Այս նամականին գրական կամուրջ է երկու աշխարհների՝ ֆրանսիացի երաժիշտ ու լրագրող Ուլիս Մանեսի և արցախցի գրող Հերմինե Ավագյանի միջև: Մի կողմում Ուլիսի անծանոթ ու հետաքրքրասեր հայացքն է, մյուսում՝ Հերմինեի անէացած ծննդավայրը: Հերմինեն Ուլիսին իր բանաստեղծական շնչով և հուշերի նուրբ թելերով տանում է Արցախի թաքնված արահետներով. այնտեղ, որտեղ մանկության երանգներն ու հայրենի գյուղի բույրերը միախառնվում են պատերազմի մշուշին:

​Այս գիրքը նաև տարեգրություն է՝ հյուսված Հերմինեի լուսավոր կարոտով և Ուլիսի՝ հայ ժողովրդի նկատմամբ սիրով: Այս զրույցն այն մասին է, թե բառն ինչպես է դառնում հայրենի տուն, երբ հողն այլևս ոտքերիդ տակ չէ, և թե երկու օտար հոգիների հանդիպումն ինչպես է վերածվում գրքի, որն ապրելու է ժամանակից դուրս ու տարածությունից անդին: