«Մյունխեն. վերջին կայարան» գրքի հեղինակ Ռիմա Խաչատրյանի ծննդյան օրն է (տեսանյութ)

Ամենայն լավագույնը կյանքում ստեղծվում է անասելի տառապանքով՝ այս միտքը «Մյունխեն. վերջին կայարան» հուշապատումից է՝ հեղինակը Ռիմա Խաչատրյանն է: Վաստակավոր մանկավարժ էր, նա իր բնատուր ունակությունների, աշխատասիրության ու նպատակասլացության շնորհիվ կերտել է հեղինակավոր մանկավարժի ուսանելի կենսագրություն։

Նա ավարտել է Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտը՝ ուղիղ 55 տարի դասավանդել է Երևանի հենակետային բժշկական քոլեջում, եղել է քոլեջի դեղագործության ամբիոնի վարիչը: Ակտիվ մասնակցել է բժշկական քոլեջների հանրապետական ցանցի ընդլայնմանը: Եվ հենց մանկավարժության և միջնակարգ բժշկական կրթության ոլորտում ներդրած մեծագույն ավանդի համար էլ պարգևատրվել է «Աշխատանքի վետերան» և «Անանիա Շիրակացի» մեդալներով, բազմաթիվ այլ պարգևներով:

 «Մյունխեն. վերջին կայարան» գրքում հեղինակը  ներկայացրել է  վերջին հանգրվան հասնող մի կյանքի պատմություն:

Մինչև իր հուշապատումները, հեղինակել է ուսումնական ձեռնարկներ։  Ցեղասպանությունից մազապուրծ ներգաղթյալների համեստ ընտանիքում ծնված ու մեծացած մանկավարժն իր «Մյունխեն. վերջին կայարան» գրքում ներկայացրել է  վերջին հանգրվան հասնող մի կյանքի պատմություն: Սա հուշապատում է, որը հիմնված է  իրական դեպքերի ու ժամանակի նշանակալի իրադարձությունների վրա։ Այն արտացոլում է հայաստանցու կենցաղն ու մտորումներն անցած դարի երկրորդ կեսին և վերջին երկու տասնամյակում։ Գործող անձինք միմյանցից տարբերվում են բնավորությամբ, խառնվածքով, աշխարհայացքով, իրականության նկատմամբ վերաբերմունքով։

Գիրքն ամբողջությամբ հագեցած է աշխատավոր մարդու հոգեբանությամբ ու իմաստնությամբ։  Նրա գործընկերների և մտերիմների բնորոշմամբ, Ռիմա Խաչատրյանի բնավորության ամենաուշագրավ կողմերից էր աշխատասիրությունը, նվիրվածությունն ու կազմակերպչական մեծ ջիղը: Նա կարողանում էր իր շուրջը հավաքել բոլորին, դառնում էր  ցանկացած իրադարձության ոգին ու շունչը:

Կարդացեք նաև

• «Մյունխեն. վերջին կայարան». Վաստակավոր ուսուցչի հուշերը՝ խորհրդային կոմունալկայից մինչև մեր օրերը (թրեյլեր)

Վաստակավոր ուսուցիչը համոզված էր՝ «Երջանիկ է այն սերունը, որը պապենական ոսկին  բերրի հողի մեջ է դնում: Ու կրկնակի դժբախտ է այն սերունդը, որը փոշիացնում է այն, քանզի հաջորդ սերունդները դարձյալ պիտի փորձեն հավաքել առաջին միլիոնը՝ կրկին անցնելով արյան ու զրկանքների միջով: Այլ ճանապարհ չկա: Համենայնդեպս, մարդկությանն այլ տարբերակ հայտնի չէ»: