[ Արդեն դիտել ենք ] Լա-լա Լենդ. Բոլոր երգերը սիրո և կինոյի մասին

[ Արդեն դիտել ենք ] Լա-լա Լենդ. Բոլոր երգերը սիրո և կինոյի մասին

Ռեկորդային 7 Ոսկե գլոբուս, հավակնություն գլխավոր Օսկարի. newmag-ի կինոքննադատը դիտել է տարվա գլխավոր ֆիլմը, և ահա, թե ինչով է այն հիասքանչ:

Ռեժիսոր Դեմյեն Շազելն եկել է Հոլիվուդ արդեն տրորված արահետով: Նախնական փուլում՝ զգույշ փոքր բյուջետային կարճամետրաժ և սև ու սպիտակ լիամետրաժ love story, կողքից՝ սցենարիստական աշխատանքներ ուրիշների համար։ Նրա առաջին ֆիլմը՝  «Գայն ու Մեդլինը զբոսայգու նստարանին» այսօր վարձույթում թնդացող «Լա-լա լենդի» նախնական էսքիզն է: Անգամ պահպանված են որոշ ֆոներ և միզանսցենաներ` նոր ֆիլմի պարագայում նկարված ավելի մասշտաբային, ճոխ ու շքեղ։

Դերասանուհի և բարում աշխատող Միայի (Էմմա Սթոուն) և ջազ երաժիշտ, դաշնակահար Սեբաստյանի (Ռայան Գոսլինգ) պատմությունը հին է, ինչպես Հոլիվուդը։ Նրանք փորձում եմ գտնել իրենց տեղը լոսանջելեսյան կարիերիստական արևի տակ, դիպչել փառքի փոփոխական ու քմահաճ հանդերձանքին, կայանալ արվեստի բնագավառում՝ միևնույն ժամանակ հավատարիմ մնալով իրենց ներքին արտ-զգացողություններին, ստեղծել այն, ինչ կա իրենց մեջ, այլ ոչ այն, ինչ պահանջում է հանդիսատեսը։

Զույգի ընկերությունն ու հետագա սիրավեպը տոնուս է տալիս երկուսին անդադար ստեղծագործել և չհանձնվել, հասցնում է որոշակի կետի, որտեղ պահանջվում է կոմպրոմիսային ընտրություն։ Թեկուզ և Միան մի պահ հանձնվում է, հոգնում, այդուհանդերձ, նա կատարում է այն որոշումը, որի մասին ակնարկում էր Ինգրիդ Բերգմանի այդքան հաճախակի երևացող դեմքն ու «Կասաբլանկա» ֆիլմի հիշատակումը։ Շազելը գնացել է Վուդի Ալենի և Քվենթին Տարանտինոյի ճանապարհով. ստեղծել է իր ուրույն, օրիգինալ պատմությունը, սակայն ձևավորել է սիրելի ռեժիսորների, ժանրերի ու ժամանակաշրջանի փաթեթավորմամբ։

Եթե նրա դեբյուտում տեղ-տեղ զգացվում էր Գոդարի շունչը, ապա «Լա-Լա Լենդում» կան հստակ հղումներ Վինսենտե Միննելիի, Սթենլի Դոնենի և Ջին Քելիի ֆիլմերին: Սեբաստյանն ակնհայտ գալարվում է փողոցային լապտերի սյան վրա` հիշեցնելով բոլոր ժամանակների ամենահայտնի մյուզիքլներից մեկը՝ «Անձրևի տակ երգողները»։

Ռետրո մթնոլորտ, էսքապիզմի փորձեր և նոստալգիա 50-60-ականների ատրիբուտիկայով՝ վառ, գունեղ, վարակիչ, որի տակ հին Հոլիվուդի պես վաղեմի սյուժե է։ Շազելը չունի սցենարական լուծումներով զարմացնելու նպատակ, նա խաղում է երազկոտ ռոմանտիզմի և ուտոպիայի դաշտում, նրա խաղաքարտերը պարզ են՝ նոր Հոլիվուդը հին ձևաչափով։  Ռեժիսորը կրկնեց Միշել Խազանավիչուսի և նրա «Արտիստի» պատմությունը, լռության փոխարեն ընտրելով երգի լեզուն։

Պատմությունը միաժամանակ հիշեցնում է և հեղինակային «Նվագիր ևս մեկ անգամ, Սեմը» և «Կեսգիշերային համբույր» indie ֆիլմը։ Պատմություններ դերասանների, կինոքննադատների, սցենարիստների մասին, նրանց, ովքեր այնքան շատ են սիրում կինոյի աշխարհը, որ թողնելով անցյալ կյանքը, հարազատ տունն ու ռացիոնալիզմը մեկնում են Հրեշտակների քաղաք՝ սեփական հաջողության հրեշտակին որոնելու։

Միան և Սեբաստյանը չեն առանձնանում ամբիցիոզ ու նպատակասլաց տասնյակ այլ արտիստներից, նրանք նման են LA ժամանած հազարավոր այն երիտասարդներին, որոնք սիրում են առավոտյան «թեյք ըվեյ» սուրճն ու Ջեյմս Դինին, ջազն ու վինտաժը, իսկ մեծ քաղաքում տիրող միայնությունը կոտրելու համար նրանք «ստեղծում են» ընկերներ անցյալից (օրինակ՝ Լուի Արմսթրոնգ):

Եվ, եթե Միայի կերպարն ավելի բարդ է և բազմաշերտ, քան Սեբինը, ապա դա ոչ թե ֆեմինիստական ժեստ է կամ Էմմա Սթոունին «Օսկար» շնորհելու փորձ (ինչին դերասանուհին միանշանակ արժանի է), այլ դարերից եկած մի հին հոլիվուդյան ճշմարտություն. կինն է որոշում «նստել ինքնաթիռ թե ոչ» (Կասաբլանկա)։ Սակայն բարդ դիլեմայի երկու արդյունքում էլ պետք է հստակեցնել, որ հերոսները միշտ կունենան իրենց սեփական Փարիզը։

Գրել կարծիք