JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027JOIN SIGNATURE CLUB 2027
Գլխավոր Լուրեր

[100 մոնոլոգ] «Մենք վիրուսի պես քրքրում ենք մեր մո

[100 մոնոլոգ] «Մենք վիրուսի պես քրքրում ենք մեր մոլորակը». Սուրեն Շահվերդյան

ինձ ատում են - Ես սիրում եմ, որ ինձ ատում են: Եթե թշնամի չունես, ուրեմն սպառված մարդ ես: Հենց ինձ ատում են, ինձ էներգիա են փոխանցում, ես ուժեղանում եմ դրանով: Իսկ ես ինքս ոչ մեկին չեմ ատում: Ում ատեմ, նրան կփոխանցեմ իմ էներգիան: Մեր հայտնի մարդկանց մեծ մասն ինձ ատում է: Ես չեմ կարողանում նրանց հանդեպ իմ վատ վերաբերմունքը թաքցնել ու երբեմն քիթս խցկում եմ այնտեղ, որտեղ պետք չէ: Ինձ ատում են իմ ազգանվան համար, ես գիտեմ: Ինձ ատում էին այն ժամանակ, երբ ինձ չէին էլ ճանաչում: Հիմա նույն կերպ չեն սիրում իմ ութ տարեկան որդուն, որովհետև նա էլ նույն ազգանունն ունի: Եթե մեր հարևանը լավ տուն է կառուցում, մենք ոչ թե ուզում ենք նույնը կառուցել, այլ ուզում ենք նրա տունը վառել: Այդ նախանձին սովորել եմ ու ուզում եմ, որ ինձ շատ ատեն:
մի բան սխալ է - Ինձ միշտ մի բան պակասում է, թե ինչ՝ չգիտեմ: Երևի ինչ-որ գեղեցիկ, լուսավոր ու ավելի խորը բան է պակասում, պակասում է ինչ-որ հեքիաթ: Մենք խեղդվում ենք կոնկրետության մեջ: Մարդկանց դեմքին կոնկրետ խնդիրներ են, խնդիրներ, որ հենց մարդն է առաջացնում: Երբ թռչում եմ օդանավով, նայում եմ ամպերին ու մտածում՝ ինչքան սիրուն է մեր մոլորակի այն հատվածը, որտեղ մարդը դեռ ոտք չի դրել: Մենք վիրուսի պես քրքրում ենք մեր մոլորակը: Պետք է փոխել մի բան, փոխել մարդուն: Մարդուն անասուն դարձնելը հեշտ է ու արագ, մինչդեռ դեպի լավը փոխելը երկար է ու դժվար: Բայց պետք է համբերատար անել դա ու սկսել նրանից, որ ամեն մեկը լինի իր տեղում և զբաղվի նրանով, ինչն իսկապես գիտի ու ինչն իսկապես կարող է: Եթե ամեն բան այսպես մնա, ի՞նչ իմաստ ունի լույս աշխարհ երեխաներ բերել, ի՞նչ է նրանց սպասելու այս աշխարհում:
իմ հայրը - Իմ հայրն այս դարի մարդ չէ: Նա հաստատ ծնվել է ավելի շուտ, քան պետք էր: Հայրս պետք է ավելի ուշ ծնված լիներ, մտածում ու զգում է այնպես, որ հիմա նրան դեռ չեն հասկանում: Իմ մասին ասում են. «Հայրը չլիներ, որդին ոչ մի բանի չէր հասնի»: Բայց հասածս մի մեծ բան չէ, ընդամենը լավ գործ ունեմ արտասահմանում: Ես ափսոսում եմ, որ հայրս չի ծնվել այն դարում, երբ իրեն երջանիկ կզգար: Նայում եմ նրան ու ափսոսում, որ դեռ այստեղ եմ ապրում: Նա թունդ հայրենասեր է, մնաց այստեղ ու ի՞նչ՝ կանգնեց ոչնչի առաջ: Հորս շատ են քննադատում: Հորս ու մորս մասին ինչեր ասես չեն խոսում, արդեն իմունիտետ ունեմ:



Կարդացեք նաև.



կարոտ - Այնքան շատ եմ կարոտում ու այնքան մեծ կարոտ կա իմ մեջ, որ մեկ-մեկ կարոտում եմ… իմ կարոտին: Զայրանում եմ վրաս դրա համար. չէ՞ որ կարոտը մարդու թուլություններից է, իսկ եթե ուզում ես ուժեղ լինել, պետք է այդ թուլություններից ազատվես: Մարդ կախում ունի իր կարոտից: Չեմ կարողանում ազատվել այդ կախումից, կարոտում եմ նույնիսկ նրան, որին մի անգամ եմ տեսել ու կապվածություն եմ զգում: Չգիտեմ դրանից ինչպես ազատվել: Կամ պե՞տք է ազատվել:
նամակներ չենք գրում - Գրած ու չուղարկած նամակներ շատ ունեմ: Դրանք բոլորն էլ հասցեատեր ունեն, մի օր կուղարկեմ երևի: Սիրածս էակը կողքիս քնում է, իսկ ես նրան նամակ եմ գրում: Գրում եմ այն, ինչ չեմ կարողանում ասել ձայնով: Ես քեզ սիրում եմ… Չեմ կարողանում շատ ասել, չգիտեմ, ինձ թվում է՝ եթե ասեմ, զգացմունքը կարժեզրկվի, իմաստը կկորցնի: Եթե հնչի, կավարտվի վերջին հընչյունների հետ: Իսկ եթե գրեմ, կերկարի: Նրան սիրում եմ, բայց քիչ եմ ասում դա: Բայց գրել եմ աշխատավայրի պատուհանին, երկար գրել եմ ամենը, ինչ զգում ու մտածում եմ: Միայն մի վատ կողմ ունեն այդ նամակները: Հավաքարարը կարող է ժամանակից շուտ մաքրել պատուհանը:

newmag #23 հունիս, 2011





Հետևեք newmag-ին Instagram-ում և Telegram-ում





 

Տարածել