Գռեհիկ, սեքսուալ ու չարացած. Դի Կապրիոյի կարիերայի սև բիծը

Գռեհիկ, սեքսուալ ու չարացած. Դի Կապրիոյի կարիերայի սև բիծը

Այս ֆիլմի պատճառով Լեոնարդո Դի Կապրիոն մինչև այսօր գլխիկոր է քայլում: newmag-ը բացահայտել է Լեոյի փառքի անփառունակ կողմը:

Don_s_Plum-196429786-largeԼեոնարդո Դի Կապրիոն և Թոբի Մագուայերը Vimeo վիդեոկայքին վերջերս խնդրել են ջնջել այս ֆիլմը. դերասանների կարծիքով այն կարող է վնաս հասցնել իրենց համբավին։ Ըստ նրանց վարկածի, իրենք չգիտեին, որ նկարահանվում են ֆիլմում, կարծում էին ընդամենը ուորքշոփ է (ուսումնական ֆիլմ կամ դասընթաց), թեև հենց դրա համար իրենց հասանելիք օրը 575 դոլարը տղաները ստացել էին մինչև վերջին սենթը։

Պատկերացրեք` երեկոյան սեղանի շուրջ ծխող և ծամող երիտասարդների խումբ, անհարգալից վերաբերմունք միմյանց նկատմամբ, դիմացինին վիրավորելով կայանալու ցանկություն, հայհոյանքներ և արցունքներ։ Այն, ինչ կատարվում է այսօր գրեթե բոլոր երևանյան փաբերում ուրբաթ երեկոյան, քսան մեկ տարի առաջ նկարագրել է Ր. Դ. Ռոբը՝ նատուրալիզմին հասնող ռեալիստությամբ։ Անհայտ և երիտասարդ ռեժիսորն իրար գլխի էր հավաքել իր պես սկսնակների՝ Լեոնարդո Դի Կապրիոյին, Տոբի Մագուայերին, Սքոթ Բլումին, Քեվին Քոնոլիին և մի քանի սիրունիկ աղջնակների, որոնք, ցավոք, այդպես էլ մնացին պարզապես սիրունիկ աղջնակներ։

Ֆիլմի առանցքում է Դի Կապրիոյի հերոսը: Նա պատմության սկզբում ակտիվորեն զանգահարում է բոլոր ծանոթ աղջիկներին, որպեսզի նրանցից մեկի հետ անցկացնի երեկոն՝ սկզբում զրույցներ ու ալկոհոլ, հետո բնականաբար` սեքս։

Տղաները հաճախ են հավաքվում «Դոն’ս Փլամ» կոչվող սրճարանում՝ սուրճի, սենդվիչների և կարտոֆիլ ֆրիի շուրջ։ Նրանք ծխում են, կատակում, քննարկում իրենց պրիմիտիվ կյանքի ամենաինտիմ մանրուքները։ Ամեն ինչ թվում է երիտասարդական սովորական առօրյա` «մի տեղ լռվելու» պես անմեղ ու աննպատակ, սակայն սա պարզապես սկիզբն է։

Ունենալով բազում բարդույթներ՝ տղաները ամեն կերպ փորձում են ցուցադրել իրենց, հայտնվել հավաքվածների ուշադրության կենտրոնում, լինել հպարտ, ցանկալի և գրավիչ։ Նրանց կատակներն էլ, գուցե ինքնաբերաբար, ստացվում են վիրավորական՝ ծայրահեղ թունավոր հեգնանքով։

leo_1233161745Ծաղրի առարկա է դառնում հիմարիկ մատուցողուհին, որը շփոթում է պատվերները, կողքի սեղանին նստածը՝ պարզապես իր գոյության համար։ Ինքնաբավարարման, փողի, համասեռամոլության և ինքնասպանության մասին բաց խոսակցություններն այնքան իրական են, կարծես հանդիսատեսը դիտում է ոչ թե գեղարվեստական ֆիլմ, այլ ռեալիթի շոու։

Դի Կապրիոն երբեք չէր եղել այսքան կենցաղային, խոցելի և խղճուկ. նրա բոլոր ֆիլմերից ամենաէքսպերիմենտալն է սա ։

