Վալերի Պողոսյան. Շեղվել ընդհանուր և ընդունված տեսակետից և առաջ գնալ

Վալերի Պողոսյան. Շեղվել ընդհանուր և ընդունված տեսակետից և առաջ գնալ

ՍԴ խորհրդական, 1991-1992 թթ.-ին Ներքին գործերի նախարար Վալերի Պողոսյանը քաղաքավարության կանոնների, դեմագոգ քաղաքական գործիչների և այն մասին, թե ինչու էր Սովետի ժամանակ ժողովուրդը ստիպված գողությամբ զբաղվել:

քաղաքավարությունը սկսվում է

Քաղաքավարությունը չափազանց կարևոր է հասարակության համար, և սրանով որոշվում է, թե ով է մարդը: Եթե քաղաքավարի է մի հոգի, ուրեմն այդ հասարակությունը գտնվում է շատ վատ վիճակում: Քաղաքավարությունը միայն ձևը չէ, այն պետք է շատ լուրջ բովանդակություն ունենա: Եթե դիմացինիդ չես հարգում, քաղաքավարության մասին խոսելն ավելորդ է: Հարգել դիմացինին նշանակում է ինքդ քեզ գնահատել, արժևորել: Դիմացինդ պետք է զգա, որ դու ներքուստ, անկեղծորեն հարգում ես իրեն: Եթե քո ստորադասները քեզ ցույց են տալիս, թե հարգում են, ուրեմն քծնում են:

վախենում եմ

Այնքան շատ բաներից եմ վախենում… Վախենում եմ որոշ կատեգորիայի մարդկանցից: Ովքե՞ր են այդ մարդիկ, որոնցից ես շատ եմ վախենում… Նրանք, որ նայում են քո աչքերին, ասում են մի բան, որին իրենք էլ չեն հավատում, ու ուզում են քեզ համոզել, իբր իրենց ասածը ճիշտ է: Իրենք էլ շատ լավ գիտեն, քանի որ խելոք մարդիկ են, որ կարող են այդ բանն անել, ու իրենց խելքը օգտագործում են ոչ լավ նպատակի համար: Դրանք, եթե ուրիշ բառով ասենք, դեմագոգներն են: Ես շատ վախենում եմ դեմագոգներից. նրանք ցույց են տալիս շրջապատին, որ տեսե՛ք` մենք խելոք ենք: Քաղաքական գործիչների երևի 97 տոկոսն այդպիսին է: Դրա համար ես քաղաքականությամբ չեմ զբաղվում:

իրավունքներ

Իրավունքները պետք են. այլ բան է, որ ես միշտ ունեմ պարտականություններ: Բայց կարևորը պատասխանատվության զգացումն է: Եթե պատասխանատվությունը չկա, իրավունքն ու պարտականությունն ավելորդ բաներ են: Ասում են` մարդն ունի այնքան իրավունք, որքան պարտականություն, և հակառակը: Եթե նայենք սահմանադրությանը, այնտեղ մոտ 200 իրավունքների մասին է գրված, բայց պարտականություններն ընդամենը 4-ն են. քաղաքացիական իրավունքում այդպես է: Պարտականությունները քիչ են և հստակ` ծառայել պետությանը, հարկեր վճարել, հարգել այլոց իրավունքները:


ՄՈՆՈԼՈԳՆԵՐ


արժանապատվություն

Մարդու իրավունքների համակարգում ամենակարևորը արժանապատվությունն է, ընդ որում առաջինը կյանքի իրավունքն է: Բայց արժանապատվությունն ավելի կարևոր է, քան մարդու կյանքի իրավունքը, որովհետև եթե մարդը մահանում է, ամեն ինչ վերջանում է, բայց արժանապատվությունը մարդուն շարունակում է ապրեցնել մահից հետո էլ: Մենք մտածում ենք այդ մահացած մարդու արժանապատվության մասին:

valeriնոստալգիա

Մեկ-մեկ լսում եմ` ասում են` Սովետի ժամանակ լավ չէ՞ր: Սովետի ամենավատ բանն այն էր, որ ամբողջ ժողովրդին գող դարձրեց: Հացի գործարանում աշխատողը օրը մի երկու հաց պետք է տուն տաներ, բանվորը պիտի իր ու հարևանների համար բոլտ ու գայկա տաներ: Այն ժամանակ չէին վաճառում, որովհետև բոլորը կարող էին գործարաններից վերցնել: Սովետական միությունը այդ տեսակ մարդ էր դաստիարակում, գուցե ինչ-որ նապատակների համար, որ հանկարծ եթե մեկը խոսեր Սովետի դեմ, հիշեցնում էին, որ գող է: Եթե շարունակում էր, ապա դատում էին, չէին ասում, որ այս մարդը գաղափարների համար է դատվել, ասում էին` գող է: Դրա համար ես նոստալգիա չունեմ:

նոր սերունդ

Եթե մեր հասարակությունն այսօր ավելի լավն է, քան նախկինում, նշանակում է, որ նոր սերունդը լավն է: Այլ բան է, որ մենք մեր նոր սերնդին դեռ «փչացնում ենք, լավ չենք դաստիարակում, նրանք մեզ ընդօրինակում են, մեր վատն են տեսնում: Նոր սերունդը չի կարող վատը լինել. եթե սերունդը վատը լինի, հասարակությունը առաջ չի գնա, հետ կգնա: Բայց քանի որ հասարակությունները, այնուամենայնիվ, զարգանում են, նոր սերունդը լավն է, ես չեմ կասկածում: Ես դասախոս եմ, տեսնում եմ` կան ուսանողներ, որ վաղը լավ մասնագետներ կդառնան: Հայրերի ու որդիների պատերազմը, կռիվը միշտ կա, և հասարակությանը առաջ են տանում հենց այն մարդիկ, որոնք շեղվում են ընդհանուր, ընդունված տեսակետից:

Գրել կարծիք