#74. Սիրուշո. Իմ եր­գե­րում կան ու­ղերձ­ներ, ո­րոնք քա­ղա­քա­կա­նաց­ված մար­դը կա­րող է քա­ղա­քա­կան հա­մա­րել

#74. Սիրուշո. Իմ եր­գե­րում կան ու­ղերձ­ներ, ո­րոնք քա­ղա­քա­կա­նաց­ված մար­դը կա­րող է քա­ղա­քա­կան հա­մա­րել

«Զարթոնքի», շոու բիզնեսի «փոքրիկը» լինելու, ընտանիքի ու մայրության մասին` newmag-ի տնօրեն Արտակ Ալեքսանյանի ու երաժշտական քննադատ Ալիսա Քալանթարյանի զրույցը Սիրուշոյի հետ:

Սի­րու­շոն հայ­կա­կան է­ստ­րա­դայի ար­քա­յա­դուստրն է­ր՝ ա­ստ­ղային ըն­տա­նի­քից սա­հուն ան­ցնե­լով նա­խա­գա­հա­կան ըն­տա­նիք: Այդ պատ­ճա­ռով դեռ ե­րի­տա­սարդ տա­րի­քից նա սո­վոր է տալ հար­ցազ­րույց­ներ, ու­շա­դիր լի­նել խոս­քի հան­դեպ, զգու­շա­վոր՝ ար­տա­հայ­տու­թյուն­նե­րում և միշտ փակ՝ ան­ձնա­կան հար­ցե­րում: Քա­ղա­քա­կա­նա­պես կո­ռեկտ է միշտ, դի­վա­նա­գի­տո­րեն է պա­տաս­խա­նում: Ո­մանց նա կա­րող է նույ­նիսկ ձանձ­րա­լի թվալ, բայց մյուս կող­մից՝ Սի­րու­շոն իր և իր շր­ջա­պա­տի օ­րի­նա­կով գի­տի ա­ստ­ղային եր­կա­րա­կե­ցու­թյան գաղտ­նի­քը՝ սա­կա­վա­խո­սու­թյու­նը: Լռել կա­րո­ղա­ցող ա­ստ­ղե­րի մա­սին սո­վո­րա­բար ա­վե­լի շատ տա­րած­վում են մի­ֆեր ու ա­սե­կո­սե­ներ, քան փաս­տեր: Մի­ֆե­րը եր­բեմն ցն­դում են, ա­սե­կո­սե­նե­րը՝ հերք­վում կամ ան­տես­վում:

Հո­լի­վու­դյան կա­նոն­նե­րով, ա­ստ­ղը, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, ան­հա­սա­նե­լի է­ակ է: Սի­րու­շոն՝ նույն­պես: Մեր զրույ­ցը, որ մեկ ժա­մից ա­վե­լի տևեց, իր նոր ալ­բո­մի մա­սին է, ո­րը թո­ղարկ­վում է վե­ցա­մյա դա­դա­րից հե­տո: Այդ ըն­թաց­քում ե­րգ­չու­հին հասց­րել է եր­կու տղա ու­նե­նալ, մեկ հիթ և մի քա­նի տե­սա­հո­լո­վակ: Հա­տուկ այս հար­ցազ­րույ­ցի հա­մար հրա­վիր­վել է նաև ե­րաժշ­տա­գետ Ա­լի­սա Քա­լան­թա­րյա­նը: Նա ա­ռա­ջինն է լսել Սի­րու­շոի նոր ալ­բո­մը:

Ար­տակ Ա­լեք­սա­նյան – Ես նայե­ցի իմ ար­խիվ­նե­րը: Մենք հան­դի­պել ե­նք հա­մա­րյա չորս տա­րի ա­ռաջ՝ 2012-ի դեկ­տեմ­բե­րի 28-ին: Այդ ժա­մա­նակ, ե­թե հի­շում եք, «Պ­ռե գո­մեշն» էր, ո­րը հա­մա­ցան­ցի հիթն էր դար­ձել, և քն­նար­կում է­ինք այդ հար­ցը: Այն ժա­մա­նակ էլ գլ­խա­վոր հարցն էր, թե «Պ­ռե գո­մե­շը» որ­քան քա­ղա­քա­կան է: Դուք հնա­րա­վոր բո­լոր եզ­րե­րով ու շեր­տե­րով բա­ցատ­րում է­իք, որ դա քա­ղա­քա­կան չէ, մարդ­կային է, հայ­կա­կան է, հա­յաս­տա­նյան է: Չորս տա­րի ան­ց թո­ղար­կում եք նոր սինգլ, ո­րը կոչ­վում է «­Զար­թոնք»: Ու է­լի մարդ­կանց թվում է, որ դա քա­ղա­քա­կան է: «Պ­ռե գո­մե­շի» ժա­մա­նակ նա­խա­դեպ չկար, բայց «­Զար­թոն­քի» դեպ­քում կա: Դուք փոր­ձում եք հա­մո­զել, որ Ձեր ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյուն­նե­րը կտր­ված են մեր ի­րա­կա­նու­թյան կոն­տեքս­տից և ա­վե­լի շատ ար­վես­տի մեջ են: Մեծ հաշ­վով, «­Զար­թոն­քը» ե­ղավ ապ­րի­լյան քա­ռօ­րյա պա­տե­րազ­մից հե­տո, ե­րբ ե­րկ­րում խո­սում է­ին հենց կա­մա­վո­րա­կա­նու­թյան նոր զար­թոն­քի մա­սին, նոր հե­րոս­նե­րի մա­սին, ո­րոնք պա­տե­րազ­մի դաշ­տում է­ին զոհ­վել: Ու թվում է, թե շատ պա­տա­հա­բար, բայց, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, ե­րկ­րորդ ան­գամ է­լի նույն թայմ­լայ­նի վրա եք: Է­լի՞ շա­րու­նա­կում եք պն­դել, որ այս նոր ե­րգն էլ քա­ղա­քա­կան չէ:

­Սի­րու­շո – Ես ա­վե­լին ա­սեմ: Ձայ­նաս­կա­վա­ռա­կի եր­գե­րից մե­կը «­Սաս­նա ծռեր» է­պո­սին է վե­րա­բե­րում. Մհե­րի մա­սին է: Ես քա­ղա­քա­կա­նու­թյու­նից կի­լո­մետ­րե­րով հե­ռու եմ: Ի­նձ թվում է՝ ի­նձ­նից ա­պա­քա­ղա­քա­կան մարդ ե­րկ­րում չեք գտ­նի: Դա ի­մը չէ, բայց ես միև­նույն ժա­մա­նակ կա­րո­ղա­նում եմ զգալ մարդ­կանց տրա­մադ­րու­թյուն­նե­րը: Հան­դի­սա­տե­սի հետ շփ­վող մար­դիկ շատ ա­վե­լի լավ են զգում մյուս­նե­րի ապ­րում­նե­րը: Դա քոնն էլ է դառ­նում, քո զգա­ցու­մը՝ ան­կախ նրա­նից, որ դու քա­ղա­քա­կա­նու­թյան հետ կապ չու­նես: Այս սկա­վա­ռա­կը ձայ­նագր­վել է մոտ մեկ տա­րի ա­ռաջ, եր­գե­րը գր­վել են շատ ա­վե­լի շուտ՝ 1,5 տա­րի ա­ռաջ:­

Ար­տակ – Այ­սինքն՝ հա­մըն­կել են, որ­ևէ կերպ չէ­ին կա­րող ներշնչ­ված լի­նել դեպ­քե­րից:

Սի­րու­շո – Որ­ևէ կերպ չէ­ին կա­րող: Տե­սա­հո­լո­վա­կի ամ­բողջ մտահ­ղա­ցու­մը, ֆի­դա­յա­կան հա­գուստ­նե­րը և մնա­ցած ա­մեն ի­նչ շատ վա­ղուց է ե­ղել: Մեր նկա­րա­հան­ման օ­րե­րին, ե­րբ սկս­վեց էդ ա­մեն ին­չը (ՊՊԾ գրա­վու­մը-խմբ.), մենք էլ չէ­ինք հա­վա­տում, որ դա վա­ղուց է է­ղել: Ես ձայ­նագր­ման ժա­մա­նակ հղի էի, հենց այդ ժա­մա­նակ է ստեղծ­վել եր­գը և չէր կա­րող կապ­ված լի­նել դրան հա­ջոր­դած ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի հետ: Հե­տաքր­քիր զու­գա­դի­պու­թյուն ստաց­վեց, նաև վտան­գա­վոր զու­գա­դի­պու­թյուն, որ ա­մեն ի­նչ ի­րա­կա­նու­թյա­նը հա­մա­հունչ ե­ղավ: Իմ եր­գե­րի մեջ, ի­հար­կե, կան ոչ թե են­թա­տեքս­տեր, այլ ու­ղերձ­ներ, ո­րոնք ա­մեն մարդ կա­րող է յու­րո­վի ըն­կա­լել: Քա­ղա­քա­կա­նաց­ված մար­դը կա­րող է քա­ղա­քա­կան հա­մա­րել, մե­կը, ով ան­ձնա­կան պայ­քա­րի մեջ է, դա կա­րող է ի­րե­նը հա­մա­րել: Եր­ևի հենց իմ ներ­սում էլ այդ­պես է ստեղծ­վում:

Ար­տակ – Ձեր ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյուն­նե­րում կտ­րուկ շր­ջա­դարձ է ե­ղել: Վեր­ջին տա­սը տա­րի­նե­րի Ձեր եր­գե­րի լեյտ­մո­տի­վը փոխ­վել է: Սկզ­բում այն շատ լի­րի­կա­կան էր, սի­րային և օ­րի­որ­դա­կան: Հի­մա փո­խել եք ամ­բողջ թե­մա­տի­կան: Ա­ռաջ մար­դու զգաց­մունք­նե­րին էր նվիր­ված, հի­մա՝ մար­դու մար­տահ­րա­վեր­նե­րին. ին­չի դեմ է պայ­քա­րում կամ հա­նուն ին­չի: Դա ա­րել եք գի­տակ­ցա­բար, քա­նի որ հաս­կա­ցել եք, որ ջա­հե­լու­թյունն ան­ցավ. սի­րա­հար­վե­ցինք, սի­րե­ցինք, ան­ցավ: Հի­մա ան­ցնենք ի­րա­կան պրոբ­լեմ­նե­րին:

­Սի­րու­շո – Դե՛, քա­նի որ եր­գե­րիս հե­ղի­նա­կը հիմ­նա­կա­նում ես ի­նքս եմ, եր­գե­րը ցույց են տա­լիս այն, ի­նչն այդ պա­հին ես զգում եմ, այն շր­ջա­նը, ո­րն ապ­րում եմ: Մի այդ­պի­սի շր­ջան ե­ղավ, տրա­մա­բա­նա­կան է: Հի­մա ա­սե­լիքս սա է, սա եմ ու­զում ա­սել: Սա իմ բա­ցա­ռիկ ձայ­նաս­կա­վա­ռակ­նե­րից է, որ մեկ ե­րգ է մի­այն սի­րային: Այդ մեկն էլ վեր­ջին վայր­կյա­նին ա­վե­լա­ցավ:

Ար­տակ – «Պ­ռե գո­մե­շի» ժա­մա­նակ Դուք բա­վա­կա­նա­չափ ու­սում­նա­սի­րել է­իք ազ­գային տա­րազ­նե­րը, նույ­նիսկ գնա­ցել է­իք Սար­դա­րա­պատ՝ թան­գա­րան: Ի­՞նչ եք ա­րել այս­տեղ: Ա­րե՞լ եք որ­ևէ հե­տա­զո­տու­թյուն:

Սի­րու­շո – Շատ բա­ներ: «­Զար­թոն­քի» նկա­րա­հան­ման ժա­մա­նակ մենք ամ­բողջ նկա­րա­հան­ման խմ­բով դար­ձել է­ինք զին­վոր: Շփ­վել ե­նք ի­րա­կան մարդ­կանց հետ, նկա­րա­հան­ման վայ­րում խորհր­դա­տու­ներ ե­նք ու­նե­ցել:

Ա­լի­սա Քա­լան­թա­րյան – Որ­տե՞ղ է­ին ար­վում նկա­րա­հա­նում­նե­րը:

­Սի­րու­շո – Կար­պի­ի ձո­րում: Ես էդ­պես եմ ա­նում աշ­խա­տանքս ու հա­ճույք եմ ստա­նում դրա­նից: Ի­նձ հա­մար ա­մեն ե­րգ դառ­նում է ու­սում­նա­սի­րու­թյան թե­մա:­

Ար­տակ – Ի­՞նչն է Ձեր ու­սում­նա­սի­րու­թյան թե­ման: Կա՞ սպե­ցի­ֆիկ գիծ, ո­րն ամ­բողջ ալ­բո­մով ան­ցնում է:

­Սի­րու­շո – Կա: Կան: Հենց հե­տաքր­քի­րը եր­ևի դա է, որ եր­գե­րը տար­բեր են ի­րա­րից, բայց ը­նդ­հա­նուր ձե­ռա­գիր կա: Եվ այս ձայ­նաս­կա­վա­ռա­կը մի քիչ ա­վե­լի շատ ո­գու մա­սին է: Փոր­ձում եմ ո­ւժ տալ այ­սօր­վա ե­րի­տա­սար­դու­թյա­նը և ի­նքս ի­նձ:

Ա­լի­սա – Տեքս­տե­րից սկ­սենք, հե­տո կանց­նենք մնա­ցա­ծին: Շատ հե­տաքր­քիր, բազ­մա­լե­զու ալ­բոմ է ստաց­վել՝ ա­րևմ­տա­հայե­րեն, ար­ևե­լա­հայե­րեն, ան­գլե­րեն: Ա՛յ, էդ բազ­մա­լեզ­վու­թյունն ի­՞նչ նպա­տակ ու­նի էս­տեղ: Նույ­նիսկ մի եր­գում մի հատ­ված՝ հայե­րեն, մի հատ­ված՝ ան­գլե­րեն: Ա­սում ե­ք՝ տեքս­տե­րը հիմ­նա­կա­նում Դուք եք գրում: Ա­րևմ­տա­հայե­րենն է­՞լ եք Դուք գրում:

­Սի­րու­շո – Այո՛:­ Ա­րևմ­տա­հայե­րեն խո­սում եմ շատ փոքր տա­րի­քից: Ի­նձ դուր են գա­լիս հայ­կա­կան մշա­կույ­թի մաս­նիկ­նե­րը, այդ­պես էլ սի­րում եմ լե­զու­նե­րը, բար­բառ­նե­րը, Սփյուռ­քի հետ շատ է շփումս ե­ղել: Ձայ­նաս­կա­վա­ռա­կում եր­ևի խտաց­ված են հայ­կա­կան տրա­մադ­րու­թյուն­նե­րը: Չես կա­րող բո­լո­րը ա­նել մե­կում, բայց փոր­ձել եմ այդ շր­ջա­նի այդ ազ­դե­ցու­թյուն­ներն ը­նդ­գր­կել մեկ տե­ղում: Կլի­նի ա­րևմ­տա­հայե­րեն, կլի­նի մի հատ­ված՝ Ֆլո­րա Մար­տի­րո­սյա­նի ձայ­նով, ո­րը եր­գում է «Դ­լե յա­մա­նը», կլի­նի «­Սաս­նա ծռե­րը»: Կլի­նի ե­րգ, ո­րը կրո­նի մա­սին է, կամ «­Զար­թոն­քը», ո­րը ֆի­դա­յա­կան ո­գու մա­սին է: Դա ոչ թե պա­տե­րազ­մի, այլ հենց այդ ան­պարտ ո­գու մա­սին է: Փոր­ձել եմ այդ ա­մե­նը հա­մախմ­բել մեկ տե­ղում: Տար­բեր հայ­կա­կան զգա­ցո­ղու­թյուն­ներ են: Ու դրա մեջ պետք է լի­նե­ին բար­բառ­ներ: (խմբ. հարցազրուցի ժամանակ ալբոմը դեռ չէր թողարկվել):

Ա­լի­սա – Բար­բառ­ներն ա­վե­լի հաս­կա­նա­լի են, ե­թե վերց­նենք ժո­ղովր­դի, ազ­գային-ա­զա­տագ­րա­կան շարժ­ման ո­գին: Ա­րևմ­տա­հայե­րե­նը շատ գողտ­րիկ, ու­րիշ տր­մադ­րու­թյուն բե­րեց, դրա հա­մար ա­վե­լի շատ գրա­վեց: Ի­նձ թվաց՝ մեկ ու­րիշ տեքստ եք վերց­րել, բա­նաս­տեղ­ծու­թյունն ո­ւղ­ղա­կի ե­րգ եք դարձ­րել:

­Սի­րու­շո – Ա­սեմ՝ ին­չու է հենց այդ ե­րգն ա­րևմ­տա­հայե­րեն: Եր­գը կոչ­վում է «­Դեր Զոր» և այդ ճա­նա­պար­հի և ցե­ղաս­պա­նու­թյան մա­սին է: Եր­գը ե­րկ­լե­զու է: Ա­նգ­լե­րեն, ո­րով­հետև ու­նեմ ևս մեկ ե­րգ, ո­րը ցե­ղաս­պա­նու­թյան մա­սին է: Եվ ցան­կու­թյունս ա­վե­լի մեծ է, որ հենց այդ­պի­սի եր­գե­րը ան­գլե­րեն լի­նեն, որ հա­սա­նե­լի լի­նի օ­տար­նե­րին, ոչ մի­այն հայե­րին, ո­րով­հետև մենք բո­լորս, բնա­կան է, գի­տենք՝ ի­նչ է ե­ղել: Ի­սկ օ­տար­նե­րին հասց­նե­լը, ե­թե կա­րող եմ իմ ձայ­նով մեկ ձայն ա­վե­լաց­նել, թող ա­վե­լի լի­նի, և ի­նչ-որ մե­կը հաս­կա­նա: Խոս­քերն էլ ա­ղջ­կա հի­շո­ղու­թյուն­ներն են: Հի­շում է, թե ի­նչ­պես տա­րան հո­րը…­

Ար­տակ – Դեր Զո­րը ցե­ղաս­պա­նու­թյան ա­մե­նա­ցա­վոտ է­ջն է: Դա մեր չս­պի­ա­ցած վերքն է: Չկա՞ր մտա­վա­խու­թյուն, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, որ կլի­նի ջղաձգ­ված ռե­ակ­ցի­ա, ո­րով­հետև եր­գը շատ ա­վե­լի ռիթ­միկ է: Մենք կարծ­րա­տի­պեր ու­նենք, թե Դեր Զո­րի մա­սին ի­նչ­պես պետք է եր­գել: Այդ ա­ռու­մով մո­տե­ցու­մը Դեր Զո­րի ա­ղջ­կա հի­շո­ղու­թյուն­նե­րի նկատ­մամբ շատ հա­մար­ձակ է և նույ­նիսկ է­քս­պե­րի­մեն­տալ: Դուք մտա­վա­խու­թյուն չու­նե­ի՞ք, որ հնա­րա­վոր է՝ թի­րա­խա­վոր­վի եր­գը, հատ­կա­պես ոչ թե հա­յաս­տան­ցի­նե­րի հա­մար, ո­րով­հետև դա պատ­մա­կան վայր է ի­րենց հա­մար, որ­տեղ եր­բեք չեն ե­ղել: Բայց լի­բա­նա­նա­հայե­րի և սի­րա­հայե­րի հա­մար, ո­րոնք գու­ցե ապ­րել են մինչև հի­մա էն­տեղ, և դա շատ ցա­վոտ է նրանց հա­մար: Դա բաց վերք է:

Ա­լի­սա – Մյուս կող­մից, Ար­տա՛կ, դա ոչ թե ռիթ­միկ է, այլ ա­վե­լի շուտ՝ զայ­րույթ: Ես էդ­պես լսե­ցի՝ ճիշտն ա­սած: Պար­տա­դիր չէ, որ Դեր Զո­րը ող­բով եր­գեն: Էն­տեղ ըմ­բոս­տու­թյուն էլ կա, ո­րով­հետև ժա­մա­նակն ար­դեն ան­ցել է, պատ­մու­թյուն է դար­ձել, ի­սկ դու մինչև հի­մա կա­տա­ղած ես դրա վրա, մինչև հի­մա զայ­րա­ցած ես ու մինչև հի­մա ոտ­քերդ դո­փե­լով ես էդ մա­սին խո­սում: Ես էդ­պես ըն­կա­լե­ցի:

­Սի­րու­շո – Այդ այս­պես ա­սած ռիս­կային գոր­ծո­նը, ե­թե այդ­պես դի­տար­կենք, ամ­բողջ ալ­բո­մում կա, ո­րով­հետև կրո­նի մա­սին եմ եր­գում շատ ան­սո­վոր ռիթ­մե­րով:

Ար­տակ – Այդ ռիս­կե­րը գի­տակց­վա՞ծ են:

Սի­րու­շո – Ե­թե ե­րգ ես ստեղ­ծում ու իս­կա­պես ար­դար կեր­պով ես ստեղ­ծում, մտած­ված չէ, որ էս­պես ա­նեմ՝ ռիս­կային է, էն­պես ա­նեմ, որ ա­վե­լի շատ մարդ լսի: Չէ՛: Ան­կախ քեզ­նից է ստեղծ­վում, մի տե­սակ քեզ­նից վեր է: Դա ար­դար է, այն­քան ար­դար, որ մի տե­սակ քեզ­նից բխում է, ի­նք­նա­բե­րա­բար է ստաց­վում: Ին­տո­ւի­ցի­ա­նե­րիդ ես վս­տա­հում: Հա­վա­տում ես, որ չի կա­րող սուտ լի­նել կամ սխալ այն, ի­նչն էդ­քան ար­դար տե­ղից է գա­լիս:­

Ա­լի­սա – Ա­ռա­վել ևս զայ­րույթ ա­ռա­ջաց­նի:

­Սի­րու­շո – Հա­վա­տում ես բնազդ­նե­րիդ:­

Ա­լի­սա – Սա որ­պես կոն­ցեպ­տո­ւալ ի­նչ-որ բան է ստեղծ­ված, բայց հաս­կա­նա­լի է, որ եր­գերն ա­ռան­ձին-ա­ռան­ձին են գր­վել: Ի սկզ­բա­նե գա­ղա­փար ե­ղե՞լ է մի­ա­վո­րե­լու 301 թ. քրիս­տո­նե­ու­թյու­նը, ցե­ղաս­պա­նու­թյու­նը, ֆի­դա­յա­կան շար­ժու­մը: Մի տե­սակ՝ պատ­մու­թյու­նը ներ­կա­յաց­նե­լու ձև կա:

Սի­րու­շո – Այդ շր­ջա­նում ա­վե­լի շատ եր­գեր եմ ձայ­նագ­րել, բայց ձայ­նաս­կա­վա­ռակ ը­նդ­գրկ­վել են հենց այս եր­գե­րը: Ե­րբ ար­դեն պատ­րաստ էր, հաս­կա­ցանք, որ ամ­բող­ջո­վին այլ սկա­վա­ռակ է պատ­րաստ­վել: Ու հա­նե­ցի մյուս եր­գե­րը, ո­րոնք ա­վե­լի սի­րային է­ին, ա­վե­լի ժա­մա­նա­կա­կից է­ին, ա­վե­լի թեթև է­ին: Եվ սա ա­ռանձ­նա­ցավ: Այդ եր­գե­րը դեռ կան: Չգի­տեմ՝ կլս­վե՞ն, չե՞ն լս­վի, ի­նչ կլի­նի:­

Ա­լի­սա – Բայց էս­տեղ էլ ե­րգ կար, ո­րը շատ էր ա­ռանձ­նա­նում: Ռիթմնբ­լյու­զային ե­րգ կար:

­Սի­րու­շո – Դա ի­նչ-որ պա­հի, ի­նչ-որ քմա­հա­ճույ­քի պես մի բան էր: Ցան­կա­ցանք, որ էդ մեկն էդ­պես լի­նի: Էն­տեղ վո­կա­լային հատ­ված կա, որ նույն­պես հայ­կա­կան է: Այդ պատ­ճա­ռով ցան­կա­ցա, որ այդ եր­գը նույն­պես լի­նի: Ո­րով­հետև վո­կա­լի­զմը ա­մեն դեպ­քում հայ­կա­կան մո­տիվ­նե­րով է: Ու ե­րբ ու­զում է­ի հայ­կա­կա­նաց­նել, հաս­կա­ցա, որ մի քա­նի եր­գեր կան, ո­րոնք հայ­կա­կան թե­մայի մեջ է­ին: Սկ­սե­ցի մտա­ծել, թե ու­րիշ ին­չերն են, որ ցան­կա­ցել եմ ը­նդ­գր­կել այս ձայ­նաս­կա­վա­ռակ, ու­րիշ ին­չեր կան: Ու հա­վաք­վեց: Ոչ թե ցան­կա­ցել եմ ե­րգ՝ կրո­նի մա­սին կամ Սաս­նա ծռե­րի մա­սին, այլ շեշ­տը ե­ղել է ռիթ­մե­րի վրա: Ես ու­զում է­ի՝ մե­կը լի­ներ մի ռիթ­մի մեջ, մյու­սը՝ ու­րիշ: Ռիթ­մե­րի վրա է հա­վաք­վել՝ պարզ դհոլ­նե­րի ու կո­պալ­նե­րի: Ես դա շատ սի­րում եմ:

Ա­լի­սա – Բայց դա պուլս է:

­Սի­րու­շո – Ես միշտ սի­րել եմ ու հա­վա­քել եմ հայ­կա­կան տա­րա­տե­սակ ռիթ­մեր, այն, ի­նչ այ­սօր հն­չում է:

Ար­տակ – Սա կո­մեր­ցի­ո՞ն նա­խա­գիծ է:

­Սի­րու­շո – Ե­թե լսեք, այ­սինքն՝ հենց պարզ ա­կան­ջով, ար­դեն հաս­կա­նա­լի է լի­նում, որ պետք է կո­մեր­ցի­ոն չլի­նի: Բայց ի­նձ հա­մար էլ հե­տաքրք­րու­թյուն է ա­ռա­ջա­ցել դրա շուրջ՝ ոչ կո­մեր­ցի­ո­նը դարձ­նել կո­մեր­ցի­ոն:

Ա­լի­սա – Կա­րող եք օգ­տա­գոր­ծել որ­պես կո­մեր­ցի­ոն: Ես հի­շում եմ նաև, որ հինգ տա­րի ա­ռաջ այդ­պի­սի ալ­բոմ թո­ղար­կե­ցիք, չէ՞: Այդ ըն­թաց­քում Ձեր կյան­քում փո­փո­խու­թյու­ներ ե­ղան: Ե­րե­խա ծն­վեց:­

Ար­տակ – Ե­րե­խա­ներ:­

Ա­լի­սա – Ա­ռա­վել ևս: Ես սպա­սում է­ի ա­վե­լի շատ քնա­րա­կան, ա­վե­լի… Ե­թե նույ­նիսկ օ­րո­րո­ցային էլ չլի­նեն, ես սպա­սում է­ի կնոջ ան­հանգս­տու­թյու­նը բնու­թագ­րող ի­նչ-որ բան: Ու մեկ է­լ՝ ան­տար­բեր աշ­խարհ, պա­տե­րազմ:

Սի­րու­շո – Դե՛, դա էլ հենց կնոջ ան­հանգս­տու­թյունն է:­

Ար­տակ – Էս­պես կա­տա­ղա՞ծ:­

Ա­լի­սա – Չէ՛, սա ու­րիշ խոր­հուրդ ու­նի: «Ար­մա­տը» շատ հե­տաքր­քիր է: «Ար­մա­տը»: Հենց կար­դա­ցի այդ ա­նու­նը, ան­մի­ջա­պես մի ա­սո­ցի­ա­ցի­ա ա­ռա­ջա­ցավ: Մի եր­կու տա­րի ա­ռաջ Ա­ՄՆ-ո­ւմ շատ ու­ժեղ փո­թո­րիկ ե­ղավ, հա­ջորդ օ­րը ահ­ռե­լի մեծ քա­նա­կի ծա­ռեր է­ին ըն­կել փո­ղո­ցում, ու մարդ­կանց է­ին հա­նել դուրս, որ ճա­նա­պար­հը մաք­րեն: Ես եղ­բորս ա­սա­ցի, որ տոր­նա­դո չէր, մեզ մոտ էլ է այս­պես լի­նում, մի եր­կու թի­թեղ է թռ­չում: Ին­չո՞ւ էս­քան ծառ շուռ ե­կավ: Պարզ­վեց, որ այդ ծա­ռե­րը ար­մատ չու­նեն. հողն այն­քան խո­նավ է, այն­քան սնունդ կա մա­կե­րե­սին, որ նրանք այդ­պես են տա­րած­վում: Ի­րենք հո­ղի մեջ մտ­նե­լու կա­րիք չու­նեն: Հի­մա՝ էս «Ար­մա­տը»: Ը­նդ ո­րում դի­զայ­նը շատ լավն էր:

­Սի­րու­շո – Սա­քո Շա­հի­նյանն է դի­զայ­նե­րը:­

Ա­լի­սա – Գի­տեմ, որ մե­տալ ռո­քում օգ­տա­գործ­վել է, ու շատ հե­տաքր­քիր էր, որ Տ-ն խա­չով էր: Շատ սի­րուն էր, ո­րով­հետև քրիս­տո­նե­ու­թյան մա­սին է խոս­վում, մեր ար­մատ­նե­րը և՛ էս­տեղ են, և՛ քրիս­տո­նե­ու­թյան մեջ: Հար­ցը հենց դա է. մեր այ­սօր­վա պա­հանջ­նե­րով մենք պե՞տք է շա­րու­նա­կենք կապ­ված մնալ մեր պատ­մու­թյա­նը, մեր է­պո­սին: Ո­րով­հետև նաև շատ է­պի­կա­կան է ստաց­վել ալ­բո­մը: Էդ­պի­սի խն­դիր կա՞ր, այ­սինքն՝ հի­շե՛ք՝ ով եք դուք, որ­տե­ղից եք ե­կել: Էդ խն­դի­րը կա՞ր: Ես կհաս­կա­նայի, ե­թե ան­ցած տա­րի էս ալ­բո­մը դուրս գար:

­Սի­րու­շո – Կա, բայց էս­տեղ ոչ թե խն­դիրն է հի­շեց­նել, թե ով­քեր ե­նք մենք, այլ ով­քեր ե­նք մենք ե­ղել: Այ­սօր շա­տե­րը դա մո­ռա­նում են: Ես հա­վա­տում եմ հայի մի կեր­պա­րի, ո­րը այ­սօր քիչ է հան­դի­պում: Բայց ես մե­ծա­ցել ե­մ՝ այդ կեր­պարն ու­նե­նա­լով իմ ներ­սում, այդ ու­ժը, տղա­մարդ­կու­թյու­նը՝ և՛ կա­նանց, և՛ տղա­մարդ­կանց մեջ: Ար­դա­րու­թյու­նը, ա­զն­վու­թյու­նը: Այդ զգա­ցու­մը, որ ե­թե ի­նչ-որ մե­կի դու­ռը թա­կես, ո­ւղ­ղա­կի քեզ ներս կըն­դու­նեն և կհյու­րա­սի­րեն: Սրանք հատ­կա­նիշ­ներ են, ո­րոնք ի­նձ հպար­տու­թյուն են ներշն­չում, որ հայ եմ: Եր­ևի ցան­կու­թյու­նը դա է, որ հի­շեց­նեմ, որ դեռ կան այդ մար­դիկ և գնա­հա­տա­վում են: Ես գի­տեմ, որ աշ­խարհն ու­րիշ է, աշ­խար­հի պա­հան­ջներն ու­րիշ են, բայց կար­ծում եմ, որ ար­դա­րու­թյու­նը հաղ­թող է:

Ա­լի­սա Եվ այդ ար­մա­տը մե՞նք պետք է պահ­պա­նենք, ի­նչ­քան հնա­րա­վոր է խո՞­րը գցենք:

­Սի­րու­շո – Պահ­պա­նենք, բայց պահ­պա­նե­լով լավ ար­մա­տը պահ­պա­նենք: Ես միշտ ա­սում ե­մ՝ մեր մշա­կույ­թը շատ հա­րուստ է: Ես, իս­կա­պես, շատ ժա­մա­նակ եմ ան­ցկաց­նում ու­սում­նա­սի­րու­թյան վրա, ի­նձ դա հե­տաքր­քիր է թե­կուզ ի­նքս ի­նձ ա­վե­լի լավ ճա­նա­չե­լու հա­մար: Ու տես­նում եմ շատ ա­վե­լի հե­տաքր­քիր բա­ներ, ո­րոնք, ցա­վոք, այլ ազ­գերն ա­վե­լի լավ են ներ­կա­յաց­նում որ­պես հայ­կա­կան, քան մենք: Ու մենք ի­նք­ներս ե­նք հանձ­նում ու­րիշ­նե­րին: Ու էն, ին­չը շատ մերն է, ա­սում ե­նք՝ ին­չո՞ւ եք ու­րի­շից վերց­րել: Մինչ­դեռ մերն է, մենք էլ ե­նք ա­րել: Հա­գուս­տի դե­տալ­ներ կա­րող են լի­նել, ե­րաժշ­տու­թյան մեջ կա­րող է լի­նել: Մենք վերց­նում ե­նք ու­րի­շի վա­տը և մեր լա­վը թող­նում ե­նք չգի­տեմ որ­տեղ:­

Ար­տակ – Ին­չո՞վ էր պայ­մա­նա­վոր­ված Սա­քո Շա­հի­նյա­նի ը­նտ­րու­թյու­նը, ո­րը պատ­րաս­տել է ալ­բո­մի շա­պի­կը:

­Սի­րու­շո – Միշտ ցան­կա­ցել եմ իր հետ աշ­խա­տել: Միշտ հե­տաքր­քիր մտ­քեր ու­նի, Սփյուռ­քում էլ ու­նենք շատ տա­ղան­դա­վոր մար­դիկ, ո­րոնց չենք ճա­նա­չում:

Ար­տակ – Վա­ղո՞ւց եք ճա­նա­չում Սա­քոյին:

­Սի­րու­շո – Շատ փոքր տա­րի­քից: Մոտ ըն­կեր­ներ ե­նք, լավ բա­րե­կամ­ներ, նույ­նիսկ ըն­տա­նիք­նե­րով: Բայց չի հա­ջող­վել աշ­խա­տել մի­ա­սին: Նա պոս­տեր­ներ էր ա­նում SOAD-ի հա­մար: Ես գա­ղա­փար­ներ ու­նե­ի, նրան ա­սա­ցի, և մի­ա­սին կա­րո­ղա­ցանք ի­նչ-որ բան ստա­նալ: Ի­նձ դուր էր ե­կել Մա­րա­շի ա­սեղ­նա­գոր­ծու­թյու­նը, դուր էր ե­կել այդ ամ­բողջ աշ­խա­տան­քը, և ու­զում է­ի, որ վրան նախ­շեր կամ հի­շեց­նող դե­տալ­ներ լի­նե­ին Մա­րա­շի ա­սեղ­նա­գոր­ծու­թյու­նից: Ա­սա­ցի, որ ու­զում ե­մ՝ լի­նի գլ­խա­զար­դի մի հատ­ված, բայց շատ մո­դեռն, ժա­մա­նա­կա­կից, գրա­ֆի­կա­կան լու­ծու­մով: Իմ եր­գերն էլ ի­նչ­քան էլ ժա­մա­նա­կա­կից են, բայց ո­գով հայ­կա­կան են, այ­սօր­վա ե­րի­տա­սար­դի եր­գած հայ­կա­կանն է: Ու ես ի­նքս էլ այդ խառ­նուրդն եմ: Ու­զում է­ի, որ դա լի­ներ շա­պի­կին: Բայց կա­րող ես մտ­քերդ շատ մարդ­կանց ա­սել և չկա­րո­ղա­նալ ի­րա­գոր­ծել: Այն, ի­նչ նա ա­րեց, շատ նոր էր, շատ հայ­կա­կան: Ի­նձ ա­մեն դեպ­քում հե­տաքր­քիր է ու դրա­կան զգա­ցում է ա­ռա­ջաց­նում: Ե­րբ ա­ռա­ջին ան­գամ տե­սա, ե­րկմ­տե­ցի: Բայց ժա­մա­նա­կի ըն­թաց­քում հաս­կա­ցա, որ ա­մեն նայե­լովս դրա­կան է­մո­ցի­ա եմ ստա­նում:­

Ա­լի­սա – Ե­րաժշ­տու­թյան մա­սին էլ մի փոքր խո­սենք: Շատ հե­տաքր­քիր է, որ իս­կա­պես մի­ա­վոր­ված են ծանր ռոքն ու դա­սա­կա­նը: Սիմ­ֆո­ռո­քը նույ­նիսկ ու հայ­կա­կա­նը, բալ­լա­դայի­նը ու հայ­կա­կա­նը: Դա մի­տում­նա­վո՞ր է ար­ված, թե՞ ստաց­վել է, ո­րով­հետև, ի վեր­ջո, աշ­խար­հը մի հատ է դար­ձել, ու տար­բե­րու­թյունն ա­ռանձ­նա­պես չի զգաց­վում: Շատ բազ­մա­զան էր. ա­սենք՝ լավ ծանր ռոք ես լսում, հե­տո՝ սիմ­ֆո­նիկ:

­Սի­րու­շո – Բազ­մա­զան է, ո­րով­հետև ի­նքս այդ­պի­սին եմ: Ի­նչ­պի­սին ես եմ, այն­պի­սին էլ իմ ե­րաժշ­տու­թյունն է: Այ­սօր­վա ե­րի­տա­սարդ­նե­րը որ խոր­հուրդ են հարց­նում, ա­սում ե­մ՝ շատ զգո՛ւյշ մո­տե­ցեք այն ա­մե­նին, ին­չով ձեզ շր­ջա­պա­տում եք: Այն ա­մե­նին, ին­չը ձեզ դարձ­նում է այն, ի­նչ կաք: Ե­թե ամ­բողջ օ­րը դի­տում եք սե­րի­ալ­ներ, մի՛ ա­կն­կա­լեք, որ հե­տո ի­նչ-որ փայ­լուն բա­ներ եք ստեղ­ծե­լու: Շատ կար­ևոր է, թե դու ի­նչ ես տես­նում: Ու պետք չէ, որ ապ­րես ու­րիշ տեղ: Չէ՛, ես, այս­տեղ ապ­րե­լով, ը­նտ­րում եմ այն, թե ի­նչ եմ տես­նում, ի­նչ եմ լսում: Փառք Ա­ստ­ծո, այ­սօր ին­տեր­նետն էլ մեծ հնա­րա­վո­րու­թյուն­ներ է տա­լիս, և ստիպ­ված չես ամ­բողջ օ­րը գամ­ված լի­նել հե­ռուս­տա­ցույ­ցի ա­ռաջ: Ես շատ ու­շա­դիր եմ դրան մո­տե­նում, եր­ևի մի քիչ էլ ծայ­րա­հեղ ու­շա­դիր, թե ի­նչ եմ լսում, ի­նչ եմ տես­նում:

Ա­լի­սա – Վե­րա­դառ­նանք գոր­ծի­քա­վոր­մա­նը: Դուք ա­սե՞լ եք, որ ցան­կա­նում եք՝ այ­սինչ տե­ղում ֆլեյ­տա լի­նի, այս­տեղ՝ քա­նոն: Թե՞ դա գոր­ծի­քա­վո­րո­ղի կամքն է: Շատ հե­տաքր­քիր գործ է ար­ված: Ո­նց որ մեկն այս­տեղ է, մե­կը՝ այն­տեղ, բայց դու մեջ­տե­ղում ես:

Սի­րու­շո – Ամ­բողջ ձայ­նաս­կա­վա­ռա­կի պրո­դյու­սե­րը, ե­թե կա­րե­լի է այդ­պես ա­սել, ես եմ: Ա­ռա­ջին վայր­կյա­նից մինչև վեր­ջին վայր­կյան: Դա դժ­վար աշ­խա­տանք է, բայց ե­թե էդ­պես չլի­նի, քո­նը չի լի­նի: Փոր­ձել եմ ա­նել ա­մեն ի­նչ, որ ի­մը լի­նի: Դրա հա­մար մաս­նակ­ցում եմ ա­մեն ին­չին:

Ա­լի­սա – Մի­տում­նա­վո՞ր եք «Պ­ռե գո­մե­շով» ա­վար­տում, այ­սինքն՝ իս­կա­պե՞ս ալ­բոմն ա­վարտ­վում է այդ եր­գով:

­Սի­րու­շո – «Պ­ռե գո­մե­շի» ռե­միք­սով է ա­վարտ­վում: Նոր տար­բե­րակն է, ը­նդ ո­րում եր­ևի 100-ից ա­վե­լի տար­բե­րակ­ներ ե­նք լսել, և ը­նտր­վեց այն մար­դու­նը, ո­րն ա­րել էր հենց օ­րի­գի­նալ «Պ­ռե գո­մե­շը»:

Ա­լի­սա – Դա ի­նչ-որ սիմ­վո­լի­կա՞ է, այ­սինքն՝ հո­ղին ա­մուր կառ­չած մնա՞­լը:

­Սի­րու­շո – Չէ՛, էդ­տեղ որ­ևէ խե­լա­միտ բա­ցատ­րու­թյուն չեմ տա­լու, ո­ւղ­ղա­կի սկա­վա­ռակ­նե­րը ռե­միքս­նե­րով են ա­վարտ­վում:

Ար­տակ – «Պ­ռե գո­մե­շից» հե­տո ու­նե­ցել եք եր­գեր, բայց չեք ու­նե­ցել մեծ հի­թեր: Այս ալ­բո­մը կդառ­նա՞ հիթ:

Սի­րու­շո – Ես հի­շե­ցի, որ ճիշտ այդ «Պ­ռե գո­մե­շի» ժա­մա­նակ, ե­րբ կային տար­բեր կար­ծիք­ներ, թե որ­քա­նով է սա հիթ, ես ո­րո­շե­ցի վս­տա­հել իմ ին­տո­ւի­ցի­ային, ո­րն օգ­նեց մարդ­կանց կաս­կա­ծամ­տու­թյան գե­րի չդառ­նալ: Ու այն­պես ստաց­վեց, որ այ­սօր ի­նձ էլ նույ­նիսկ ա­սում են, որ սա լավ ե­րգ էր, բայց «Պ­ռե գո­մեշն» ու­րիշ էր: Բայց մո­ռա­ցել են, որ մի ո­րոշ ժա­մա­նակ ա­ռաջ ա­սում է­ին, թե պե՞տք է, որ հայ­կա­կան եր­գար­վես­տում էս եր­գը հն­չի: Ես չգի­տեմ՝ այս ալ­բո­մը հիթ կդառ­նա՞, թե՞ ոչ: Ե­րգ գրե­լիս հիթ դառ­նա­լու մա­սին չեմ մտա­ծում:­

Ար­տակ – Բայց դա չի կա­րող Ձեզ չան­հանգս­տաց­նել:

­Սի­րո­շո – Չէ՛, չի ան­հանգս­տաց­նում: Ե­թե լի­նի, հա­ճե­լի կլի­նի, բայց չի ան­հանգս­տաց­նում: Ան­հանգս­տաց­նե­լը մի քիչ մեծ բառ է: Ես չեմ ու­զում՝ ի­նձ բո­լո­րը սի­րեն, բո­լո­րը լսեն, ու շատ մար­դիկ կան, ո­րոնց դուր գալ չեմ ուզում: Դա ա­վե­լի քան նոր­մալ է:

Ար­տակ – Ին­չո՞ւ: Դուք պո­պու­լյար ե­րգ­չու­հի եք, շոու բիզ­նե­սի ա­ստղ, հետ­ևա­բար պետք է ժա­մա­նակ առ ժա­մա­նակ բա­վա­րա­րեք զանգ­ված­նե­րին:

Սի­րու­շո – Ես աշ­խա­տում եմ այս սկզ­բուն­քով. կս­տաց­վի՝ կս­տաց­վի, չի ստաց­վի՝ չի ստաց­վի: Չեմ պատ­րաստ վում հա­նուն դրա ի­նչ-որ բան ա­նել: Ես ա­նում եմ այն, ի­նչ զգում եմ: Չեմ ա­րել ու չեմ ա­նե­լու մի բան, ո­րը զուտ ա­վե­լի զանգ­վա­ծային լի­նե­լու հա­մար լի­նի: Այ­սօր այդ­պի­սի քայ­լեր ար­վում են, և դա հա­ճախ ար­դա­րաց­վում է հենց այդ պատ­ճա­ռով, ես դա հաս­կա­նում եմ: Դա ի­նձ հա­մար ըն­դու­նե­լի չէ:­

