#51 ՄԿՈ. «Ֆեյսբուք»-ը կքանդի աշխարհը կամ ինչպես պայքարել Ֆեյքերի դեմ

#51 ՄԿՈ. «Ֆեյսբուք»-ը կքանդի աշխարհը կամ ինչպես պայքարել Ֆեյքերի դեմ

Հայտնի դերասանի բացառիկ հարցազրույցը` սեփական հաջողությունների, անկումների, կերպարների և կրկնօրինակումների մասին:

texekanqmko

Մկրտիչ Արզումանյանը շատ երկար ժամանակ հարցազրույց չէր տալիս: Նախ՝ որովհետև որպես շոու բիզնեսի հնաբնակ (նա այդտեղ է արդեն երկու տասնամյակ)՝ գիտի իր անձի չափաբաժինը` շատ «չկորել», բայց շատ էլ չծանրաբեռնել: Հետո էլ` որքա՞ն կարելի է պատասխանել «Ինչո՞ւ Դուք և Հայկոն բաժանվեցիք» կամ « «Կարգին հաղորդում»-ը կվերաբացվի՞» հարցերին: Այդ առումով, որքան հասկացա, Մկոն որոշել է. ունի «կարգին» անցյալ, որը պետք է նույն տեղում էլ թողնել: Այժմ կենտրոնացած է մի քանի նախագծերի վրա, որոնցից խոսեցինք միայն «Տնփեսա»-ի երկրորդ հեռուստասեզոնի մասին, որի նկարահանումներն արդեն սկսված են. «Նոր զարգացումները ուժի մեջ են մտել, երկու կերպար են ավելացել, նոր փեսացու է հայտնվել, որը Կորյունի ընկերոջ տղան է: Արդեն չորս սերիա նկարել ենք, հետաքրքիր է: Նկարածը նայելիս արդեն պատկերացում կազմում ես: Ընդհանուր՝ շատ լավ սկսել ենք, տա Աստված` այդպես էլ շարունակվի»:

Արտակ Ալեքսանյան – Կինոգետ ընկերներս ասում են, որ քո դերասանական էներգետիկայով նման ես Մհեր Մկրտչյանին` դրամատիկ կատակերգուի աուրայով, չնայած պրոֆեսիոնալ դերասանական կրթություն չունես: 20 տարի կատակերգության և հումորի ոլորտում ես: Ինչո՞ւ չես ուզում որևէ դրամատիկական դեր խաղալ:

Մկրտիչ Արզումանյան – Մեծ հաճույքով կխաղամ, կցանկանամ նաև դա զգալ: Հնարավոր է՝ այն ավելի հոգեհարազատ լինի, քան կատակերգությունը: Բայց ամեն ինչ ժամանակին է պետք անել և հետզհետե մատուցել: Հանդիսատեսն ինձ ընդունում է կատակերգական ժանրի մեջ, և այդ փոփոխությունը պետք է շատ նուրբ ու գրագետ արվի: Նման նախագծեր իրականացնելու մտքեր ունեմ, բայց ժամանակի հետ է կապված: Մտածել եմ մի քանի նախագծեր, որոնք ինձ համար շատ կարևոր են, և պետք է իրականացնեմ: Շատ հնարավոր է՝ դրամատիկական կերպարն ավելի հոգեհարազատ լինի, քան կատակերգուինը:

Ա. Ա. – Քչերը գիտեն, որ կադրից դուրս դու քո դինամիկայով ավելի լուրջ մարդ ես, ավելի «նստած» ես, այսինքն՝ «ծիծաղելու» դեմքերից չես…

Մ. Ա. – Սա իմ աշխատանքն է: Աշխատանքից դուրս բոլորս էլ հանգստանում ենք, ու անպայման չէ՝ շարունակենք նույն ոճով: Ես զուսպ բնավորություն ունեմ ու կարիք չունեմ անընդհատ մարդկանց ապացուցել, որ այս գործով եմ զբաղվում, անընդհատ հումոր անեմ, ապացուցեմ, որ ես հումորիստ եմ:

Ա. Ա. – Այդ փուլը հաղթահարե՞լ ես, թե՞ ի սկզբանե այդպես ես եղել:

