#60 Վլադիմիր Պոզներ. Իմ տարիքը իմ էքսկլյուզիվն է

#60 Վլադիմիր Պոզներ. Իմ տարիքը իմ էքսկլյուզիվն է

Ռուսական հեռուստատեսության ամենատարեց լրագրողը 40 տարի ընդմիջումից հետո կրկին այցելեց Երևան: Արտակ Ալեքսանյանի հետ նա զրուցել է իր աշխատանքի ու երևանյան տպավորությունների մասին:

texekanq-poz

Վլադիմիր Պոզները ռուսական հեռուստատեսության ամենատարեց լրագրողն է և ամենահայտնի դեմքը: Մեծ հաշվով Պոզներին նայում են ոչ այնքան հյուրերի, որքան նրա հարցերի համար, իսկ դա, հավատացե՛ք, լրագրողի համար ամենամեծ ձեռքբերումն է, երբ առաջին հերթին հենց դու ես հետաքրքիր քո լսարանին, հետո՝ քո հյուրը:

Պոզներն այժմ ապրում է մի կողմից՝ աստղային, մյուս կողմից՝ դժվար ժամանակներ: Թվում է՝ հասել է այն տարիքին (81 տարեկան է) և այն կարգավիճակին («Պոզներ» հեղինակային հաղորդումը ռուսական Առաջին ալիքով), որ պետք է վայելեր հեղինակությունն ու հեղինակային ծրագիրը, բայց դրան զուգահեռ պայքարում է մասնագիտական բարեխղճությունը չկորցնելու և թոշակառու չդառնալու համար:

Ռուսական հեռուստաքարոզչությունն այժմ ամենախիստն է ԽՍՀՄ փլուզումից հետո, իսկ Պոզներն անընդհատ փորձում է չվերադառնալ ԽՍՀՄ: Այդ պատճառով մի կողմից՝ աշխատում է խաղի կանոններով, մյուս կողմից՝ փորձում է լինել օբյեկտիվ: Պետդուման կոչում է Պետդուրա, հետո՝ ներողություն խնդրում, ուղիղ եթերով Մեդվեդևին հրավիրում հարցազրույցի, հետո՝ զգուշավոր հարցերով տապալում հարցազրույցը, խոստովանում է, որ ОРТ-ի աշխատակից չէ, բայց ասում է՝ հյուրերին հաստատում է պատվիրատուն, և կան հյուրեր, որոնց չի կարող կանչել:

Մի խոսքով, խառն է Պոզները: Եվ զրույցը հենց այդ խառը ներկայի ու կարգավիճակի մասին է: Զրույցը ստացվել է մի քիչ մասնագիտական, բայց մեծ հաշվով Պոզներն այժմ հետաքրքիր է իր պրոֆեսիոնալությամբ ու պրոֆեսիոնալ դժվարություններով:

– Դուք Հայաստանում էիք 40 տարի առաջ: Ի՞նչ եք զգում. ի՞նչ է փոխվել:

– Դե՛, առաջին հերթին Երևանն է շատ փոխվել: Այն ժամանակ վարդագույն տուֆն էր շատ և փայտե տնակները, իսկ հիմա ես չտեսա. գուցե կային: Մի խոսքով, քաղաքի արտաքին տեսքն է փոխվել: Այն ժամանակ ամբողջ Հայաստանով շրջագայեցի, այս անգամ չստացվեց, այդ պատճառով երկրի մասին ոչինչ չեմ կարող ասել:

Էջմիածինն է փոխվել, հենց Մայր եկեղեցին, հարևանությամբ նոր շինություններ են ավելացել, որոնք չկային: Բայց հավանաբար ամենամեծ փոփոխությունն այն է, որ Հայաստանը դարձել է անկախ պետություն և ինչ- որ բանի մաս չէ, այլ ինքնուրույն է: Իսկ այդպիսի փոփոխությունը ազդում է մարդկանց վրա, մարդիկ են փոխվում, ուրիշ են դառնում այն գիտակցումից, որ սա ոչ միայն քո երկիրն է, որը մաս է ինչ-որ բանի, այլև քո երկիրն է, որն ազատ է, ընդ որում ամեն ինչի համար` ստեղծագործողների համար, մտքի, գաղափարի համար: Սա շատ կարևոր է:

– Դուք հարցազրույց եք վերցրել Շառլ Ազնավուրից: Ի՞նչ ընդհանրություններ ունեք:

– Առաջին հերթին` երկուսս էլ ծնվել ենք Փարիզում, իհարկե, նա՝ ինձնից 10 տարի շուտ: Երկուսս էլ մեզ համարում ենք ֆրանսիացի, մեր մայրենի լեզուն ֆրանսերենն է: Մեր տանը միշտ ֆրանսերեն ենք խոսել: Շարունակեմ. երկուսս էլ սիրում ենք ֆրանսիական խոհանոցը, գինին: Մի խոսքով, շատ են ընդհանրությունները, էլ չեմ խոսում այն մասին, որ ես շատ եմ սիրում ֆրանսիական շանսոնը, իսկ Ազնվուրը հենց ֆրանսիացի շանսոնիե է:

– Կա ևս մեկ հատկանիշ, որը Ձեզ միավորում է: Երկուսդ էլ կարող էիք հանգիստ վայելել թոշակը, նստել տանը, բայց մինչև հիմա աշխատում եք: Ազնավուրն այս տարի թողարկել է իր 51-րդ խտասկավառակը, զուգերգ է ձայնագրել Զազի հետ: Դուք մինչև այսօր դասախոսում եք, ունեք հեղինակային հաղորդում: Ո՞րն է Ձեր «օպերացիոն համակարգը», որի շնորհիվ դեռ աշխատում եք:

– Գիտե՞ք ոնց: Երբ Ազնավուրին են հարցնում, նա միշտ ասում է, որ հատուկ սննդակարգ չունի: Հիշո՞ւմ եք` ասում էր` չի կարելի ուտել քաղցր, աղի և յուղոտ, բայց ինքն ուտում է: Ես էլ եմ ամեն ինչ ուտում: Իհարկե, հետևում եմ իմ քաշին, որովհետև որոշակի տարիքից սկսում ես քաշ հավաքել, իսկ ես չեմ հարգում մարդկանց, որոնք բարձիթողի վիճակում են: Բացի այդ՝ ես, այնուամենայնիվ, էկրանի մարդ եմ, և կարծում եմ, որ պատշաճ տեսք պետք է ունենամ: Ազնավուրը չի զբաղվում սպորտով ընդհանրապես, իսկ ես շատ եմ զբաղվում սպորտով և ամբողջ կյանքում զբաղվել եմ: Մինչև հիմա էլ շաբաթը երեք օր թենիս եմ խաղում, երկու օր ֆիտնես սրահ եմ այցելում: Ես շատ եմ զբաղվում սպորտով: Այդքանով հանդերձ՝ ես կարծում եմ, որ գլխավորը գեներն են: Իհարկե, կարելի է այնպես անել, որ կյանքիդ տևողությունը կրճատվի. ծխելով, խմելով, քիչ քնելով: Բայց մեր բոլորի մեջ որոշակի գենային տևողություն կա: Օրինակ` իմ հայրը մահացել է 66 տարեկանում, հորաքույրս` 93-ում, մյուս հորաքույրս` 97-ում: Դե՛, արի ու բացատրի՛ր, թե ես ում գենն եմ կրում: Այնպես որ երկարակեցության գաղտնիքը մի տեսակ խորհրդավոր երևույթ է:

pozner-5

– Այս հարցազրույցին պատրաստվելիս դիտել եմ Ձեր հարցազրույցները՝ 1980-ականներից սկսած: Ասացե՛ք, խնդրեմ, փոխվե՞լ է արդյոք մարդկանց հետ զրուցելու անատոմիան՝ այն ողնաշարը, որի շուրջ կառուցում եք Ձեր հարցերը, դրամատուրգիան՝ որտեղից սկսել և ինչպես ավարտել:

– Ես ոչինչ չեմ փոխել: Իհարկե, կան տեսություններ, թե ինչպես է պետք կառուցել հարցազրույցները, և, իհարկե, կա պրակտիկա, կան կանոններ: Օրինակ՝ ես ունեմ սկզբունք. առաջին հարցը միշտ պետք է հետաքրքրի հեռուստադիտողին: Այսինքն՝ պետք է այնպես անես, որ նստի ու նայի հարցազրույցը: Այդ իմաստով առաջին հարցը կարևոր է: Սա տեխնիկական բան է, բայց պրոֆեսիոնալ իմաստով կարևոր է: Իսկ ավելի կարևոր է լսելու կարողությունը, ընդ որում ոչ միայն լսել, այլև ընկալել: Իսկ ընկալելն արմատական կարևորություն ունի: Հասկանալ ու ինքդ քեզ հաշիվ տալ, որ դու չես կարևորը հարցազրույցի ժամանակ, այլ այն մարդը, որը տալիս է հարցազրույցը: Երբ հարցազրույց ես վերցնում, չպետք է մտածես, թե տեսե՛ք` ես ինչ սրամիտ եմ, խելացի եմ կամ ուղղախոս: Այդ դեպքում անհաջողություն կլինի: Հետո՝ պետք է այնպես անել, որ դիմացինդ հասկանա, որ ինքը քեզ համար հետաքրքիր է: Եթե նա չի զգում, որ ինքը քեզ հետաքրքրում է, երբեք քեզ հետաքրքրող բան չի ասի: Ամեն ինչ կախված է մոտիվացիայից. Ինչի՞ համար եք վերցնում այդ հարցազրույցը: Ինձ համար հարցազրույցի իմաստը մարդուն բացահայտելն է, ցույց տալը, թե ինչպիսին է այդ մարդը: Եվ հենց զրույցի միջոցով նրան բացել, ինչպես գիրքը: Կան նաև գործնական, ընթացիկ բնույթի հարցազրույցներ, որոնք ինձ հետաքրքիր չեն: Եթե նույնիսկ գալիս է գյուղատնտեսության նախարարը, ես կենտրոնանում եմ նախարարի վրա, ոչ թե գյուղատնտեսության:

– Ես Ձեր երկու հարցազրույցներ կարող եմ օրինակ բերել՝ Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի և Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևի հետ: Երկու շատ տարբեր հարցազրույցներ:

– Մեդվեդևի հարցազրույցի հետ զվարճալի պատմություն է կապված: Իմ մի հաղորդման ավարտին ասացի. «Վատ չէր լինի, եթե Դմիտրի Մեդվեդևը գար և պատասխաներ այս հարցերին»: Երկու օր անց զանգահարեց նրա մամուլի քարտուղարը և ասաց. «Գիտե՞ք, սովորաբար պետպրոտոկոլը այսպես չէ, հեռուստաեթերով չեն հրավիրում, բայց Դմիտրի Մեդվեդևը կգա»: Ես բացարձակապես չէի սպասում: Եվ հետո` ոչ թե ես կգնամ, այլ ինքը կգա: Նա խոստացավ և եկավ ուղիղ եթեր, ընդ որում զգուշացրեց. նախապես չտեղեկացնել հարցերի մասին: Այս ամենը անսպասելի էր և, իհարկե, հաճելի էր: Եվ երբ եկավ, իհարկե, ես պետք է տայի ավելի սուր հարցեր, բայց չտվեցի: Եվ հարցազրույցը ստացվեց անձև, կարծես ծամոն լիներ:


newmag / շապիկ #61 Բեռնար Վերբեր. Աստված հրաշալի սցենարիստ է

newmag / շապիկ  #62 Նաստասյա Կինսկի. Երևանցի` 7 օրով


– Իսկ Նեթանյահուի հետ հետաքրքիր էր:

– Լինում են հաջողված ու չստացված հարցազրույցներ: Ես կարծում եմ, որ չստացվածներից էր, օրինակ, հարցազրույցը Միխայիլ Ժվանեցկու հետ: Թվում էր՝ անհնար է, բայց չստացվեց: Իվան Ուրգանտի հետ չստացվեց հարցազրույցը, չնայած նա իմ մտերիմ ընկերն է: Գուցե հենց դա էր պատճառը, որովհետև մտերիմ ընկերոջը բարդ հարցեր տալ կարծես չի ստացվում:

– Հեռուստատեսությունում քիչ են երկարաբնակները: Ամերիկյան «Comedy Central» հեռուստաալիքով հեռարձակվող ու ԱՄՆ-ում մեծ ժողովրդականություն վայելող «The Daily Show»-ի հաղորդավար Զոն Ստյուարտը որոշել է հեռանալ, քանի որ հոգնել է: CNN-ի նախկին մեկնաբան Լարի Քինգին ուղղակի ազատեցին աշխատանքից, ավելի շուտ՝ չերկարացրեցին պայմանագիրը: Ո՞րն է Ձեր հեռուստաերկարակեցության գաղտնիքը. Դուք լավ հարաբերություննե՞ր ունեք Կոնստանտին Էռնստի հետ:

– Ո՛չ, Էռնստի հետ լավ հարաբերությունները սկսվել են մեկ-երկու տարի առաջ: Խնդիրը հարաբերությունը չէ: Խնդիրն այն է, թե դու՝ որպես հեռարձակող, պե՞տք ես այդ հեռուստատեսությանը` հեղինակության համար, գովազդի համար, որքա՞ն ես համապատասխանում, որքա՞ն լսարան ես հավաքում, կարո՞ղ ես դառնալ այդ հեռուստատեսության դեմքը: Թեև ես այդ հեռուստատեսության հաստիքային աշխատողը չեմ, բայց, այդուհանդերձ, այդ ալիքի դեմքն եմ: Հեռուստատեսային երկարակեցության գաղտնիքն էլ երևի բացատրվում է հենց անձնական հետաքրքրությամբ. Իսկ անձամբ քեզ հետաքրքի՞ր է, դու դեռ ցանկանո՞ւմ ես, քո հեռուստաքաղցը բավարարվա՞ծ է, թե՞ դու արդեն կշտացել ես: Եթե կշտացել ես, վերջ, արդեն ավարտվել ես: Բայց հարցն այն է, որ ինձ երկար ժամանակ եթեր չէին թողնում, ես հեռուստաէկրաններին հայտնվել եմ ԽՍՀՄ-ի ժամանակ, երբ 52 տարեկան էի: Իսկ մինչև այդ ես դրսի համար էի աշխատում, պրոպագանդայի համար: Երկրի ներսում ես չկայի, և գուցե այդ պատճառով ես մինչև հիմա ցանկանում եմ, ինձ հետաքրքիր է, ես դեռ չեմ կշտացել: Եվ հետո՝ ես որոշակի հեղինակություն ունեմ, և մարդիկ, որոնք իմ ընկերները չեն (իսկ այդպիսիք բավական շատ են), ստիպված են խոստովանել, որ ես կողմնապահ չեմ: Ես փորձում եմ առավելագույն օբյեկտիվություն:

pozner-1

– Իմ կարծիքով, Դուք հեռուստադիտողին գրավում եք ոչ միայն Ձեր հեղինակությամբ: Դուք տալիս եք հարցեր, փոքրիկ ռեպլիկներ եք անում, որոնք մեկ ուրիշը չի կարող անել, համենայն դեպս, Ռուսաստանում: Ոչ ոք Ազնավուրին չի կարող ասել. «Ես Ձեզ հիշում եմ 1949-ին», Ալլա Պուգաչովայի հետ զրույցը սկսել «Հիշո՞ւմ եք արդյոք» ֆրազով: Դուք դա միտումնավո՞ր եք անում՝ հասկանալով, որ դա Ձեր էքսկլ յուզիվն է:

– Այո՛, ես ունեմ էքսկլյուզիվ, որ այսքան երկար եմ ապրում: Իմ տարիքը իմ էքսկլյուզիվն է: Իսկ եթե լուրջ, եթե անկեղծ լինենք և խոսենք առանց ամաչելու, ապա ես ունեմ տաղանդ: Այն, ինչ ես անում եմ, անում եմ բոլորից լավ: Եվ կարծում եմ, որ յուրաքանչյուր ոք, ով աշխատում է, պետք է անի (և համարի, որ անում է) բոլորից լավ: Ես կարծում եմ՝ իմ հեռուստատեսային ներկայությունը մինչև հիմա բացատրվում է հենց դրանով: Եթե Դուք հարցնեք ոչ թե Էռնստին, որը ինձ շավ լավ է վերաբերվում, այլ Համառուսական պետական հեռուստառադիոընկերության նախագահ Դոբրոդեևին, որը ինձ վատ է վերաբերվում… Եթե նրան հարցրեք` ո՞վ է Ռուսաստանի ամենալավ հարցազրուցավարը, ապա նա, ատամները սեղմելով, կասի` դե՛, երևի Պոզները: Մի խոսքով, ամեն ինչն էլ կարևոր է:

– Ռուսաստանում, կարծում եմ, մի քանի գործոնների պատճառով սրվել է ազգայնականությունը, անհանդուրժողականությունը, վերացել է հումորի զգացումը: Օրինակ՝ Պետդուման Դուք անվանեցինք Պետխելառ : Ես համարում եմ, որ շատ անմեղ կատակ էր, բայց ինձ զարմացրեց, որ մարդիկ ոչ միայն արմատական հայտարարություններ արեցին՝ ընդհուպ Ձեզ երկրից վտարելու պահանջով, այլև պատրաստ են փոշիացնել Ձեր հեղինակությունը, նսեմացնել վարկը լրագրողի, որն իրենց երկրի դեմքն է: Մինչդեռ Ռուսաստանում, կարծում եմ, շատ չեն լրագրողները, որոնք կարող են արժանապատիվ հարցազրույց վարել, ասենք, Բարաք Օբամայի կամ Հիլարի Քլինթոնի հետ, եթե նրանք երբևէ ժամանեն Մոսկվա:

– Հանդուրժողականության առումով, կարծում եմ, Ռուսաստանը երբեք աչքի չի ընկել: Հայաստանի մասին չեմ կարող ասել` որքան եք դուք հանդուրժող այլազգիների, այլադավանների նկատմամբ: Հանդուրժողականությունը պայմանավորված է կրոնով, ավանդույթներով: Ռուսաստանը հանդուրժողականություն ունեցող երկիր չէ ընդհանրապես: Պետդուման նեղացավ: Որոշ մարդիկ էլ, որոնք ինձ հատկապես չեն սիրում և գիտեն, որ ես երեք անձնագիր ունեմ, համարում են, որ ես իրենցը չեմ: Կարծում են, թե ինձ շատ բաներ եմ թույլ տալիս: Բայց այդ աղմուկից ոչինչ դուրս չեկավ: 2000-ականներից սկսած՝ մենք կորցրեցինք լրագրողների անկախությունը, այն լրագրողների, որոնք «կողմ» չեն դառնում, որոնք հասկանում են, որ ունեն մեկ պարտք` իրենց լսարանին տեղեկացնել ամբողջությամբ, օբյեկտիվորեն և ազնվորեն, ոչ թե հիմնավորել ինչ- որ կողմի տեսակետը: Այնպես աշխատել, որ լսարանը չիմանա էլ, թե ում համար է քվեարկել այդ լրագրողը: Օբյեկտիվ լրագրողներ այսօր Ռուսաստանում քիչ կան:

– Այո՛, բայց այսօր նույնիսկ ԱՄՆ-ում քիչ կան օբյեկտիվ լրագրողներ:

– Այո՛, բայց ավելի շատ են, քան Ռուսաստանում: Ավելի շատ կան նաև Անգլիայում: Ռուսաստանում քիչ են: Ցավոք, Ռուսաստանում ընդհանուր առմամբ լրագրությունը պրոբլեմատիկ է, մի քանի անհատներ կան: Բացի դրանից՝ Ռուսաստանում իշխանությունը չափից դուրս ակտիվ միջամտում է մամուլի աշխատանքին. կա´մ տնօրինում է, կա´մ կառավարում: Այդպիսով, ամենատեսանելի լրատվամիջոցները` դաշնային հեռուստաալիքները, մեկ ձայնով են խոսում: Հեռուստադիտողը աշխարհի մեկ պատկեր է ստանում, որը բացասաբար է ազդում ընկալման վրա:

– Այդ դեպքում որտեղի՞ց եք Դուք ինքներդ «սնվում»: Առավոտյան լուրերը թերթերի՞ց եք կարդում, թե՞ այփադով:

– Ես այդ «ժամանակակից բաները» չեմ սիրում: Ես սիրում եմ կինոն դիտել կինոէկրանին, տեսնել այն, լսել ձայնը, կարդալ նախընտրում եմ գրքերը, որ զգամ թերթելու ժամանակ գիրը, որ զգամ հոտը: Ես գուցե հնաոճ եմ: Իհարկե, ինտերնետով կարդում եմ ինչ-որ բան, բայց կան որոշակի օրաթերթեր ու ամսագրեր (ոչ ռուսերեն), որոնց հետևում եմ: Եվ դա անում եմ իմ մասնագիտության բերումով: Այնքան էլ դժվար չէ: Օրվա մեջ մենք լիքը ժամանակ ունենք: Ես ալարկոտ մարդ եմ. ինձ մնար` ամբողջ օրը կպառկեի ու կկարդայի: Բայց հենց այն պատճառով, որ ալարկոտ եմ, շատ բան հասցնում եմ, որովհետև, եթե կամազուրկ լինես, բացարձակապես ոչինչ չես անի: Իսկ ընդհանրապես` մեկուկես ժամ թենիս, հետո` մեկ ժամ օրվա մամուլ: Անցավ ընդամենը երկուսուկես ժամ: Ընդամենը. իսկ որքա՜ն բան դեռ կարելի է անել: Մինչդեռ պետք է ութ ժամից ավելի էլ չքնել: Շատ ժամանակ է մնում:

pozner-3

– Ի դեպ, Դուք և Լարի Քինգը ունեք նույն օրվա ռեժիմը:

– Իսկապե՞ս: Չգիտեի: Ի դեպ, Լարի Քինգը և ես հանդիպել ենք: Մի քանի անգամ ես նրան նույնիսկ փոխարինել եմ: Կատակով ասում էի` լսի՛ր, դու այնքան շատ սխալներ ես անում, որ նույնիսկ սոլիդ չէ:

– Շատերը նրան քննադատում էին պարզունակ հարցերի համար:

– Լարի Քինգը մյուսներից տարբերվում է նրանով, որ բարդ ու դժվար հարցեր երբեք չի տալիս: Այդ պատճառով նրան հյուր էին գնում բոլորը, որովհետև գիտեին` որևէ տհաճ հարց չի տա: Երբ Պուտինը մեկնեց ԱՄՆ և գնաց Լարի Քինգին հյուր, ու Լարին հարցրեց` ի՞նչ եղավ «Կուրսկի» հետ, Պուտինն ասաց. «Այն խորտակվեց»: Եվ վերջ: Ու Լարին անցավ առաջ: Մինչդեռ ցանկացած հարցազրուցավար կասեր` պարո´ն նախագահ, ես դա հասկանում եմ, բայց ես Ձեզ այդ մասին չէի հարցնում: Բայց, ո՛չ. Լարին ասաց` գնացինք առաջ: Իսկ դա կարծես նվեր լինի, սիրային դուետ:

– Ես դիտեցի Ձեր և Քսենյա Սոբչակի հարցազրույցը: Ո՞րն է նրա ֆենոմենը:

– Տեսե՛ք. նա շատ տաղանդավոր է, նա ցանկանում է, լի է էներգիայով և վառ կերպար է: Շատերը նրան չեն սիրում, բայց նա հետաքրքիր մարդ է և ցանկանում է դառնալ բարձրակարգ հարցազրուցավար: Ես գիտեմ՝ ուղիղ չի ասել, բայց ցանկանում է ինձ անցնել, և դա ինձ դուր է գալիս: Նրա մեջ պատվախնդրություն կա: Եվ նրա պոպուլյարությունը դա հաստատում է: Դատարկ տեղը մարդը չի կարող պոպուլյար լինել, ինչ-որ բան պետք է ունենա: Նա չի մերկանում եթերում, նա Քիմ Քարդաշյան չէ ամենևին, այդ պատճառով նա ամեն դեպքում անհատականություն է:

– Սոբչակն աշխատում է «Դոժդ» հեռուստաալիքում: Ձեզ դո՞ւր է գալիս այդ ալիքը:

– Ո՛չ, բայց ես աջակցում եմ «Դոժդին», որովհետև այն ուրիշ է: Ճիշտ այնպիսին է, ինչպես պետական հեռուստաալիքը, բայց հակառակ դիրքորոշմամբ:

pozner-2

– Եվ վերջին հարցը. ի՞նչ պետք է անի լրագրողը, որ կարողանա երկար տարիներ աշխատել լրագրության մեջ:

– Չկա որևէ բաղադրատոմս: Պետք է ահռելի ցանկություն ունենալ ու համառություն, որոշակի հաջողություն է պետք, որ լինես այնտեղ, որտեղ իրադարձություններն են: Կարծում եմ` իրականում ոչ ոք չի կարող ասել` ինչ անել:

Գրել կարծիք