Ար­տակ – Հե­ռուս­տալ­րագ­րու­թյան մեջ կա էս­պի­սի մի կա­նոն: Ե­րբ «Արմ­նյու­զի» ղե­կա­վարն է­ի, մենք գի­տե­ինք, որ սեքս, օ­րեն­քով գո­ղեր և սպա­նու­թյուն դնե­լը ռեյ­տինգ էր բե­րե­լու: Նույ­նիսկ պետք չէր քն­նար­կել: Մա­թե­մա­տի­կա­կան ճշգր­տու­թյամբ է գոր­ծում: Ես վս­տահ եմ, որ Դուք գի­տեք՝ ի­նչ եր­գել, որ­պես­զի այն եր­կու րո­պե­ում դառ­նա ռես­տո­րա­նային հիթ: Եվ, ի տար­բե­րու­թյուն մյուս­նե­րի, Դուք ու­նեք դա ա­վե­լի ո­րա­կյալ կա­տա­րե­լու և ա­վե­լի ճիշտ թի­րա­խին խփե­լու ռե­սուրս: Ին­չո՞ւ չեք ա­նում:

Սի­րու­շո – Շատ լավ ա­սա­ցիք. եր­կու րո­պե­ում՝ հիթ: Ա­վե­լի լավ է՝ տա­սը րո­պե­ում դառ­նա, բայց թող դառ­նա և լի­նի գու­ցե ա­վե­լի մնա­յուն, քան ե­թե ես ի­նքս ի­նձ դեմ գնամ: Յու­րա­քան­չյուրս ու­նենք սկզ­բունք­ներ: Ի­նձ հա­մար կան ե­րաժշ­տու­թյան տե­սակ­ներ, ո­րոնք կա­տա­րելն իմ սկզ­բունք­նե­րին դեմ է: Այդ ե­ղա­նա­կով կա­րե­լի է ա­մեն ի­նչ ար­դա­րաց­նել:

Ար­տակ – Ձեր կո­լե­գա­նե­րը բա­ցատ­րում են շատ պարզ. որ­պես­զի ապ­րեն: Որ­պես­զի ի­րենց հրա­վի­րեն հա­սա­նիք­նե­րի, որ­պես­զի եր­գեն և փող վաս­տա­կեն:

Սի­րու­շո – Ես իմ փոր­ձով դրա ա­պա­ցույցն եմ: Կա­րե­լի է չս­տեղ­ծել նման ե­րաժշ­տու­թյուն և գու­մար վաս­տա­կել: Ես դա ա­նում եմ:­

Ար­տակ – Բայց դրա հետ ա­նում եք դո­ւետ Հա­րութ Փամ­բուկ­չյա­նի հետ:

­Սի­րու­շոՓոքր տա­րի­քից սի­րում եմ Հա­րութ Փամ­բուկ­չյա­նին: Եր­կու տա­րի ան­ցկաց­րել եմ Կա­նա­դա­յում, շատ եմ ե­ղել Սփյուռ­քում հա­մերգ­նե­րով: Այն եր­գե­րը, ո­րոնք այդ­քան հայե­րի մի­ա­վո­րել են, մեծ նշա­նա­կու­թյուն են ու­նե­ցել իմ ձևա­վոր­ման գոր­ծում: Կապ չու­նի, թե այս­տեղ ի­նչ­պես են ըն­կա­լում:­

Ար­տակ – Հարցս. ին­չո՞ւ ո­րո­շե­ցիք:

Սի­րու­շո – Ո­րով­հետև նա իր մեծ ա­վանդն ու­նի հայ­կա­կան եր­գար­վես­տում: Գի­տե՞ք ի­նչ տե­սա­կի ա­վանդ: Դա ու­րիշ մի բան է, ա­սո­ցի­աց­վում է լավ պա­հե­րի հետ, տխուր պա­հե­րի հետ: Նա մար­դու կյան­քի մեջ է մտել իր եր­գե­րով, ոչ թե հայ­կա­կան մշա­կույ­թը ներ­կա­յաց­նե­լով: Չէ՛, դրանք տար­բեր են, ա­մեն մե­կը եր­ևի իր մի­սի­ան ու­նի այս ո­լոր­տում: Ի­րե­նը մարդ­կանց կյան­քի ճիշտ պա­հին ըն­կեր լի­նելն էր:

Ար­տակ – Ի­՞ն­չով եք բա­ցատ­րում ռա­բի­սի պո­պու­լյա­րու­թյու­նը: Ին­չո՞վ եք դա բա­ցատ­րում որ­պես երա­ժիշտ: Հարց­նում եմ մի մար­դու, ո­րը դա տա­րա­ծող­նե­րից է: Ձեր մեղ­քե­րի մեջ է նաև մաս­նակ­ցու­թյու­նը մի ռա­բիս հե­ռուս­տաա­լի­քի տո­նա­կան հա­մեր­գին: Ամ­բողջ քա­ղա­քը դա էր լսում, և Դուք մեղ­սա­կից եք:

­Սի­րու­շո – Ի­նձ թվում է՝ այդ հա­ղոր­դումն իմ շուրջ էլ կա­ռուց­վեց: Էդ ժա­մա­նակ 16 թե 17 տա­րե­կան է­ի: Հու­մո­րային հա­ղոր­դում էր: Այն ժա­մա­նակ այդ հա­ղոր­դում­նե­րը հու­մո­րային է­ին կոչ­վում: Շոու բիզ­նես չէր, այլ հու­մո­րային էր: Ի­սկ այ­սօր մար­դիկ դա լր­ջո­րեն են ըն­դու­նում: Հյու­րա­խա­ղե­րի ժա­մա­նակ մենք եր­գիչ­նե­րով զվար­ճաց­նում է­ինք, կա­րո­ղա­նում է­ինք եր­գել, ես կա­րո­ղա­նում է­ի եր­գել դրանք: Հե­տո դա վե­րած­վեց մի հու­մո­րային հա­ղորդ­ման, ո­րը կազ­մա­կեր­պել է­ին КВН-ի տղա­նե­րը:

Ար­տակ – Դե՛, КВН-ի տղա­նե­րը փոր­ձե­ցին «­Մեր բա­կով» ծաղ­րել ռա­բիս­նե­րին, բայց «Ես լա՜վ տղա եմ»-ը դար­ձավ սո­ցի­ա­լա­կան վար­քա­գիծ:

­Սի­րու­շո – Այդ հար­ցերն ի­մը չեն, և ես ը­նդ­հան­րա­պես չգի­տեմ՝ ռա­բիսն ի­րա­կա­նում ո­րն է: Ո­րն է ռա­բիս, ո­րը ռա­բիս չէ: Եր­ևի կա ա­նո­րակ ե­րաժշ­տու­թյուն և ո­րա­կյալ ե­րաժշ­տու­թյուն:

Ա­լի­սա – Հա­ջորդ քայ­լը ի­՞նչ է:

­Սի­րու­շո – Դա ի­նձ հա­մար ա­վե­լի կար­ևոր է: Հե­տոն: Ա՛յ, հի­մա ա­վե­լի ան­համ­բեր սպա­սում եմ այդ հե­տոյին: Ես ի­նքս չգի­տեմ, թե ի­նչ­պես է հն­չե­լու: Գլ­խումս ամ­բող­ջը կա, ո­ւղ­ղա­կի դա պետք է վե­րա­ծել նո­տա­նե­րի, պատ­կեր­նե­րի: Ես ի­նքս ան­համ­բեր եմ, թե ե­րբ եմ լսե­լու այն, ի­նչ իմ գլ­խում կա:

Ար­տակ – Իմ տղան և աղ­ջի­կը քնում են «­Մութն ըն­կել է, ո­ւշ է ար­դեն» եր­գի տակ՝ Ձեր կա­տա­րու­մով: Ձե՞ր ե­րե­խա­ներն ի­նչ եր­գի տակ են քնում:

Սի­րու­շո – Տա­րօ­րի­նակ է, բայց իմ ե­րե­խա­նե­րը չեն քնում որ­ևէ եր­գի տակ: Փոր­ձել եմ այն­պես ա­նել, որ ի­րենք ի­րենց քնեն:­

Ար­տակ – Կեն­դա­նի կա­տար­մամբ են եր­ևի քնում:

­Սի­րու­շո – Հենց դա է. միշտ կա­տա­կում են, որ տա­նը եր­ևի եր­գող չկա, որ եր­գի տակ չեն քնում: Բայց ես ո­ւղ­ղա­կի փոր­ձել եմ սո­վո­րեց­նել, որ ա­ռանց որ­ևէ ե­րգ-ե­րաժշ­տու­թյան քնեն: Շատ պարզ պա­տաս­խան:

Ար­տակ – Ձեր ե­րե­խա­նե­րը ե­րաժշ­տա­կան լսո­ղու­թյուն ու­նե՞ն: Ստու­գե՞լ եք, թե՞ դեռ շուտ է:

­Սի­րու­շո – Փոքրս 5 ամ­սա­կան է, չգի­տեմ, մեծս՝ ո­՛չ: Եր­գե­լու, կա­տա­րե­լու ա­ռու­մով՝ ո­՛չ: Չգի­տեմ՝ հե­տո ի­նչ կլի­նի:

Ար­տակ – Ը­նդ­հան­րա­պես մայ­րե­րի ու դուստ­րե­րի հա­րա­բե­րու­թյուն­ներն այլ ո­րակ են ստա­նում, ե­րբ դուստ­րը մայր է դառ­նում: Ձեր և Ձեր մայ­րի­կի հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րը փոխ­վե՞լ են: Ա­սում են, որ սկ­սում են ա­վե­լի մտե­րիմ լի­նել, մի փոքր այլ աշ­խար­հըն­կալ­մամբ:

Սի­րու­շո – Չեմ նկա­տել: Մորս միշտ գնա­հա­տել եմ, ո­րով­հետև նր­բազ­գաց ե­րե­խա եմ ե­ղել և կա­րո­ղա­ցել եմ տես­նել մորս աշ­խա­տան­քը, այն, թե նա ի­նչ­պես է կա­րո­ղա­ցել լի­նել սի­րե­լի և պա­հանջ­ված ե­րգ­չու­հի, աշ­խա­տել է շատ, բայց միև­նույն ժա­մա­նակ ես չեմ զգա­ցել նրա բա­ցա­կա­յու­թյու­նը: Նա միշտ ե­ղել է, կա­րո­ղա­ցել է նաև շա­տե­րի մա­սին հոգ տա­նել: Եվ դա միշտ եմ գնա­հա­տել և ի­նքս էլ ու­զել եմ լի­նել այդ­պի­սի մարդ:

Ար­տակ – Կա՞ մի բան, որ ա­րել են Ձեր ծնող­նե­րը, և Դուք ո­րո­շել եք դա չա­նել Ձեր ե­րե­խա­նե­րի նկատ­մամբ:

Սի­րու­շո – Կան, բայց կեն­ցա­ղային հար­ցեր են:­

Ար­տակ – Այ­սինքն՝ չպար­տադ­րել ու­տել, չբ­ղա­վել… Ա­սե՞լ ե­ք՝ մա՛մ, ի­նձ էս­պես եք դաս­տի­ա­րա­կել, բայց ես այլ եմ դաս­տի­ա­րա­կում:

­Սի­րու­շո – Կան, բնա­կա­նա­բար, կան: Դա ա­վե­լի ե­րե­խայի ի­նք­նու­րույ­նու­թյան հետ է կապ­ված: Թեև իմ ծնող­ներն էլ ի­նձ ի­նք­նու­րույն են մե­ծաց­րել: Շատ փոքր տա­րի­քում մե­նակ գնա­ցել եմ հյու­րա­խա­ղե­րի, շատ մեծ պա­տաս­խա­նատ­վու­թյուն են վրաս դրել: Հայրս այն­պես է ա­րել, որ ես չզ­գամ, որ ե­թե աղ­ջիկ եմ, ու­րեմն գու­ցե չկա­րո­ղա­նամ դա ա­նել:

Ար­տակ – Հա­նուն ար­դա­րու­թյան պետք է ա­սել, որ շոու բիզ­նե­սում Դուք բո­լո­րի «­պու­ճուրն է­իք», Ձեզ սի­րում է­ին, փոր­ձում է­ին ու­շա­դիր լի­նել Ձեր հան­դեպ: Ձեզ չեն թո­ղել բախ­տի քմա­հա­ճույ­քին: Ես հի­շում եմ, թե ի­նչ­պես մի ան­գամ օ­դա­կա­յա­նում Վար­դու­հի Վար­դա­նյա­նը ան­ձնագ­րայի­նի մոտ Ձեզ հա­մար կռիվ էր տա­լիս, աղ­մուկ էր բարձ­րա­ցրել, Ձեզ գր­կած տա­նում էր:

­Սի­րու­շո – Չեմ հի­շում, բայց հնա­րա­վոր է: Մինչև հի­մա ի­րենց այդ վար­քը չի փոխ­վել, ի­մն է­լ՝ ի­րենց հան­դեպ: Ի­րենց հո­գա­տա­րու­թյու­նը, իմ հար­գանքն ու փո­խա­դարձ հո­գա­տա­րու­թյու­նը կա ու միշտ էլ կլի­նի: Այն­պես է ստաց­վել, որ ես այդ սերն­դի մեջ բո­լո­րից փոքր եմ: Ու չգի­տեմ՝ ես ո­՛ր սերն­դի մեջ եմ, ո­՛ր սերըն­դից եմ հա­մար­վում: Իմ հա­սա­կա­կից­նե­րը բո­լո­րո­վին այլ սե­րունդ են:

Ար­տակ – Ես այ­սօր մի քա­նի հո­գու հարց­րի. գի­տե՞ք՝ Սի­րու­շոն քա­նի տա­րե­կան է: Ոչ ոք չա­սաց Ձեր ճշգ­րիտ տա­րի­քը:

Սի­րու­շո – Ի­՞նչ ա­սա­ցին:­

Ար­տակ – Դե՛, Ձեզ հա­մա­րում են ա­վե­լի մեծ: Շու­շան Պետ­րո­սյա­նի, Վար­դու­հու, Ա­նդ­րե­ի սերն­դա­կի­ցը: Դուք չեք ըն­կալ­վում որ­պես նոր սե­րունդ:

Սի­րու­շո – Բայց նոր սերն­դի մեջ ի­նձ­նից մեծ մար­դիկ կան:­

Ար­տակ – Ե­րբ շուտ ես սկ­սում, մտա­վա­խու­թյուն կա, որ շուտ էլ կա­վար­տես: Այդ­պե՞ս է:

Սի­րու­շո – Չէ՛, ես այդ մտա­հո­գու­թյու­նը չու­նեմ: Հիթ ու­նե­նա­լու, ի­նչ-որ մր­ցակ­ցու­թյան մեջ մնա­լու հար­ցում մտա­հոգ չեմ: Բնա­վո­րու­թյամբ էդ­պի­սին չեմ: Լավ է, որ սպոր­տում չեմ: Ե­րբ խո­սում եմ մար­զիկ ըն­կեր­նե­րիս հետ, ը­նդ­հա­նուր շատ բա­ներ ու­նենք, բայց ես սպոր­տի մեջ չեմ կա­րող լի­նել զուտ մր­ցակ­ցու­թյան չձգ­տե­լու պատ­ճա­ռով: Ի­նձ վրա հա­կա­ռակ է­ֆեկտն է ու­նե­նում: Հե­րիք է՝ ի­նձ դնեք մր­ցակ­ցու­թյան մեջ, և ես ի­նձ չեմ ար­դա­րաց­նի: Ես ի­նտ­րո­վերտ եմ, ես ի­նքս իմ մեջ պի­տի փակ­վեմ, ստեղ­ծա­գոր­ծեմ, ա­նեմ գործս ու շատ վա­խով էլ հանձ­նեմ հան­դի­սա­տե­սին: Հաս­կա­նում եմ, որ հի­մա այն­քա՜ն հեշտ է դար­ձել ե­րաժշ­տու­թյուն ստեղ­ծե­լը՝ դրա հետ ա­ռանձ­նա­պես կապ­վա­ծու­թյուն էլ չու­նե­նա­լով: Ստեղ­ծում են ի­նչ-որ բան, ո­րի վրա աշ­խա­տանք էլ չի կա­տար­ված նոր­մալ, դնում ին­տեր­նետ, հե­տո ո­րոշ մար­դիկ կար­ծիք­ներ են գրում, բայց այլ բան է այն, ին­չը ստեղ­ծում ե­նք մենք ու մեր թի­մը: Սկս­վում է մի հար­վա­ծային գոր­ծի­քից, մի­ա­նում է մյու­սը, հե­տո՝ մյու­սը, ո­րից հե­տո՝ գա­ղա­փա­րը, աշ­խար­հա­յաց­քը, է­մո­ցի­ա­նե­րը: Ա՛յ, ե­րբ էդ ա­մեն ին­չը դնում ես մի բա­նի մեջ, ճն­շումս սկ­սում է տա­տան­վել, ե­րբ վեր­ջաց­նում եմ եր­գը: Տար­վում եմ այ­ն աս­տի­ճան, որ սկ­սում եմ ան­հանգս­տա­նալ: Ամ­բող­ջո­վին այլ պրո­ցես է, տար­բեր է: Դրա­նից հե­տո, ե­րբ հանձ­նում ես աշ­խա­տանքդ, շատ ա­վե­լի զգույշ ես, շատ ա­վե­լի խո­ցե­լի ես լի­նում: Ու իս­կա­պես գնա­հա­տում ու շնոր­հա­կալ ես լի­նում, ե­րբ դրական, բայց տե­ղին կար­ծիք են հայտ­նում: Այ­սօր 14 տա­րե­կանն էլ կա­րող է մի որ­ևէ տեղ մի բա­ցա­սա­կան կար­ծիք գրել: Թեր­թերն էլ կտա­րա­ծեն, որ­պես թե մե­կը մի կար­ծիք հայտ­նեց: Բայց դա կա­րող է քո ամ­բողջ աշ­խա­տան­քը ստ­վե­րել: Ա՛յ, էդ ա­նար­դա­րու­թյու­նը կա: Դրա հա­մար փոր­ձում ես ա­նել քո­նը ու հու­սալ, որ կգտն­վի քո­նը և ճիշտ կգ­նա­հա­տի: Դրա հա­մար էլ չեմ ու­զում բո­լո­րին գո­հաց­նել:

Ար­տակ – Ին­չո՞ւ ալ­բո­մը չս­տեղ­ծե­ցիք մի­ջազ­գային: Կար մի ժա­մա­նակ, ե­րբ ստեղ­ծում է­իք մի­ջազ­գային դո­ւետ­ներ, բա­վա­կա­նա­չափ հա­ջող ու նաև ան­գլա­լե­զու եր­գեր, ո­րոնք մր­ցու­նակ է­ին մի­ջազ­գային շու­կա­նե­րում: Ա­վե­լի տրա­մա­բա­նա­կան կլի­ներ հենց այդ գի­ծը շա­րու­նա­կե­լը: Մինչ­դեռ Փա­րի­զով, Լոն­դո­նով, Լոս Ան­ջե­լե­սով ե­կաք Եր­ևան:

Սի­րու­շո – Ի­րա­կա­նում հի­մա դա զու­գա­հեռ ար­վում է: Կան եր­գեր, որ դեռ լույս չեն տե­սել, բայց ա­վե­լի մեծ շու­կայի հա­մար են: Եր­ևի ա­վե­լի խե­լա­ցի կլի­ներ ա­նել հենց այդ­պի­սի ծրա­գիր, բայց չկա­րո­ղա­ցա ի­նձ զս­պել և ա­րե­ցի սա: Սա ի­նձ ա­վե­լի էր հու­զում:­

Ար­տակ – Ե­թե հաշ­վի առ­նենք, որ հղի ժա­մա­նակ եք ստեղ­ծա­գոր­ծել… Ա­սում են, որ հղի ժա­մա­նակ կա­նայք ա­վե­լի զգա­յուն են լի­նում:

Սի­րու­շո – Դե՛, զգա­յու­նու­թյունս հենց այդ կերպ էլ ար­տա­հայտ­վեց: Ոչ թե ա­վե­լի օ­րո­րո­ցային և փա­փուկ, այլ ա­վե­լի պաշտ­պա­նո­ղա­կան:

Ար­տակ – Դուք ա­վե­լի շատ եր­ևա­նյան աղ­ջիկ եք: Մենք գի­տենք՝ ով­քեր են Ձեր ծնող­նե­րը, պա­պե­րը որ­տե­ղից են ե­կել: Մե­ծա­ցել եք բո­լո­րիս աչ­քի ա­ռջև: Բո­լո­րը միշտ հա­մոզ­ված են ե­ղել, որ Դուք միշտ Եր­ևա­նում եք լի­նե­լու: Ին­չո՞ւ ո­րո­շե­ցիք ծնն­դա­բե­րել Ա­ՄՆ-ո­ւմ:

­Սի­րու­շո – Կար­ծում եք, որ բո­լո­րը հա­մոզ­վա՞ծ են: Կան մար­դիկ, ով­քեր նույ­նիսկ հա­մոզ­ված են, որ ես այս­տեղ չեմ ապ­րում: Չէ­ի ու­զում այդ շր­ջա­նում ու­շադ­րու­թյան կենտ­րո­նում լի­նել: Դա մի շր­ջան է, ե­րբ չես կա­րող ու­շադ­րու­թյան կենտ­րո­նում չլի­նել: Այդ է պատ­ճա­ռը, որ ե­րկ­րորդ ե­րե­խաս էլ ծն­վեց Ֆրան­սի­ա­յում: Այս­տեղ ո­՛չ Ա­մե­րի­կան է հար­ցը, ո­՛չ էլ Ֆրան­սի­ան: Ա­մե­րի­կա­յում ես եր­կար ժա­մա­նակ եմ ան­ցկաց­րել, ու­նեմ շատ ըն­կեր­ներ, ըն­տա­նիք, շատ հա­րա­զատ­ներ: Ի­նձ հա­մար հա­րա­զատ մի վայր է:­

Ար­տակ – Հի­մա մո­տե­նում է գլ­խա­վոր ի­րա­դար­ձու­թյու­նը: Դուք մտ­նում եք 30-ի մեջ հուն­վա­րի 7-ին:

Սի­րու­շո – Դա կար­ևո՞ր ի­րա­դար­ձու­թյուն է:­

Ար­տակ – Շա­տե­րի հա­մար դա, իս­կա­պես, մեծ ի­րա­դար­ձու­թյուն է: «Friends» սե­րի­ա­լում, ե­րբ Ջոո­ւին դառ­նում է 30 տա­րե­կան, ա­սում է. «Why, God, why?»:

­Սի­րու­շո – Փաս­տո­րեն Դուք էլ եք «Friends»-ի սի­րա­հար:­

Ար­տակ – Այո՛: Դուք գո՞հ եք այն կյան­քից, ո­րով ապ­րում եք: Գո՞հ եք ան­ցնող 30 տա­րի­նե­րից:

Սի­րու­շո – Եր­բեմն ետ եմ նա­յում ու պար­զում, որ շատ բա­ներ եմ հասց­րել ա­նել: Ի­նձ թվում է, որ մի քա­նի կյանք եմ ապ­րել : Ու ի­նչ­պե՞ս եմ հասց­րել այդ­քա­նը ա­նել: Բայց զգա­ցում կա, որ ես կա­րող է­ի 10 ան­գամ ա­վե­լին ա­նել: Տա­սը չէ, 100: Եր­ևի այդ զգա­ցու­մը բո­լորն ու­նեն: 30 տա­րի­նե­րի ըն­թաց­քում էն­պի­սի բա­ներ եմ ա­րել, որ չեմ հի­շում: Հի­շո­ղու­թյունս էլ վատ է, սկ­սել եմ ա­վե­լի շատ բա­ներ մո­ռա­նալ, ո­րով­հետև շատ լի էր կյանքս և դեռ է՛: Ո­րով­հետև շատ վա­ղուց է սկս­վել:

Ար­տակ – Ի­՞նչ եք ա­նե­լու ա­ռա­ջի­կա 30 տա­րում:

­Սի­րու­շո – Ո­նց որ աշ­խա­տան­քի հար­ցազ­րույց լի­նի. «Որ­տե՞ղ ես քեզ պատ­կե­րաց­նում 30 տա­րի հե­տո»: Ու­զում եմ ստա­նալ ամ­բող­ջո­վին նոր հն­չո­ղու­թյուն, նոր ո­րակ, դրանց կա­ռուց­ման վրա եմ աշ­խա­տում: Փոր­ձում եմ դա ա­նել ու դեռ փնտ­րում եմ, ա­նընդ­հատ փնտ­րե­լու եմ եր­ևի, ո­րով­հետև ա­նընդ­հատ ի­նչ-որ բան ես ստա­նում, ու­զում ես կա­տա­րե­լա­գոր­ծել: Ա՛յ, էդ­տեղ մր­ցակ­ցային ջիղ է ա­րթ­նա­նում, որ ա­վե­լի լավն ա­նեմ: Ըն­կերս՝ Ար­սեն Ջուլ­ֆա­լա­կյա­նը (մեր լավ մար­զի­կը նաև իմ հա­մա­կուր­սե­ցին է), մի ան­գամ ա­սաց, որ իր մր­ցա­կից­նե­րից մե­կին մի ան­գամ պարտ­վել էր ու այն պատ­ճա­ռով, որ մինչև մր­ցու­մը կենտ­րո­նա­ցել էր մր­ցակ­ցի վրա, այ­սինքն՝ որ նրան հաղ­թի: Այդ պատ­ճա­ռով պարտ­վել էր: Պետք է փոր­ձես գե­րա­զան­ցել ի­նքդ քեզ, ոչ թե ֆիքս­վես մր­ցակ­ցիդ վրա: Ա՛յ, դա ի­նձ էլ է բնո­րոշ: Ի­րա­կա­նում ա­մեն մար­դու ստեղ­ծա­ծը մեկ հատ է: Պետք չէ դա դնել մր­ցակ­ցու­թյան մեջ:

Լուսանկարները՝
PAN photo – Վահան Ստեփանյան
Վարո Ռաֆայելյան
Արամ Կիրակոսյան
Ոճաբան՝ Արմեն Գալյան
Դիմահարդար՝ Ագա Քանքանյան
Վարսահարդար՝ Սեդ­րակ Ղամբարյան

Գրել կարծիք