Ինչո՞ւ են Հին Հունական քանդակների սեռական օրգանները շատ փոքր

Ինչո՞ւ են Հին Հունական քանդակների սեռական օրգանները շատ փոքր

newmag-ը ներկայացնում է արվեստաբան Էլլեն Օրեդսոնի մենկաբանությունը, թե ինչու էին անտիկ դարաշրջանում տղամարդկանց արձանների սեռական օրգանը շատ փոքր քանդակոմ:

Արվեստաբան Էլլեն Օրեդսոնը պատասխանում է «Էրմիտաժի» շատ այցելուների մի հարցի:  Իր միկրոբլոգում նա անդրադառնում է անտիկ աշխարհի տղամարդկանց արձանների սեռական օրգանը շատ փոքր քանդակելու թեմային: Հնագույն գրեթե բոլոր նմանատիպ քանդակներում տղամարդու օրգանը պատկերված է հանգիստ, ոչ էրեկցիոն վիճակում: Այդ պարագայում, իրականի համեմատ, քանդակներում անդամներն այնքան էլ փոքր չեն:

2Կա նաև երկրորդ տեսակետ, և այստեղ Օրեդսոնը կենտրոնանում է Քենթ Դովերի «Հունական համասեռամոլություն» քանդակի վրա, որովհետև

Հույներն ավելի գնահատում էին փոքր առնանդամով տղամարդկանց` ասելով, որ մեծ առնանդամով տղամարդիկ առանձնանում են հիմարությամբ և հրեշավորությամբ:

Բնութագրական է, որ հունական առասպելաբանության որոշ կերպարներ (բրոնզի կամ մարմար) շատ տպավորիչ և միշտ էրեկցիայի մեջ գտնվող անդամով են:



Այդպես է պատկերվում նաև հունական դիցաբանության մեջ բերրիության աստված Պրիապոսը, որին Հերան անիծել էր` տալով մշտական էրեկցիոն վիճակ` միաժամանակ զրկելով սեքսով զբաղվելու կարողությունից: Օրեդսոնը գրում է. «Հին հունական քանդակները հավասարակշռության և կատարելության են հասցված: Զարմանալի չէ, որ դրանք փոքր առնադամով են: Մեծ առնանդամը քանդակագործության մեջ գրոտեսկային կլիներ և շատերի ծիծաղը կհարուցեր»:

Մեծ առնանդամը հին հույն տղամարդու կերպարի հետ այնքան էլ չի ասոցացվցում, որովհետև նրանք առաջին հերթին առանձնանում ու պարծենում էին իրենց խելքով:

Գրել կարծիք