Այս գիրքը նամակ է որդուն և խոստովանություն է․ հեղինակը գրում է հայր լինելու դժվարությունների մասին։ Նա զննում է կյանքի կարևոր ու զարմանալիորեն պարզ ճշմարտությունները՝ ընկերություն, սեր, ամոթ, խոսում է մեծանալու և սեփական ճանապարհը գտնելու մասին։ Նա չի փորձում լինել կատարյալ հայր։ Հակառակը՝ ընդունում է իր թերությունները, խոստովանում ձախողումները և հիշեցնում, որ հենց անկատարությունն է մարդուն դարձնում իրական։ Սրտաբաց հումորով և ինքնաքննադատական անկեղծությամբ պատմում է, թե ինչպես է սիրահարվել մի կնոջ, որն իր լիակատար հակապատկերն է, և ինչպես է սովորել ապրել՝ անվերապահորեն սիրելի մարդկանց շուրջը կառուցելով իր աշխարհը։ Անքուն գիշերների և բերկրանքի պահերի մասին ջերմ ու անկեղծ պատմություն է բոլոր նրանց համար, ովքեր երբևէ սիրել են, արագ են հասունացել կամ պարզապես փորձում են այս աշխարհը մի փոքր ավելի լավ հասկանալ։