Մ. Ա. – Ի սկզբանե այդպես եմ եղել: Երբ մարդիկ ինձ տեսնում են առաջին, երկրորդ, երրորդ անգամ և չեն ստանում այն, ինչ ակնկալում էին, զարմանում են: Երբ ինչ-որ տեղ խնջույքի եմ, որը հազվադեպ է լինում, ես հանգստանում եմ՝ առանց լարվելու, առանց ինձ ցույց տալու կամ կատակելու, որովհետև մտածում եմ, որ գտնվում եմ հարազատ մարդկանց միջավայրում: Բնականաբար, անծանոթ մարդիկ էլ են լինում, որոնք ինձնից անընդհատ ինչ-որ կատակներ են սպասում: Բայց կատակն աշխատանք է, որից դուրս ես փորձում եմ հանգստանալ:

Ա. Ա. – Մի անգամ ԱՄՆ-ում «Սթարբաքս»-ի հերթում կանգնած էի Ջերալդ Բատլերի հետ, որը նկարահանվել է «Երեք հարյուր սպարտացիներ» ֆիլմում: Հետաքրքիր էր ամերիկացիների վերաբերմունքը: Նրան բոլորը ճանաչեցին, բայց տեսնելով, որ մարդը կիսասպորտային է հագնված, ակնոցով, ընդհանուր առմամբ չնկատելու տվեցին: Եվ նա իր սուրճը գնեց ու հեռացավ: Իհարկե, կային չինացի զբոսաշրջիկներ, որոնք նկարում էին, բայց ընդհանուր առմամբ շատ զուսպ էր վերաբերմունքը: Մեզանում, երբ հայտնի մարդու են ճանաչում, երկու ռեակցիա է լինում: Կա՛մ հաճոյախոսություններ են շռայլում, կա՛մ, հակառակը, ուզում են ցույց տալ, որ ճանաչեցին, բայց «դու արժանի չես ուշադրության»: Դու քսան տարի է՝ ճանաչված ես: Քեզ հոգնեցնո՞ւմ է, նյարդայնացնո՞ւմ է այս բևեռային վերաբերմունքը, թե՞ սովորել ես դրան:

Մ. Ա. – Այդ «լավ կամ վատ» ճանաչելը, լուսանկարվելու խնդրանքը, ինքնագրերը, կարելի է ասել, ցուցիչ են, որ դու հասկանաս, թե դու որքան լավ ես քո գործն արել: Եթե դա չլինի, ուրեմն կամ վատ ես քո գործն անում, կամ մարդիկ քեզ համարում են պրոբլեմատիկ, չշփվող: Բայց մյուս կողմից՝ այդ ամենի համար մեծ էներգիա է պետք, որովհետև ոչ միշտ է տրամադրությունդ բարձր լինում: Մինչդեռ պետք է ժպտալ այդ պահին, որովհետև մարդը տեսել է քեզ, ուզում է՝ արտահայտի իր հույզերը, ուզում է ձեռքդ սեղմել:

Ա. Ա. – Երբ ժամանակակից մարդը սպառում է մեդիան, կամա թե ակամա հայտնվում է «լրատվական տագնապի» մեջ: Մարդուն անհանգստություն է տիրում, թե շուտով ամեն ինչ կործանվելու է: Այդ տագնապի զգացումը սուր է արտահայտվում հատկապես արվեստագետների վարքում: Ինչպե՞ս ես կառավարում քո տագնապները:

Մ. Ա. – Աշխատում եմ բացասական ինֆորմացիայով քիչ ծանրաբեռնել ինձ, բայց փորձում եմ գոնե ինչ-որ չափով տեղյակ լինել, թե ինչ է կատարվում: Բացասական ինֆորմացիայի շատ լինելը խանգարում է ապրելուն: Կան հաղորդումներ, որոնք արդեն սովորական են դարձրել մահը ներկայացնելը: Եվ դա անում են ամեն օր: Մահվան տեսարանը դարձել է սովորական, ամենօրյա: Բայց չէ՞ դա կարող են դիտել նաև երեխաները:

Mko-1

Ա. Ա. – Առավոտյան արթնանալուց հետո սովորաբար ի՞նչ ես անում:

Մ. Ա. – Առավոտյան կարդում եմ մինչև տնից դուրս գալը: Գրականություն եմ կարդում, գրքով եմ սիրում կարդալ: Շատ հաճախ՝ կարելի է ասել՝ ամեն շաբաթ, կարդում եմ «Մատյան ողբերգության» պոեմը, գոնե մի երկու գլուխ կարդում եմ, հետո անցնում եմ տարբեր պիեսների: Ես կարող եմ զուգահեռաբար հինգ գիրք կարդալ:



Ա. Ա. – Ինչո՞ւ հենց պիեսներ:

Մ. Ա. – Նախագծեր կան, որ հենց թատրոնի հետ են կապված, բայց կան գործեր, որ անպայման պետք է կարդալ. կարևոր չէ՝  կինոյում ես, թատրոնում, թե հաղորդում ես անում: Դա այն պարտադիր դրամատուրգիան է, որ պետք է յուրաքանչյուր մարդ, ով այդ ոլորտում ցանկանում է առաջ գնալ, կարդա և իմանա:

Ա. Ա. – Դու կարողացել ես քսան տարում նոնստոպ լինել հաջողակ: Ոչ այն պատճառով, որ բախտդ բերել է, այլ որովհետև ունեցել ես շարունակական կարիերա, և այն ընդհանուր առմամբ հարթ է եղել: Ապահովել ես որակ, որը մշտապես եղել է, չես նահանջել: Ինչո՞վ է դա պայմանավորված:

Մ. Ա. – Ամեն անգամ՝ բեմ դուրս գալուց առաջ կամ նկարահանումից առաջ, կա այն զգացումը, կարծես թե առաջին անգամն է: Բայց հենց սկսում ես, ինքնըստինքյան շարունակվում է: Յուրաքանչյուր նկարահանումի կամ շոուի լավ ավարտից հետո ես շնորհակալություն եմ հայտնում Աստծուն: Ես իմ հաջողությունները կապում եմ Աստծո հետ: Ես և իմ ընտանիքի անդամներն այդպես ենք վերաբերվում ամեն ինչին: Դու պետք է զգաս՝ որտեղ ես, որքան է քեզ պետք՝ շա՞տ, թե՞ քիչ:

Ա. Ա. – Մեծամիտ չես: Քսան տարի ճանաչված ես, արել ես ամենահիթային հաղորդումները, արել ես ամենաշատ վաճառված և կինոէկրանին ամենաերկար ցուցադրված գեղարվեստական ֆիլմը: Քո գործընկերները մեծամիտ են: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ դու նորմալ մնացիր:

Մ. Ա. – Գործընկերներիս մասին չեմ կարող ասել որևէ բան. ամեն մարդ կյանքն իր ձևով է ընկալում: Ես կարծում եմ, որ ինչի էլ հասել եմ, իրականում քիչ է: Եղավ ինչ-որ նվաճում՝ շատ լավ է: Անցանք առաջ:

Ա. Ա. – Հայրության ինստիտուտը փոխվել է: Հիմա մենք ապրում ենք հայրիկների դարաշրջանում, որ հագնում են ջինսեր ու կեդեր: Ինչպիսի՞ հայր ես դու. ճիշտ այն տեսակի՞ց, ինչպիսին ժամանակին հայրդ էր:

Մ. Ա. – Ժամանակաշրջանը շատ մեծ կապ ունի: Բայց այն հիմնական բաները, որ հայրս տվել է ինձ, պահպանվել են:

Ա. Ա. – Ծնողներիդ հե՞տ ես ապրում:

Մ. Ա. – Ո՛չ, ծնողներս Գյումրիում են, մենք՝ Երևանում:

Ա. Ա. – Խի՞ստ ես երեխաներիդ հետ:

Մ. Ա. – Ո՛չ, փորձում եմ խոսել երեխաներիս հետ: Ժամանակ առ ժամանակ նյարդերս չեն հերիքում, բղավում եմ, բայց հեշտ չեմ «մարսում», նեղվում եմ, հետո փորձում եմ հարթել ու ասել, որ դու սխալ էիր: Աղջիկս տասներկու տարեկան է, տղաս՝ վեց:

Ա. Ա. – Դու սովորաբար ստո՞ւմ ես քո երեխաներին, եթե չես ցանկանում, որ նրանք ինչ-որ բան իմանան, թե՞ մայրիկին ես թողնում այդ գործը: Ինչպե՞ս են հարաբերությունները երեխաների հետ:

Մ. Ա. – Շատ բարդ հարց է: Բնականաբար, ամենակարևորն աղջկա ու մոր, տղայի դեպքում՝ հոր հետ շփումն է: Ես էլ, կինս էլ ուշադիր ենք, որ ամեն ինչ ճիշտ լինի: Ինտերնետի ու ինֆորմացիայի դարաշրջանում պետք է այնպես անես, որ երեխան ճիշտ ու մաքուր դաստիարակվի:

Mko-2

Ա. Ա. – Դու քո երեխաներին ի՞նչ ես տվել, որից զրկված ես եղել:

Մ. Ա. – Զրկված եմ եղել շատ բաներից: Իմ ծնողները չեն կարողացել ինձ տալ այն ամենը, ինչի մասին երազել եմ: Ես հիմա աշխատում եմ ապահովել երեխաներիս: Ես ու կինս սիրում ենք երկուսով ճանապարհորդել, բայց նրանց էլ ենք երբեմն տանում. դա զարգացնում է աշխարհայացքը, հանգստացնում է, նոր ուժերով ես վերադառնում աշխատանքի:

Ա. Ա. – Գյումրիի ու Երևանի ամենամեծ տարբերությունը ո՞րն է:

Մ. Ա. – Գյումրին շատ լավ քաղաք է, շատ ջերմ, շատ հյուրասեր, բայց, ցավոք սրտի, հեռու է մնում երկրում կատարվող զարգացումներից: Իրոք, աչքից հեռու է, շատ ճիշտ է ասված, քանի որ այնտեղ կատարվում են այնպիսի բաներ, որ միջնադարում են կատարվել: Շատ ցավալի է: Մյուս կողմից էլ՝ Գյումրին բացառիկ մշակութային քաղաք է, որտեղ, չնայած դժվարություններին, ստեղծվում է մշակույթ: Ու երբեմն զարմանում ես, թե ինչպես:

Ա. Ա. – Անընդհատ խոսվում է Հայկոյի քաղաքացիական ակտիվության և քո քաղաքացիական պասիվության մասին: Այդ առումով կարծիքները երկու խմբի են բաժանված: Մի մասն ասում է, որ չի բացառվում, որ Մկոն շատ ավելի խորն է ամեն ինչ ընկալում, բայց չի ուզում մակերեսային բան ասել: Երկրորդ խումբն այն կարծիքին է, որ Մկոն, այնուամենայնիվ, զգուշավոր է, և ամենաապահով վայրը պրոֆեսիոնալ հարթությունն է:

Մ. Ա. – Ես աշխատում եմ բոլորի համար: Իմ հիմնական աշխատանքը պետք է լինի այն, որ իմ մեսիջները ես հասցնեմ մարդկանց: Այսինքն՝ քաղաքականությունն իմ դաշտը չի, որ ես ներխուժեմ քաղաքականություն ու սկսեմ լուրջ խոսել:

Ա. Ա. – Բայց ոչ ոք չի խանգարում «Ֆեյսբուք»-ում ստատուս գրել:

Մ. Ա. – Այո՛, բայց չեմ սիրում դրանով զբաղվել, որովհետև խնդիրը ստատուս գրելով չի լուծվում: Ես չեմ կարող պարզապես արտահայտվել՝ հանուն արտահատյվելու: Եթե ես արտահայտվեմ, ուրեմն կմիանամ, ուրեմն մինչև վերջ կգնամ, բայց մինչև այդ պետք է իմանամ՝ ում կողքն եմ կանգնելու, հարգեմ այդ մարդուն, որ գնամ մինչև վերջ: Ես չեմ կարող միանալ մի պայքարի, բայց կեսից գնալ տուն կամ նկարահանման: Քաղաքացիական շարժումը առաջին հայացքից է միայն հոբբի թվում: Իրականում դա շատ լուրջ գործ է: Իսկ ես զբաղված եմ. ունեմ շատ անելիք ու հենց դրա միջոցով եմ ինքնարտահայտվում. սա ավելի ազնիվ է ու ավելի պրոֆեսիոնալ: Նայում ես «Ֆեյսբուք»-ին՝ հասկանում ես, որ իրականում կան այնքա՜ն կարևոր ու հրատապ խնդիրներ, որոնք լուծում են պահանջում, որոնք ավելի ցավոտ են մարդկանց համար: Դրանց մասին սոցցանցերում նույնիսկ չգիտեն էլ: Շատ լավ գիտեմ նրանց, ովքեր գրում են, գիտեմ այդ մարդկանց իրական նպատակները:

Ա. Ա. – Մի խոսքով` ֆեյսբուքյան ակտիվությունը քեզ համար չէ:

Մ. Ա. – Ո՛չ: Ես շատ մարդկանց կողքին եղել եմ ու հիմա էլ աջակցում եմ, բայց դրա մասին խոսելն իմ բնավորության մեջ չէ, դա բարոյական չեմ համարում: Ես դա անում եմ իմ սրտի, հոգու համար:

Ա. Ա. – Դու ամենաշատ քննարկվող մարդկանցից մեկն ես, ու պարզ է, որ «Ֆեյսբուք»-ում գրում են և՛ լավը, և՛ վատը: Սովորաբար ի՞նչ ես անում. արհամարհո՞ւմ ես, չե՞ս պատասխանում, թե՞ արձագանքում ես:

Մ. Ա.Ինձ թվում է՝ «Ֆեյսբուք»-ը կքանդի աշխարհը, որովհետև մարդ, որը հնարավորություն չի ունեցել ինքնարտահայտվելու, հիմա կարող է արտահայտվել, գրել, վիրավորել, քննադատել: Մեկ էլ տեսնում ես մի անհեթեթ հարցի տակ մի քանի 100 մեկնաբանություն և հասկանում ես, որ և՛ հարցն է հիմարություն, և՛ արձագանքողներն են տարօրինակ:

Ա. Ա. – Երբ տեսնում ես, որ մեկը գրել է. «Տո՛, լավ, էս ո՞վ էր Մկոն, որ մի հատ էլ իրանից բան ա ներկայացնում», ինչպե՞ս ես արձագանքում սրան:

Մ. Ա. – Այդ հեղինակները հիմնական «ֆեյքերն» են: Դրանք ստվերներ են, իսկ դու չես կարող պայքարել ստվերի դեմ. Չգիտես՝ ով է ու ինչ նպատակ ունի: Ես աշխատում եմ անտեսել: Եթե ամեն մեկին պատասխանեմ և մտնեմ դրա մեջ, տնից դուրս չեմ գա, ամբողջ օրը դրա վրա կծախսեմ: Հետո էլ արդեն անառողջ զբաղմունքի կվերածվի: Շատ կարևոր է, որ հստակ գիտենաս, թե ինչ ես ուզում, համոզված լինես նրանում՝ ինչ որ արել ես, ճիշտ է, և քո սիրտն ասում է, որ ճիշտ է. գնա՛ առաջ, վե՛րջ: Թե չէ երբ «Ֆեյսբուք»-ը չկար, ո՞նց էինք անում:

mko-3

Ա. Ա. – Տանն ընդունո՞ւմ են քո փիլիսոփայությունը:

Մ. Ա. – Տանը գիտեն, որ նմանատիպ բաներ հնարավոր են: Երբ «Տնփեսա»-ն նոր մտնում էր եթեր, ֆեյքերի մի թիմ սկսեց վատ բաներ  գրել անձնական վիրավորանքներով: Մի քանի անգամ գրեցին ու կորան: Այդ ընթացքում ես որևէ կերպ չարձագանքեցի:

Ա. Ա. – Դա հավասարակշիռ, խելացի մոտեցումն է, բայց…

Մ. Ա. – Բայց շատ դժվար է…

Ա. Ա. –  …Համբերություն ու պինդ նյարդեր են պետք:

Մ. Ա. – Պիտի ունենաս, որովհետև սխալ է կռվել ֆեյքի հետ: Նրա դեմ կռվում նույն նժարի վրա ես դնում քո անունը, հեղինակությունը: Ֆեյքը կարող է փաստարկների փոխարեն հայհոյանք գրել: Ի՞նչ ես անելու: Չես հայհոյի, չէ՞: Շատ հնարավոր է, որ այդ մարդիկ մեր կողքին են ապրում ու շատ մոտ են կանգնած, քանի որ անծանոթ մարդկանց ինչի՞ն է պետք ինձ վիրավորելը: Ես գիտեմ, որ ոչ մեկի վատություն չեմ արել, որ ինձ գրի, թե վերջդ վատ է լինելու: Ես ապրել եմ 37 տարի և ոչ մեկի վատություն չեմ արել, որ ինձ նմանատիպ բան գրի:

Ա. Ա. – Մենք` ես էլ, դու էլ, մտնում ենք կյանքի երկրորդ փուլ, երբ սկսում ես մտածել մրցունակ մնալու մասին: Մինչև 35-ը մտածում ես՝ ինչպես դառնալ մրցունակ, 35-ից հետո՝ ինչպես մնա՛լ մրցունակ: Դու ունե՞ս բանաձև, թե ինչ ես անելու այսուհետև: Ո՞նց ես պատկերացնում կյանքը Հայաստանի պես երկրում, որտեղ ոչինչ երաշխավորված չէ: Դու քեզ ապահովագրե՞լ ես՝ ասենք՝ փոքր բիզնեսներ հիմնելով:

Մ. Ա.Ճիշտն ասած՝ փորձել եմ այդ մասին մտածել, ու ինձ հուշել են, որ այդպես ճիշտ է: Բայց դա իմը չէ, ես պետք է ամեն ինչ թողնեմ և զբաղվեմ բիզնեսով: Գուցե հետո, բայց հաստատ ոչ հիմա: Հայաստանը փոքր երկիր է ու անկանխատեսելի, բայց երբեք չեմ մտածել այն թողնելու մասին:

Ա. Ա. – Կարո՞ղ ես բացատրել, թե ինչու մեր 60 տարեկան դերասանն արդեն հոգնած է, տանջված ու պատրաստ է թոշակի անցնել, մինչդեռ Հոլիվուդում 60 տարեկանները երկրորդ ջահելությունն են ապրում, չորրորդ անգամ ամուսնանում, մազերը ներկում, կնճիռները հարթեցնում: Ռոբերտ դե Նիրոն 70 տարեկան է, բայց դեռ նկարահանվում է սիրային տեսարաններում: Ռոբերտ Ռեդֆեդը 80 է ու նկարահանվում է մարտաֆիլմում:

Մ. Ա.Կյանքի որակից է և այն երկրից, որտեղ ապրում են, որտեղ ծնվել են, գույներ տեսել: Շատ են գործոնները, որոնք մեր երկրում ապրող դերասանին խանգարում են լինել նույնքան կենսախինդ: Հետո՝ երևի նույն գործը անելուց է: Թատրոնը շատշատ եմ սիրում ու շատ կուզեի գնալ թատրոն և ինչոր նոր բան տեսնել, բայց 10 տարի նույն ներկայացնումն է. ասում են՝ պրեմիերա, հետո պարզվում է՝ նոր բան չէ:

Ա. Ա. – Դու փորձե՞լ ես նոր բան առաջարկել։

Մ. Ա.Ես թատրոնին առնչվող գաղափարներ ունեմ: Դա պակաս կոմերցիոն է, բայց շատ հետաքրքիր նախագիծ է, որը հավանաբար կանեմ իմ ուժերով:

Ա. Ա. – Երգիչներ կան, որ լսարան չունեն, բայց քամահրանքով են խոսում մեծ լսարաններ հավաքող Արմենչիկի կամ Թաթայի հասցեին՝ ասելով. «Ես երբեք չեմ իջնի նրանց մակարդակին»։ Դերասաններ կան, որ հանդիսատես չունեն, բայց արհամարհանքով են խոսում Հրանտ Թոխատյանի «Մեա կուլպա»-ի մասին՝ ասելով. «Դե՛, դա շոու է, ներկայացում չէ»։ Քո կարծիքով ե՞րբ կվերանա այս քաղքենիական կեղծավորությունը:

Մ. Ա.Մեր երկրում կա չորս թատրոն, որ ոճով իրարից տարբերվում են, մյուսներն ուղղակի կանխատեսելի են կամ ձանձրալի: Իսկ Ռուսաստանում կան բազմաթիվ ու բազմաժանր թատրոններ, որոնք շոուներ են ցույց տալիս, շատ ճանաչված են, սիրված: Կան նաև միայն դրամա կամ կատակերգություն ներկայացնող բեմեր: Չարությունը լցված է շատերի մեջ, շատերն են թունավորում իրենց շրջապատի կյանքը՝ համոզված լինելով, որ իրենք ավելի բարձր են կանգնած, քան մյուսները:

Ա. Ա. – Ինչո՞ւ մեր մրցանակաբաշխությունները չեն ստացվում։

Մ. Ա.Որովհետև պարզ է, թե ամեն մրցանակաբաշխությանն ով է ստանալու մրցանակը:

Ա. Ա. – Նկատե՞լ ես, որ մեր ամբողջ կյանքը կառուցված է ոչ թե հաջողության ձգտման վրա, այլ անհաջողության հանդեպ վախով: Ինչո՞ւ է այդպես: Ինչի՞ց է, որ հայերը չեն ուզում ընդունել, որ իրենց մոտ ամեն ինչ լավ է: Միշտ կա մի ինչ-որ «բայց»։ «Լավ է, որ… բայց…»: Չենք կարողանում նորմալ կոմպլիմենտ անել, չենք կարողանում խրախուսել, չենք կարողանում ինքներս մեզ բնութագրել։ Մի տեսակ պաթոլոգիկ վախ կա լավը նկատելու և խոստովանելու համար:

Մ. Ա.Հավանաբար վատ տարիների հետևանքն է: Էնքան դժվար տարիներ են եղել, որ անընդհատ վախենում են, որ վաղվա օրը կարող է նորից փոխվել: Ու մեր երկրում դա հնարավոր է: Հնարավոր է, որ դու այսօր հաջողակ բիզնես դնես, բայց վաղը զրկվես ամեն ինչից: Այդ պատճառով մարդիկ թաքուն են պահում իրենց ձեռքբերումը, որ դիմացինը աչքով չտա:

mko-4

Ա. Ա. – Երբ սկսեցիր հեգնել կամ նմանակել ռաբիսներին, հավանաբար ուզում էիր հումորով ներկայացնել այդ սոցիալական ենթաշերտի անհեթեթ վարքագիծը: Մինչդեռ նաև քո ու Հայկոյի միջոցով ռաբիսը դարձավ կյանքի նորմ: Մարդիկ պետք է որ նայեին ձեր սքեչները և խորշեին ձեր մարմնավորած կերպարներից, մինչդեռ ստացվեց հակառակը. սկսեցին կրկնօրինակել ձեր կերպարներին:

Մ. Ա.Անկեղծ ասած՝ մենք, նախ, չէինք մտածում, որ դա մեկ տարուց ավելի կտևի, հետո՝ մենք սքեչներ արել ենք ոչ միայն ռաբիսների մասին: Ամեն հաղորդման մեջ էլ նկարահանել ենք բակային միջավայր, հետո տեղափոխվել ենք բժշկի սենյակ, հետո՝ գյուղ. բազմազան ենք եղել: Մենք միշտ ռաբիս չենք արել: Արել ենք խոսակցական լեզվով, որը, բնականաբար, այդ կերպարը պահանջում է:

Իսկ ռաբիսը մասսայականացնելու մասին շատ եմ մտածել: Կան հաղորդումներ, որոնք այսօր նայելիս ամաչում եմ, որ նկարահանվել եմ դրանցում: Բայց պետք չէ մոռանալ, որ ժամանակաշրջան էր, որ մենք անցանք դրա միջով ու հասունացանք:

Ես հիմա արդեն հասուն տարիքում եմ, սպիտակ մազեր ունեմ, ու իմ ամեն մի արածն այժմ ուրիշ կերպ եմ ընկալում: Այժմ ավելի զգուշավոր եմ դերերի ընտրության հարցում: Ես հիմա իրավունք չունեմ այդ ոճի մեջ շարունակել ու մարդկանց ասել. «Չեք ուզում՝ մի՛ նայեք»: Չի կարելի այդպես մտածել: Եթե դու պատրաստ չես նորմալ լեզվով խոսել, ներկայացնել, ուրեմն գուցե սկբզբում հայերե՞ն սովորես, հետո միայն քեզ իրավունք վերապահես մայրենին քննադատել ու ասել, թե հայոց լեզուն հարմար լեզու չէ, հեռուստատեսային չէ: Հայերենը շատ հարուստ ու գեղեցիկ լեզու է, ուղղակի լեզվի չիմացության պատճառով են մարդիկ դժգոհում մեր լեզվից:

 

Գրել կարծիք