Ի՞նչ է փնտրում տղամարդը գիշերային ակումբում և ի՞նչ կարող է այնտեղ գտնել կինը

Որն է այն դուռը, որը յուրաքանչյուր տղամարդ փորձում է կյանքի ընթացքում գոնե մեկ անգամ բացել: Դե իհարկե, դրախտի դռնակից բացի: Երբ ձեռքդ գնում է դեպի բռնակը, անմիջապես ականջիդ են հասնում անշտապ մեղեդու էրոտիկ ռիթմերը: Չորսբոլորն ուժեղ սեռի ներկայացուցիչներ են. ո՛չ, ոչ, boys' ակումբ չէ, քանի որ նրանց վրա գեղեցիկ սեռն է իշխում: Տղամարդկանց հայացքն էլ շարժվում է այն ուղղությամբ, որը կորոշի կինը: Մեկ հուշում: Ուղիղ աչքերիդ դիմաց, ինչպես մեղմ զեփյուռ, գալարվում են բարձրահասակ, սեքսուալ կառուցվածքով մեկից ավելի կանայք և հետզհետե ազատվում մարմինը ծածկող շղարշե զգեստներից: Բայց եթե գեթ փոքր-ինչ արագացնեն շորերից ազատվելու հաճելի ընթացքը, այցելուների` հեշտանքով լի հայացքներում հենց այդ վայրկյանից կմարի կայծկլտոցը: Այս արվեստը գնահատող տղամարդն, իհարկե, գլխի ընկավ. այո՛, կրքապարի խորխորատներ տանող այս դուռը Ձեզ գիշերային ակումբ է բերել:
Երևանի ամենահայտնի գիշերային ակումբներից մեկում ենք: Բայց ոչ թե ժամանակ անցկացնելու, այլ գործնական նպատակով: Եկել ենք պարզելու, թե ի՞նչն է մեզ նման տասնյակ ու հարյուրավոր մարդկանց ամեն երեկո կամ ամեն գիշեր բերում այստեղ: Ուստի մեր հետաքրքրասիրությունը բավարարելու պարտականությունը սիրով ստանձնում է ակումբի... այսպես ասենք` «ստրատեգը»: Նա սեփականատերը չէ, մենեջերն էլ չէ, տնօրենն էլ չէ... Նա գիշերային կյանքի մշտարթուն ու ամենատես աչքն է: Նրա պարտականություններն ունեն սկիզբ, չունեն ավարտ: Նա հետևում է ամեն ինչին. որ պարուհին ինչպես է պարում, որ այցելուն ինչ տրամադրություն ունի, որ մատուցողը որքան է մտերմացել մշտական հաճախորդի հետ, բարմենն ինչպես է սպասարկում, հավաքարարը որտեղ փոշին չի վերցրել, անվտանգության տղաները զգոնությունը չեն կորցրել, արտաքին լուսավորությունը չի խամրել, պարերի հերթագայությունը չի ձանձրացնում... Նա գիտե ամեն ինչ` տղամարդկանց ու կանանց հաճույքների ու բարդույթների մասին:

Մինչդեռ հոգեբան Աշխեն Պողոսյանը համոզված է, որ night club-ի դռները բացող տղամարդիկ ամենևին էլ հոգեբանական խնդիրներ չունեն.
- Սա արվեստ է: Ու ոչ միայն տղամարդկանց համար: Այլ երկրներում սա գրավում է նաև կանաց, և նրանք էլ են գնում ու հիանում այս արվեստով: Իհարկե, եթե դա չի դառնում կյանքի բնույթ: Ինչպես խաղամոլությունը: Եթե չափից դուրս է, ուրեմն արդեն հոգեբանական խնդիր ունի: Եթե Հայաստանում էլ ընդունված լիներ, որ կինը կարող է սթրիփթիզ նայել, ինչպես տղամարդը, ես անպայման կգնայի: Սա մարմնի ցուցադրություն չէ, մի՞թե պորտապարը մարմնի ցուցադրություն է:
Կնոջ համար գիշերային ակումբը նման է ուսումնական ձեռնարկի. նա սեփական աչքերով է տեսնում, թե ինչի՞ կարիք ունի տղամարդը: Կինը նաև փորձում է հասկանալ, թե բեմի վրա հալչող իր մրցակցուհին ինչպե՞ս է վարում կին-տղամարդ ամենահին «երկխոսությունը», տեմպի, ռիթմի ու շարժումների լեզվով զրույցը: Եվ ինչպե՞ս է ստացվում, որ նույն ձողի շուրջ անընդհատ պտտվող միևնույն «երկխոսությունը» տղամարդուն նետում է անիրական ապրումների ջրապտույտ: Տղամարդը նույնպես հայացքով կառչած է մոգական ձողից: Նա չգիտի, այլ միայն հարյուրերորդ զգայարանով զգում է, որ այդ առանցքային ձողը հենց ինքն է` տղամարդը, որի շուրջ այնքան նվիրված ու այնքան կրքոտ ու այնքան սիրառատ պարում է կինը, գալարվող կինը, մերկացող կինը, մերկ կինը...