[ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ` ԳՐՔՈՒՄ ] Գյունթեր Գրաս. Թիթեղյա թմբուկը

[ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ` ԳՐՔՈՒՄ ] Գյունթեր Գրաս. Թիթեղյա թմբուկը

Այս վեպը նախապատերազմյան, պա­տե­րազմական շրջանի, ետպատերազմյան Գերմանիայում և Եվրո­պա­յում մարդու երկվության, բարքերի անկման, ֆաշիստական գաղափարախոսության թողած կործա­նա­րար ազդեցության մասին է: newmag-ը բացառիկ իրավունքով հրապարակում է գրքի նախաբանը: Թարգմանությունը`Կարլեն Մատինյանի:

grass-1

Ընդարձակ շրջազգեստը

Չեմ թաքցնի, ես հատուկ բժշկական հիմնարկության հիվանդ եմ, խնամողս հետևում է ինձ, գրեթե աչք չի կտրում ինձնից, քանի որ դռան վրա կա դիտանցք, իսկ իմ խնամակալի աչքն այն դարչնագույններից է, որոնք ունակ չեն միջաթափանց տեսնել ինձ՝ կապուտաչյայիս:

Հետևաբար, իմ հիվանդապահը երբեք չի կարող լինել իմ թշնամին: Ես նույնիսկ սիրեցի նրան՝ դռան ետևից այդ աչք դնողին, և հենց նա իմ սենյակ է մտնում, նրան զանազան դրվագներ եմ պատմում իմ կյանքից, որպեսզի նա, չնայած դիտանցքի խոչընդոտին, ինձ ավելի լավ ճանաչի: Ամեն ինչից դատելով՝ այդ բարին գնահատում է իմ պատմվածքները, քանզի հերիք է, որ ես նրան հերթական պատմությունս հորինեմ, նա, ցանկանալով արտահայտել իր երախտագիտությունը, ցուցադրում է ինձ իր ձեռքի աշխատանքի հերթական նորագույն նմուշը: Մի կողմ թողնենք հարցը՝ արվեստագետ է նա, թե ոչ: Չնայած նրա ստեղծած ցուցահանդեսը նույնիսկ հրապուրել էր մի քանի գնորդների: Նա հանգույցներ է հյուսում սովորական առասանակից, որը հավաքում, խճճվածքից քանդում է հիվանդասենյակներում, այցեժամերից հետո դրանք վերածում բազմահանգույց հրեշների, հետո թաթախում գիպսի մեջ, թողնում, որ չորանան, և հագցնում փայտյա ձողերին ամրացված գործելու ճաղերի վրա:


[ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ` ԳՐՔՈՒՄ ] 


Հաճախ նա տարվում է իր ստեղծագործությունները գունազարդելու գաղափարով: Ես նրան ետ եմ պահում այդ մտքից՝ մատնացույց անելով իմ սպիտակ, լաքապատ, մետաղյա մահճակալը, և խնդրում նրան այդ ամենակատարյալ մահճակալը մտովի պատկերացնել գունազարդ: Այդ ժամանակ նա գլխավերևում սարսափով իրար է խփում խնամակալի իր ձեռքերը՝ միաժամանակ փորձելով իր փոքր-ինչ անշարժ դեմքի վրա արտահայտել սարսափի բոլոր հնարավոր ձևերը, և ձեռ է քաշում բազմագույն ծրագրերից:

d17849de-22fc-4792-9f74-3ea3407525fbԱյսպիսով, իմ պետական, մետաղյա, սպիտակ լաքով պատված մահճակալը ծառայում է որպես չափանիշ: Ինձ համար այն նույնիսկ շատ ավելին է. իմ մահճակալը, ի վերջո, հասած նպատակակետ է, իմ սփոփանքը, այն կարող էր դառնալ իմ հավատքը, եթե հիմնարկության տնօրինությունը թույլ տար կատարել որոշ կատարելագործումներ. ես բարձրացնել կտայի մահճակալի ճաղավանդակը, որպեսզի այլևս ոչ ոք ինձ չափից շատ չմոտենար:

Շաբաթը մեկ անգամ՝ այցելությունների օրը, խախտվում էր իմ սպիտակ մետաղաձողերով հյուսված լռությունը: Այդ ժամանակ գալիս են նրանք, ովքեր ցանկանում են ինձ փրկել, ում հաճույք է պատճառում ինձ սիրելը, ովքեր կուզենային իմ մեջ գնահատել, հարգել և ճանաչել իրենք իրենց: Որքան կույր են նրանք, նյարդային, անդաստիարակ: Եղունգների մկրատով քերծում են իմ ճաղավանդակի սպիտակ լաքը, գրիչներով և կապույտ մատիտներով երկարավուն անպարկեշտ մարդուկներ են նկարում: Իմ փաստաբանը՝ իր ողջույնով պայթեցնելով սենյակը, ամեն անգամ նեյլոնե գլխարկը ցցում է մահճակալիս որմնակողմի ձախ սյան վրա: Եվ ճիշտ այնքան ժամանակ, որքան տևում է նրա այցը,– իսկ փաստաբանները կարող են երկար խոսել,– նա նման բռնի գործողությամբ խլում է իմ հավասարակշռվածությունը և հոգու կայտառությունը:

Այն բանից հետո, երբ իմ այցելուներն իրենց ընծաները ի ցույց դրեցին ջրաներկ հողմածաղիկների կտավի ներքևում գտնվող սպիտակ սփռոցով սեղանիկի վրա, և այն բանից հետո, երբ նրանց հաջողվեց տեղեկացնել ինձ իմ փրկությանն ուղղված իրենց ընթացիկ կամ ծրագրվող գաղափարների մասին և համոզել ինձ՝ ում նրանք առանց հոգնելու ջանում են փրկել, մերձավորի հանդեպ իրենց սիրո բարձր մակարդակ ունենալու մեջ, դրանով իսկ կրկին իրենց գոյության հաճույքն են վերագտնում և լքում են ինձ: Հետո գալիս է իմ խնամողը՝ օդափոխելու և ընծաների փաթեթների ժապավենները հավաքելու: Հաճախ նրան էլի ժամանակ է մնում, որպեսզի օդափոխելուց հետո նստի իմ մահճակալին և, խճճված ժապավենները քանդելով, իր շուրջը լռություն տարածի այնքան ժամանակ, մինչև որ ես սկսում եմ լռությունն անվանել Բրունո, իսկ Բրունոյին՝ լռություն:

Գրել կարծիք