ծխում եմ: Ահագին ժամանակ հետո մեկը ինձ ծանոթացրեց Հոլանդիայից եկած մի տղամարդու հետ: 12 տարի մեծ էր ինձնից: Ուզում էր հայ աղջկա հետ ամուսնանալ: Ինձ համար լավ թեկնածու էր. ես ուզում էի գնալ երկրից: Հանգիստ կարող էի նրան պատմել իմ պատմությունը: Մտածում էի, որ դրսի մարդիկ կհասկանան, մենակ Հայաստանում են աղջկա «կուսության հետ» ամուսնանում: Բայց ոչ՛ Հոլանդիա գնացի, ոչ՛ ամուսնացա, ոչ՛ էլ պատմեցի: Նրա հետ կապերը խզեցի, երբ փորձեց համբուրել: Վախենում էի, որ մոտ էր նստում: Պատրաստ չէի: Իսկ հիմա՞ Չգիտեմ»:

 

Գրել կարծիք