Գուցե պատճառը հենց այն է, որ իր իսկ խոսքով` «չգիտեր, որ նկարահանվում է գեղարվեստական ֆիլմում»։ Մագուայեր դերասանը պարզապես Մագուայեր է, ոչ մի նոր բան, պարզապես նրա հերոսն է հակահերոս, որը թույլ է տալիս, որպեսզի կանանց վիրավորեն, կարծես թքած ունի ջենթլմենության վրա։Dons-Plum-2000-2

Սակայն դերասաններն այդ ժամանակ արդեն իսկ մտերիմ ընկերներ էին և ֆիլմի ավարտից հետո… զղջացին նկարահանվելու համար, իսկ նրանց իրավաբանները նշեցին, որ դերասանները նկարահանվում էին պայմանով, որ ֆիլմը չի հայտնվի ամերիկյան կինովարձույթում։

Պրոդյուսերներն ընկան դատական քաշքշուկների մեջ, և 1995-ին նկարահանված «Դոն’ս Փլամը» էկրան բարձրացավ 2001-ին՝ Բեռլինյան կինոփառատոնի ժամանակ։ Այնուհետև ժապավենը հայտնվեց մյուս փառատոնային էկրաններին, բացի ԱՄՆ-ից և Կանադայից, որտեղ ֆիլմը մինչև օրս արգելված է։

Հետաքրքիրն այն է, որ այս էքսպերիմենտալ պատմությունն իր կոնցեպտով, սևուսպիտակ սրճարանային իրականությամբ ու ազատ երկխոսություններով շատ է հիշեցնում Ջարմուշի «Սուրճ և ծխախոտները», որը դուրս եկավ 2003-ին։

280px-Donsplum2Սակայն ֆիլմերը տարբեր են. Ջարմուշի ստեղծագործության մեջ գերակշռում է դրականն ու հումորը, իսկ Դի Կապրիոյի ֆիլմում մենք տեսնում ենք երիտասարդական հավաքների մութ կողմը, լսում ենք դաժան և զզվելի կատակներ, իսկ ֆիլմի մեխը զուգարանի հայելու առջև մենախոսությունն է։ Այո, ֆիլմի հերոսները հերթով գնում են զուգարան, ինչպես սրճարան մտած բոլոր սովորական մարդիկ։ Այդ դրվագներում երևում են հերոսների իրական խնդիրները և լսվում են նրանց անկեղծ խոսքերը. մեկը բոլորից թաքուն խոտ է ծխում, մյուսը՝ պատմում, թե ինչպես է պառկում շեֆի հետ` աշխատատեղը պահելու համար։ Այսպիսի ֆիլմերի հմայքը դրանց իրական լինելն է: Այս պատմությունը, որը «եղել է» քսան տարի առաջ, ամերիկյան սրճարանում, այսօր հանդիպում է ցանկացած այլ տեղ՝ միայն թե լինեն «դարդոտած» երիտասարդներ։


Դիանա Մարտիրոսյանի հոդվածներից`


Ֆիլմի հաճույքը դիտմամբ ստացված անփույթ կադրերն են, Սքոթ Բլումի լուռ հմայքը, Դի Կապրիոյի ագրեսիան և դառը կատակները։ Ավելի զիլ լինելու անհագ ցանկություն, երկու աղջկա ֆրանսիական համբույր կամ համասեռամոլ ընկերոջ հասցեին նվաստացուցիչ խոստովանություն. բոլորը կստանան իրենց բաժինը։

Ֆիլմն արգելքների պատճառով անարդարացիորեն անտեսվեց ՝ երեք տարի անց տեղ տալով Ջարմուշի սրճարանային պատմություններին։ Սակայն, եթե ուզում եք տեսնել ամերիկյան պարզ ու շիտակ պատմություն, որը բացարձակապես չի հավակնում մեծ կինոյի, ապա համեցեք Դոնի սրճարան, նստեք կողքի սեղանին, պատվիրեք սուրճ, բայց հանկարծ ամոթից չփակ՛եք ձեր աչքերը, երբ Լեոն բոլորի առաջ ձեռքը կխոթի կողքին նստած աղջկա կրծկալի մեջ։

Գրել կարծիք